RFR Trail Drents Friese Wold

Op zaterdagochtend word ik door m’n trailmaatje opgepikt en we rijden naar het noorden voor een RunForestRun trail in Appelscha. Onderweg zien we wat witte velden van de sneeuw, maar ter plekke alleen nog wat kleine restjes.
Op de parkeerplaats worden we door kleumende vrijwilligers de weg gewezen. Hoewel de temperatuur nu zo rond het vriespunt zal zijn, is er een gevoelstemperatuur opgegeven van -8. Dit wordt veroorzaakt door een ijskoude wind. In de omkleedtent ben ik daardoor niet de enige die twijfelt over welke kleding hier nou het beste bij zou passen. Er is ook nog een risico op winterse buien en ik besluit dan toch maar een winddicht jasje aan te trekken.
Om kwart voor elf start onze groep. Na een stukje over betonplaten duiken we het bos in en daar is het gelijk erg mooi. Van een boomstronk is een houtsnijwerk gemaakt, net zoals op de Holterberg.
We halen een paar lopers met groene shirts in en ik hoor één van hen mijn naam zeggen. Ze herkennen me van de Sukerbietenloop van vorig jaar, toen ik het grootste deel met ze opliep.
De bospaden en singletracks zijn nogal modderig. Het duurt dan ook niet lang voordat we deels natte voeten hebben. Na een goede 3 kilometer is het bij mij raak: ik glij uit terwijl ik rechts langs een modderplas loop. Gelukkig val ik zijdelings naar rechts, waar heerlijk zacht mos mij opvangt.
De daaropvolgende kilometers volgen er nog vele modderpoelen. Er valt wat uit de lucht. Het lijkt een beetje miezerregen, maar al snel zitten er sneeuwvlokjes tussen.

meertje
We komen bij een meertje uit, het Canadameer. Van een afstandje horen we al wat gespetter en geschreeuw. Dat kennen we ergens van en we vermoeden al wat er komen gaat: we mogen door het water!
Het water komt in eerste instantie tot de bovenkant van m’n kuiten en het is ijskoud! Mijn loopmaatje is vooruit met de camera, maar stilstaan is geen optie. Ik wil hier toch zo snel mogelijk doorheen.

koud!
Op de kant en zelfs in het water staan wat fotografen. Dat zijn nog eens actiefoto’s!

actiefoto

door het water
Eenmaal uit het water voelt het alsof ik alleen nog maar stokjes onder mijn knieën heb zitten en ik begrijp ineens hoe “tot op het bot verkleumd” voelt. Gelukkig lijken mijn kuiten een paar honderd meter verder alweer helemaal te gloeien en de warmte zakt vanaf mijn knieën langzaam naar beneden. Niet dat dat lang duurt, want het pad ligt vol met diepe plassen en de voetjes zijn nu toch al nat.
Boven onze hoofden horen we ganzen. Zouden ze nu alsnog naar het zuiden afreizen? Het sneeuwt inmiddels aardig door. We lopen een stukje zonder beschutting tegen de wind in, waardoor de sneeuwvlokken in m’n gezicht waaien. Ik ben blij als we een haakse bocht maken en weer een beetje van de wind aflopen.

sneeuw
De loper voor ons houdt een hekje boven een modderplas open en mijn loopmaatje loopt een paar passen harder om hem over te pakken. Daarbij remt hij kennelijk net te hard en hij zit ineens op z’n gat in de plas. Modder is zacht, dus hij houdt er niks aan over, al moet z’n telefoon wel even afgedroogd worden.
M’n loopmaatje wil er wel een wedstrijdje van maken nu we 1-1 staan. Wie is de volgende? Bij de volgende modderpoelen ga ik er in elk geval wat rustiger doorheen, zodat ik iets beter m’n voeten kan neerzetten. Achter me hoor ik hoe een loper uitglijdt.
We lopen tussen de stoppelvelden door, waar het pad flink is omgeploegd en natuurlijk staat het zachte zand vol met water. Er is geen makkelijke route te kiezen hier. Vlak langs een boerderij lopen we over het erf. De mensen die hier lekker warm binnen zitten zullen zich vast afvragen hoe gek je moet zijn om met dit weer fijn een stukje te gaan rennen.
Na een stukje bos ligt er ineens heel wat sneeuw op een open plek. Waarschijnlijk ligt dat er al langer en komt hier nauwelijks zonlicht.

door de sneeuw
Niet veel verder draaien we een open vlakte op, waar veel bomen gekapt zijn. De stronkjes staan er nog, ze steken uit in de sneeuw. Wat meer naar achteren staan een hele groep Schotse hooglanders. Het valt me op dat ze hier meer kleuren hebben dan bij ons in de buurt, waar toch eigenlijk alleen maar bruine exemplaren grazen.

