De Landgoed Twente Marathon 2015

Na een onrustige nacht gaat mijn wekker om 7 uur. De dag van mijn tweede marathon is aangebroken, al zal deze wat rustiger gaan dan die in Berlijn vorig jaar. Mijn maag doet al een paar dagen vervelend en ik hoop niet dat die roet in het eten gaat gooien.
Mooi op tijd vertrek ik naar De Lutte, waar de start zal zijn. Het is maar 20 minuutjes rijden en ik heb al snel mijn rode startnummer te pakken. Om mij heen zie ik alleen maar duo’s, te herkennen aan de zwarte startnummers met een sticker, die bepaalt of je om half 10 of om 10 uur zult starten. Zij zullen om en om fietsen en lopen en zo de hele marathonafstand volbrengen. Twee jaar geleden heb ik ook als duo meegedaan en dat belooft veel goeds voor vandaag.
Na een bekertje thee breng ik mijn spullen naar de auto terug en ga ik in de rij staan bij de toiletten. Binnen is het lekker warm, maar buiten is het nog fris. Een minuut of 10 van tevoren begeef ik mij maar eens naar de start, waar het bandje al speelt. Het LTM-lied wordt gezongen en ik doe vrolijk mee: “Want ’t is mooi… de Landgoed Marathon is mooi, zo mooi! ’t Is um te janken zo mooi.”

Loat goan!
We krijgen nog wat uitleg en waarschuwingen mee voor onderweg. De boeren zijn de maïs aan het oogsten, dus er rijden nogal wat grote landbouwvoertuigen op de weg. Aangezien het parcours niet volledig is afgezet, moeten we daar wel rekening mee houden. Als er gezegd wordt dat er dit jaar geen pannenkoeken zijn, klinkt er een volmondig “aah” vanuit de groep hardlopers. Er zal wel iets anders zijn dit jaar, maar dat blijft nog even een verrassing.
We tellen af en de dame van de kaasboerderij waar de eerste editie van de Landgoed Twente Marathon ooit startte, luidt de bel als startsignaal. Daar gaan we dan!
Voorop rijden heren met klompen aan op een paar vreselijk oude fietsen, onder andere met zo’n groot wiel. Na een paar honderd meter gaan ze aan de kant staan en zwaaien ze ons uit, net als de supporters die hier staan. Een man die schuin voor me loopt zegt dat hij nog nooit eerder bij een marathon in de kopgroep heeft gelopen. Dat is een goeie om te onthouden, want als sololopers mochten we vooraan in het startvak staan, waardoor we nu allemaal mooi voorop lopen.
Er wordt gezellig gekletst om mij heen en ik haak aan bij twee jongemannen. Van de ene, een gezellige kletskous, is het z’n eerste marathon, van de ander, die een stuk rustiger is, z’n tweede. De eerste twee kilometers gaan in 5:28 en dat is wel wat hard. Sneller dan in Berlijn zelfs, maar toch voelt het wel goed. Zal dit aan het einde nog afgestraft worden?
Al snel duiken we het Lutterzand in over onverharde paadjes langs de Dinkel. Dat valt zo te horen even tegen voor de jongens, die hadden verwacht dat het hier vlak en voornamelijk verhard zou zijn. Toch vinden zij de omgeving ook mooi, net als ik.
Hoge, ranke paddenstoelen met een witte hoed staan langs de kant van het bospad en verderop staat een groepje zwarte paddenstoeltjes. Het bos maakt plaats voor landweggetjes en het tempo zakt een heel klein beetje.

in de kopgroep
Na ruim 5 kilometer komen we bij de eerste stop in een boerenschuur. Er staan kleine bekertjes warme venkelsoep voor ons klaar. De dikke soep smaakt prima. Nog een bekertje water erbij en dan gaan we weer, nog geen 2 minuten later.
Een mooi wandelpad leidt ons langs een boerderij, waarna we de landweggetjes weer opdraaien. Na een stukje parallel aan het spoor komen we bij het Arboretum, waar ook een stop is. Een man die een blinde loper aan een touwtje begeleidt haalt ons in en we zien hoe ze samen over de paadjes lopen naar de post die hier is ingericht. Daar hebben we wel respect voor.
Vrijwilligers staan klaar met dienbladen vol met broodjes salade, want hier is Johma de sponsor. Oet Twente, dat is logisch. Het geheel wordt muzikaal omlijst door een kwartet. Twee zangeressen en twee heren op gitaar, die met z’n vieren erg mooi kunnen zingen.

