Vroeg over de Friezenberg

Op woensdag vertelt een collega me dat ze van donderdagavond tot zondag niet kan hardlopen, waardoor ze niet aan haar kilometers komt deze week. Ik kan donderdagavond zelf ook niet lopen en heb weinig zin om ’s avonds in het donker nog te gaan, dus ik stel voor om op donderdagochtend om 8 uur op een parkeerplaats in de buurt van de Friezenberg af te spreken.

Zo gezegd, zo gedaan. Een paar minuutjes te laat kom ik aangereden. Mijn collega zit al in haar auto te wachten en samen gaan we op weg.
Het eerste ruiterpad dat we zien gaan we in. We hebben allebei onze trailschoenen aan, dus kom maar op met dat losse zand. Al snel verruilen we het bos voor de vochtige heide, waar een smal pad doorheen loopt. We storten ons naar beneden in een zandkuil. Toch wel lekker dat het zand een beetje nat is, dan is het wat steviger.
Het is alweer best lang geleden dat we samen hebben gelopen. Gezellig kletsend passeren we een grote kring van stenen in het mulle zand. Het valt niet eens op. We draven rustig over de smalle paadjes. Mijn collega is een tijdje terug verhuisd en loopt sindsdien regelmatig over de Veluwe. Ze rent nu een stuk makkelijker over de oneffenheden dan in het begin.

Laura
In het zand staan diverse sporen van reeën, maar de dieren zelf laten zich nog niet zien. We volgen opnieuw een ruiterpad en zien bandensporen in het zand. Ze lijken vrij vers en niet veel later staan er twee auto’s langs het pad met jerrycans ernaast. Waar zou dat nou voor zijn? Het antwoord laat niet lang op zich wachten: aan de rand van het veld zien we twee mannen met kettingzagen.
Tussen de bomen door zien we de auto’s over de snelweg rijden. Een zandweg langs de rand van het gebied brengt ons naar een vlonderpad, waar de planken bij elke stap met ons meedeinen. Uitgesleten sporen wijzen op de eerdere aanwezigheid van runderen.
Ik wijs een paar ronde grafheuvels aan, die hier eeuwen geleden zijn gemaakt. Vervolgens duiken we het bos weer in, waar we een pad tegenkomen dat met lange traptreden omhoog gaat tegen de Friezenberg op. Het lijkt mijn collega geen enkele moeite te kosten, waardoor we eigenlijk ook niet blijven staan om het uitzicht te bewonderen. Gewoon aan de andere kant weer naar beneden over de boomwortels, die soms verstopt zitten onder gevallen bladeren.
De bomen in de verte zijn slechts vaag zichtbaar. Het vocht in de lucht zorgt voor een mooie gelaagdheid in de diepte van het landschap.
Aan het einde van het pad staat een hek open. Er zullen dus geen runderen grazen hier. We zijn wel benieuwd waar die dan heen zijn. Het pad golft op en neer over de heide, langs een rand bomen. De meeste heide is bruin en uitgebloeid, maar ertussen vinden we nog een paarse pluk. Kleine, ronde bomen zijn al in herfstsfeer en kleuren rood.

doorkijkje
In het bos staat zo hier en daar een paddenstoel. Veel zijn het er niet. Nadat we weer een hekje zijn gepasseerd, zien we eerst sporen op het pad, waarna we een koe zien staan. En nog eentje en nog één… Ze staan alle drie alleen. De schaapskooi doemt op, waar de schaapjes voor grazen.

samen lopen
Het laatste hekje klapt achter ons dicht. Tussen hoge, herfstige bomen door lopen we het laatste stukje terug naar de auto’s. M’n collega heeft pas door dat we alweer terug zijn als we bij de parkeerplaats uitkomen. We zijn bijna een uur onderweg geweest en hadden dit begin van de dag toch echt niet willen missen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s