Schotse hooglanders
Het is inmiddels weer gestopt met sneeuwen en een waterig zonnetje doet nu een poging om door het dikke, grijze wolkendek te breken. Het lukt nog niet zo goed.
Een vrijwilliger staat op een weggetje en vraagt ons of we recht over willen steken. Ik heb wel met ze te doen, want zo’n lange tijd stilstaan met dit weer zal geen pretje zijn.
Een boom ligt over het pad heen en aan de wortels is een lintje bevestigd. Zo langzamerhand begin ik wel behoefte te krijgen aan de verzorgingspost, maar we moeten nog ongeveer twee kilometer verder.

omgevallen boom
Ik had gehoopt met enigszins opgewarmde voeten de verzorgingspost te kunnen bereiken, maar dat lukt niet, want er ligt teveel water op de paden. Het valt me ook op dat er eigenlijk geen wandelaars te vinden zijn in dit gebied. Kom je die bij andere trails nog weleens tegen, hier is het vandaag gewoon te koud en te nat waarschijnlijk.
Iets eerder dan verwacht is daar dan toch de verzorgingspost, net op het punt dat ik weer een winegum wil nemen. Er is warme bouillon, wat natuurlijk erg lekker is met dit weer. Een stukje suikerbrood, een paar Tucjes en een stukje banaan zorgen verder voor de aanvulling van wat zouten en energie.
Als we weer verder gaan, merk ik dat ik wat begin af te koelen. Nadat ik het in het begin nog flink warm had, is het daarna precies goed geworden, maar met een nat shirt en jasje moet je toch wel in beweging blijven. Eigenlijk zouden we dus flink moeten doorlopen, maar de modderige paden vereisen daarvoor teveel concentratie.

modder
We lopen door de bossen. Loofbomen en hele hoge naaldbomen. Na de sneeuw lijken de bossen ineens erg groen, al is er zo hier en daar ineens nog een stuk sneeuw te vinden.

naaldbomen
Het lopen gaat niet meer zo heel erg soepel. Het zonnetje komt nu toch echt door de wolken heen en er verschijnt een mooie, blauwe lucht.
Ook op het stuk heide dat volgt staan grote plassen op het pad. Een diepe kuil in het pad bezorgt ons weer natte voeten. Zo te zien kun je hier met de auto ook overheen, want er zijn twee verharde sporen door het water.
Een eindje verder is er weer een grotere doorsteek. Mijn loopmaatje geeft net aan dat de diepte wel meevalt, als ik hem ineens 10 centimeter verder zie wegzakken. Het water is dus gewoon kniediep en we waden rustig naar de overkant.

oversteek
Ineens wordt het heuvelachtiger en na het eerste heuveltje zien we een meertje liggen in het zonnetje. Het is heerlijk om even over drogere, stevige ondergrond te kunnen lopen.

meertje
Terwijl we het meertje de rug toe draaien, verandert het landschap aardig. Het wordt zanderig en een grote zandbak doemt voor ons op. Met het zonnetje erbij ziet het er ineens uit als een woestijn.

woestijn
Mijn benen vinden het kennelijk erg fijn om uit de modder te zijn, want ik heb zin om de zandvlakte over te rennen. Hoewel het makkelijk loopt dan de modder, is ook dit niet heel licht, zeker met de kleine, pittige klimmetjes ertussen.

afdaling
Twee kilometer lang spelen we in de zandbak en daarna groeit er wat meer gras op de paden. Het is hier prachtig en ik kijk mijn ogen uit. Met die modder was het soms lastig om goed om je heen te kunnen kijken, maar hier kan dat prima.

genieten

achterkant
We gaan het bos weer in over mooie, droge paden met dennenappeltjes en ik verwacht dat we de laatste kilometers zo makkelijk naar de finish zullen lopen. Dat gaat toch een beetje anders, want we worden nog wat singletracks opgestuurd en die zijn allesbehalve vlak en droog!

laatste stukje
Aan de rand van het bos staat een houtsnijwerk van hetzelfde type dat ik in het begin ook heb gezien. Ook staat er ineens een aantal hardlopers langs het parcours te kijken: een teken dat we er bijna zijn.
Over de betonplaten gaan we richting de finish. Ik heb 22,5 kilometer op mijn klokje staan en daar hebben we 2:30 over gedaan.
Snel duiken we de tent in, waar we onze startnummers afgeven, waardoor iemand een bak speldjes omstoot, zodat het eerste wat ik daar doe op m’n hurken naar speldjes graaien is. Na nog een beetje bouillon, fruit en chips gaan we ons in de andere tent snel omkleden. Warm is het niet en mijn tenen zijn een beetje dood en verkrampt. We besluiten ons in het naastgelegen restaurant even op te warmen en daarna gaan we op weg naar huis.
Net als de Drentsche Aa vorig jaar was dit ook een aardige belevingstrail. Hoewel ik het erg leuk vond om deze te lopen, ben ik ook heel blij dat ik niet voor de 43 kilometer had gekozen…

 

Foto 3, 15 en 16 van Djurre Joh. van der Schaaf, foto 4 van Fokkie de Groot.

Advertenties

4 reacties op “RFR Trail Drents Friese Wold

  1. Michel de Graaf schreef:

    mijn grote god, halleluja … das een beste tocht … knap werk hoor !! En gave foto’s

  2. Vega Mindy schreef:

    Mooi hè, Drenthe 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s