kwartet
Deze stop duurt bijna twee keer zo lang als de vorige en vol goede moed gaan we met z’n drietjes weer op pad. Het is nog steeds fris en dat merk je goed als je even stil hebt gestaan.
We steken het spoor over. Hier rijden gelukkig niet zoveel treinen als in Borne, dus de kans is niet zo groot dat je moet wachten, al zullen er ongetwijfeld wat deelnemers de pineut zijn.
Twee sololopers halen ons in. De één lijkt het nu al zwaar te hebben, de ander loopt vrij soepel en heeft een shirt aan waar “Karel” achterop staat. Dat levert hem gelijk een opmerking op van één van mijn marathonmaatjes.
Vanaf een afstandje zien we al een aardig groepje lopers staan bij hotel De Wilmersberg. De traktatie ziet er erg lekker uit: een lolly van witte chocolade met een crèmevulling, een toefje ananasgel en wat kokos erop. Voor de ingang van het hotel staat een soort dweilorkest een vrolijk deuntje te blazen.
Via een onverhard pad lopen we verder door het bos. In de diepte ligt de spoorlijn. Het gaat lekker, want we mogen een stukje naar beneden.

naar beneden
Maar wat goes down… inderdaad, iets verderop gaat de weg venijnig omhoog, waarna we de bebouwde kom van Oldenzaal inlopen. Niet dat we daar veel van zien, want we gaan langs de rand richting de Tankenberg.
We lopen een stukje gelijk op met drie andere sololopers. Onze kletskous vertelt dat dit zijn eerste marathon is en ik geef aan dat ik verwacht dat de oudere heren al wat meer marathonervaring hebben. En dat hebben ze inderdaad. Zonder blikken of blozen vertelt de één dat dit zijn 207e marathon is en voor de ander is het nummer 188. Twee weken hiervoor liepen ze nog in Warschau. Wauw, hier loopt één brok marathonervaring! Wat voel ik me ineens een groentje.

kapelletje_Tankenberg
Op de Tankenberg lopen we achter villa Egheria langs, waar we twee jaar geleden nog met de bel bij de deur onthaald werden. Hee, een andere stop dus dit jaar. Zonnestralen prikken door de bladeren en het uitzicht is prachtig.

uitzicht Tankenberg
Ik onderdruk de neiging om over de parallel lopende singletrack verder te gaan. Het wordt waarschijnlijk  nog zwaar genoeg. Van een oude schuur staat alleen nog een stuk gevel, gestut door palen. Deze heb ik vaker gezien en hij raakt steeds verder in verval.
We zijn inmiddels 18 kilometer onderweg als de volgende post opdoemt. Via een poortje in een stenen muur komen we in een soort achtertuin terecht met een mooi uitzicht over glooiende weilanden. Overal staan lopers uit te rusten en te genieten van een wijntje en een mooi opgemaakt hapje van salami of chorizo. Ik proef beiden en neem vervolgens een stuk banaan, die ik had meegenomen, terwijl één van mijn loopmaatjes een gelletje neemt. Tot nu toe heb ik nog geen gelletje genomen en ik twijfel even of ik dat nog zou doen. Ach, met de halve banaan moet ik ook een heel eind kunnen komen. Misschien bij de volgende post.

hapjes met worst
Na ruim 7 minuten gaan we weer verder door het glooiende Twentse landschap. Een eindje verder herken ik een pad dat naar de Hakenberg gaat, maar daar gaan we vandaag niet overheen. We steken een weg over, waar een groepje mensen staat. Kinderen doen handjeklap met één van mijn marathonmaatjes, die nog steeds vol energie lijkt te zitten.
We zijn over de helft en komen bij BuroMax aan, de volgende post. In plaats van de pannenkoeken krijgen we een schijf warme appel met een bolletje suikerbroodijs, een wafeltje en vanillesaus. Heerlijk! Een prima vervanging van de pannenkoeken wat ons betreft.
Bij deze post staat ook een tafel vol met stukken fruit. Appel, peer, sinaasappel, banaan en mandarijn: er is werk van gemaakt. Ik pak wat stukken fruit, die kan ik goed gebruiken. Ondertussen brengt een trio op accordeon, gitaar en contrabas leuke muziek ten gehore.

