Uitgevallen

Mijn horloge heeft nauwelijks de kans gehad om op te laden als ik in vliegende vaart het huis verlaat voor de training. Bij de spoorweg heb ik gelukkig mazzel en ik snel verder. Hoeveel tijd ik precies had weet ik niet eens, wat ik wel weet is dat het te weinig is om nog op tijd te kunnen komen.
Na acht minuten kom ik buiten adem bij de groep aan, die wonderlijk genoeg nog staat te wachten. Ondanks dat het vriest heb ik het in elk geval warm.
In een woonwijk doen we een aantal oefeningen en de loopscholing. Bij de steigerungen merk ik dat ik vergeten ben om mijn horloge weer aan te zetten bij het begin van de training. Die staat dus nog steeds op 8 minuten. Ik start hem alsnog.
Vanwege de kou wil de trainster ons niet te lang stil laten staan. Ze gaat het hoofdprogramma in stukjes knippen en we beginnen met twee keer naar het einde van de straat op tempo. Daarna volgt een stukje van 5 lantaarnpalen, dat we een keer of vier doen. Halverwege valt mijn horloge uit, dus ik kan niet meer opnemen hoe lang ik erover doe. Het gebeurt me zelden.
We dribbelen een stukje verder, naar een nieuw gebouwde sporthal. De omgeving is hier de laatste jaren aardig veranderd. Naast de sporthal is de weg doorgetrokken, zodat het nu een soort rondweg is geworden.
We gaan rondjes om de sporthal lopen. Het ene stuk op tempo, na de bocht dribbelen en na de volgende bocht opnieuw een stuk op tempo. Ik loop redelijk voorin mee en het meisje dat vorige week nieuw was, komt ook nu mooi mee.
Zo lopen we een aantal keer om de sporthal heen. Bij de laatste keer komt er een bus over de nieuwe weg aangereden, waar we maar even op wachten.
De trainster ziet duidelijk overal mogelijkheden, want het volgende lusje heeft ze ook alweer bedacht. Een recht stukje over de nieuwe weg, dan een kort dwarsstukje dribbelen en over het goed verlichte fietspad weer op tempo terug.
Als de hele groep weer bij elkaar is, gaan we verder over het fietspad. Net als ik denk dat het bij gewoon uitlopen blijft, geeft de trainster aan dat we een minuut tempo gaan maken. Ik loop mezelf in eerste instantie een beetje klem achter een paar andere lopers, maar als ik er eenmaal voorbij ben, stoom ik door naar voren. En ja, dan duurt zo’n minuut toch nog weer langer dan ik dacht.
Na een korte dribbelpauze doen we hetzelfde nog eens en ook nu kan ik de minuut maar slecht inschatten. Ik krijg alweer zware benen, terwijl ik de voorste loper door zie lopen alsof hij nooit anders doet.
Hierna is het toch wel gedaan met de intervallen en we gaan rustig terug naar de startplek. Samen met de trainster loop ik vervolgens weer naar de andere kant van het dorp.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s