trio
We drinken nog wat water en dan is het toch echt weer tijd om te gaan. Ruim 9 minuten was deze stop en we moeten weer even op gang komen. Misschien is het niet zo heel handig om te lang stil te blijven staan.
Via de achterkant verlaten we het perceel en we mogen nu een stuk langs de maïs door de hobbelige weilanden. Dit zijn waarschijnlijk de stukken die normaal niet open zijn voor publiek. Vervolgens draven we rustig over landweggetjes door het vlakker geworden landschap, dat hier ook meer open is.
We gaan een watertje over, waarna de fietsers rechtdoor gestuurd worden en wij langs de watermolen van Singraven door de tuin van Huis Singraven geleid worden. De tuin is al aardig gehuld in herfstkleuren, die nog eens goed belicht worden door het zonnetje.

watermolen Singraven

tuin van Singraven
Achter het kasteel treffen de fietsers en de lopers elkaar weer. Hier zijn kleine broodjes met kaas te proeven, vergezeld van een bodempje rode, witte of rosé wijn. De rosé smaakt goed en als één van de jongens zegt dat de witte ook heel lekker is, proef ik die ook nog. Een trainer tikt me op de schouder en vraagt hoe het gaat. Best goed eigenlijk, we hebben er volgens mijn klokje inmiddels bijna 30 kilometer op zitten en ik ben nog niet moe. De trainer is in de tweede groep gestart en heeft een vrij snel loopmaatje, waardoor ze ons nu ingehaald hebben.
Er staat een soort kunstproject, waar iedereen zijn of haar steentje aan kan bijdragen. Ik zet een bescheiden rondje graffiti op één van de doeken erbij, die al bijna vol zijn.
Als we weer verdergaan, haakt onze energieke kletskous bij Karel aan, die iets harder loopt. Hij zal ons bij de volgende stop weer opwachten. In alle rust gaan we met z’n tweetjes op weg naar Denekamp. De kilometertijden liggen rond de 6 minuten per kilometer en dat vinden we allebei een prima tempo om in te lopen.
Enthousiaste vrijwilligers wijzen ons de weg richting de grote kerk. In het centrum staan ook wat meer mensen ons aan te moedigen, wat zeer welkom is. Bij de ingang van een hotel waar we naartoe gestuurd worden, zien we ons loopmaatje terug. De verschillende hapjes zien er heerlijk uit en zo smaken ze ook. Aan de andere kant van het hotel lopen we weer naar buiten, waarna we het gemeentehuis induiken. Daar staat een mannenkoor te zingen, begeleid door enkele mensen met het syndroom van Down op trommels. Eén van hen verlaat z’n trommel om mij een arm te geven en samen swingen we heen en weer op de maat van ‘Het kleine café aan de haven’. Het is een feestje!

gemeentehuis Denekamp
Nadat we wat sportdrank hebben gedronken, gaan we met z’n tweetjes vooruit: onze energieke vriend zal ons wel inhalen. Volgens mijn klokje heb ik in het gemeentehuis 1,3 kilometer afgelegd. Dat klopt dus niet meer. Gelukkig staan er onderweg bordjes met de afstand.
We zijn nog maar net op weg of we horen alweer een bekende stem enkele honderden meters achter ons. Het duurt dan ook niet lang voordat we worden ingehaald.
Naar de volgende stop is het maar anderhalve kilometer. Dat is bij een Klöpkeshoes langs de weg. We krijgen hier een bekertje tomaat, basilicum en echte Twentse buffelmozzarella. Ik werp nog snel een blik in het kleine huisje, waar een vuurplaatsje en een varkenskotje te zien zijn.

't Klöpkeshoes
Een eindje verder komen we het bordje tegen van de 35 kilometer, waar ik zie dat mijn klokje inmiddels 2,3 kilometer voorloopt. Goed om te weten. Het is hier nog steeds aardig vlak en je kunt best ver kijken.

weids uitzicht
M’n rustige loopmaatje heeft het nu zwaar. Ik loop voorop over een fietspad, maar ik merk dat de heren op een gegeven moment niet meer zo dicht achter me lopen. Iets rustiger nog dan. Dan komt de energieke naar voren gerend om te zeggen dat hij bij zijn vriend blijft hangen en dat ik maar gewoon mijn eigen tempo verder moet gaan lopen. We zien elkaar misschien nog bij de laatste post en anders wel bij de finish.

marathonmaatjes
Ik stem in en pak mijn eigen tempo weer op, dat rond de 5:40/km blijkt te liggen. Als ik over een smal, uitgesleten grasspoor loop, kijk ik nog even achterom en we zwaaien naar elkaar.
Ik klets wat met andere lopers. De één heeft een opbeurend woordje nodig, anderen vinden het knap dat ik de hele marathon hier loop. Ik haal een man in met een glitterpet en dito vestje, die vindt dat ik er nog fris bijloop. Hij heeft eerder verteld dat hij toch altijd met een pet loopt en dat hij er nu zo bijloopt om het wat gezelliger te maken. Hij hoort bij een man met een blonde pruik op, die hij in dit stadium van de marathon is kwijtgeraakt.
Vanaf een afstandje hoor ik de harmonicamuziek al. Twee heren staan bij een authentieke schuur te spelen. In de schuur is kaas te proeven van kaasboerderij Koelant, een klein bedrijfje met slechts 10 koeien. De kaas smaakt erg goed en ik babbel nog wat met één van de eigenaren.

de Beverborg
Als ik na een goede 3 minuten weer vertrek, kijk ik nog even achterom om te zien of mijn loopmaatjes toevallig al gearriveerd zijn, maar ik zie ze niet.
Een eindje verder gaat de route dwars door een schuur met koeien. De dieren kijken er nog nauwelijks van op dat de zoveelste hardloper langskomt. Er volgt nog een hobbelig stuk door de weilanden. Mijn benen hebben het erg goed gehouden vind ik, al zijn mijn rechter hamstrings wel duidelijk aanwezig.
Na een bocht zie ik ineens een rode loper. Kijk, daar is de finish! Vrolijk loop ik over de rode loper naar het doek waarop staat: Ie bint d’r!

Ik bun d'r!
Inderdaad, ik ben er! Mijn klokje wordt gestopt op 4:56, een uur meer dan in Berlijn. Een lokaal biertje is mijn beloning. Nadat ik ook wat baklever heb gegeten, vind ik mijn loopmaatjes weer terug. Ze hebben zonder wandelen door kunnen lopen, al was de snelheid er wel uit. Toppers zijn het.
Ik neem afscheid en zet koers naar de massagetent, terwijl ik nog een clubgenootje zie binnenkomen. De masseuse vindt dat mijn linker hamstrings heel erg meevallen, maar durft niet zo goed aan mijn rechter hamstrings te komen. Daar zit het toch echt niet lekker. Gelukkig kunnen de kuiten wel lekker los gemaakt worden, zodat ik de koppeling weer in kan trappen als ik niet veel later naar huis rijd. Het was een bijzondere marathon en ik heb er ontzettend van genoten.

Finishfoto via de site van de Landgoed Twente Marathon.

Advertenties

8 reacties op “De Landgoed Twente Marathon 2015

  1. Jaap van Dekken schreef:

    Wat een heerlijk verhaal weer.. En leuk om op deze manier een marathon te doen.. Zo’n fiets met groot wiel voor en klein wiel achter heet trouwens een velocipide 🙂

    Groet,
    JAap

  2. Wat lijkt me dit een leuke marathon! Tof verslag en mooie foto’s 🙂

  3. Taallent schreef:

    Gaaf, je hebt hem gewoon uitgelopen. Respect!

  4. Michel de Graaf schreef:

    Ik heb deze als duo gelopen met mijn zus, echt supergaaf inderdaad .. zeer de moeite waard ! 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s