Wat een water!

Als ik op zaterdagochtend wakker word, schijnt het zonnetje. Toch krijg ik niet direct een zomers gevoel, want de lucht achter het zonnetje is loodgrijs. Regen op komst.
Tegen de tijd dat ik klaar ben om te vertrekken, komt het water met bakken uit de lucht. Als ik nu naar buiten zou gaan, ben ik binnen een paar minuten doorweekt. Ik besluit om te wachten tot het wat minder wordt, maar dat duurt best lang. Op buienradar zie ik dat als ik nog een half uur wacht, ik droog kan vertrekken. Dat duurt me toch te lang en als het ietsje minder hard regent, stap ik toch maar de deur uit. Grote plassen staan op straat. Er is flink wat water gevallen in de laatste uren. Ik zet koers naar het viaduct, waar een soort bergbeekje is ontstaan op het uitgesleten pad.

bergbeekje
Het begint weer harder te regenen. Bovenop het viaduct komt de regen diagonaal naar beneden, natuurlijk net op het stuk waar ik totaal geen beschutting heb. Het waait ook nog aardig en mijn mouwen plakken aan mijn armen als ik me af laat zakken naar de beschutting van de bomen beneden. Pff, kon ik nou niet een half uurtje wachten? Een stel met paraplu’s komt me tegemoet wandelen met de hond, terwijl ik een bospaadje induik. Maf hè, om met dit weer te gaan hardlopen?
Over modderige kasseien gaat mijn weg langs de weilanden, waar koeien in een groepje beschutting zoeken bij de bomen. Flats, flats gaan mijn voeten door de plassen in het gras. Het stukje asfalt dat volgt is zeer welkom. Het wordt al wat lichter in de lucht en het regent niet meer zo hard. Misschien vallen de meeste druppels nu wel uit de bomen. Ik kom op een doorgaande weg uit, waar een auto hard voorbijrijdt.
In het bos zie ik een hardloper. Net als ik denk dat dat ook zo’n bikkel is, die de regen heeft getrotseerd, zie ik dat zijn jas nog helemaal droog is. Hij komt net uit de auto en begint nu samen met zijn hond aan een rondje door het bos. Ik haal hem in en de hond komt enthousiast naast me lopen met een tak in z’n bek.
Smalle paadjes zijn veranderd in kleine stuwmeertjes, gescheiden door dammen van dennennaalden. Aan de voet van een boom staat een enorme sponszwam. Vandaag is het in één klap herfst.

sponszwam
Op de golfbaan is niemand te zien, wat niet zo vreemd is. Via een lange, rechte asfaltweg ga ik de snelweg over. Ik meende dat hier een doorsteekje zat naar beneden, maar dat lijkt nu overwoekerd te zijn door gras en brandnetels. Ik loop wel om over de weg. Het zonnetje komt aarzelend tussen de wolken door, maar er zijn nog teveel wolken om het lang te laten duren.

blauwe lucht
Van een afstandje herken ik het wandelpaadje, al ben ik hier nog maar een paar keer eerder geweest en dat was van de andere kant. De eerste keer dat ik hier liep was vorig jaar, tijdens mijn langste duurloop in aanloop naar de marathon. Het pad gaat tussen de bomen door, waar een paar trailers staan.
Ik steek een weg over en slalom tussen grote plassen door. Langs de rand van de sloot bloeien lichtgele leeuwenbekjes. Geluiden van sportende kinderen komen achter de bomen vandaan. Ik ga opnieuw een snelweg over en sla linksaf. Het zonnetje lijkt het zo langzamerhand wel te winnen en achter de wolken vandaan komt blauwe lucht.
Een klein bordje wijst me waar ik het wandel-/fietspad kan vinden. Het loopt om een erf heen en brengt me naar het Nijreesbos. Als ik een paar lichtbruine figuren in een stuk grasland zie staan, sta ik gelijk op de rem. Twee reeën, waarvan er eentje nog redelijk jong is. Ze aarzelen, maar kiezen uiteindelijk toch voor de beschutting van het bos.

reeën
Naast het zandpad gaat een smal paadje steil omhoog over boomwortels en dat kan ik  niet weerstaan. Hoewel ik niet echt aan het trainen ben voor een trail, zijn dit toch altijd leuke stukjes om te lopen.

klimmetje
Ik eet een mueslireep en ga over een breed wandelpad het bos in, om al snel te kiezen voor een wat smaller pad. Hoewel het zo hier en daar best modderig is, valt het me nog mee hoe de paden eraan toe zijn. Onder hoge naaldbomen ligt een tapijt van zacht mos. Ik hup over boomwortels en zak een paar keer met één schoen diep weg in de modder.

Nijreesbos
Als ik een eindje verderop een hek zie, sla ik weer een ander pad in. Ik wil nog even verder door het bos, waar niemand anders loopt.
Als ik dan toch langs zo’n zelfde hek het pad uitga, kan ik de weg oversteken en aan de overkant een bult met zand op. Dat is ook een mooi stukje. Ik vind een smal paadje, waar wat hindernissen van grote groene balken zijn gemaakt. De meeste houten delen zijn niet in een hele beste staat.
Het paadje krult helemaal de verkeerde kant op en ik sta uiteindelijk vlakbij de spoorlijn bij een hek, dat toegang geeft tot het terrein van een survivalclub. Helaas is het hek gesloten en moet ik een stuk terug.
Bij een uitspanning loop ik over de parkeerplaats, om een paadje achterlangs te pakken. Het duurt even voordat ik doorheb dat ik niet helemaal goed zit. Ik had een ander wandelpad willen nemen, maar zo kom ik er vast ook wel. Een groepje schapen komt nieuwsgierig aangelopen.

schaapjes
Als ik weer op de weg sta, moet ik me even oriënteren. Ik stuit op de Doorbraak, een recent aangelegde beek, en ga over een veerooster het pad van betonplaten op, dat erlangs loopt. Een hardloopster haalt me in als ik een foto schiet.

De Doorbraak
Een zilverreiger vliegt op als de vrouw voor me te dichtbij komt, gevolgd door een blauwe soortgenoot. Er dobberen wat watervogels op het water. De planten rond de beek zijn flink gegroeid ten opzichte van de laatste keer dat ik hier liep. Dat zal al wel weer een tijdje geleden zijn. Het wordt hier steeds mooier.
Twee hardloopsters lopen me gezellig kletsend tegemoet. Dit is kennelijk een geliefd pad geworden om te hardlopen.

Tusvelder waterleiding
Donkere wolken staan naast witte wolken aan de stralend blauwe lucht. Het is wel raar weer vandaag.
Nadat ik een oud schuurtje ben gepasseerd, dat steeds verder in verval raakt, kom ik uit op een breed fietspad. Ik twijfel of ik nog een stuk door het natte gras wil lopen of dat ik een ander doorsteekje maak naar het asfaltweggetje. Ach, het graspad langs de beek is het kortst en het mooist en natte voeten heb ik toch al.

treintje
Het hekje klapt achter me dicht en ik sop door het gras. Een reiger vliegt weg. Het zonnetje is verdwenen en het begint weer licht te regenen. Mijn telefoon gaat en na een kort gesprekje loop ik verder.
Asfalt onder de voetjes. Nu neem ik niet nog zo’n drassig pad. Vanaf de Zenderse es loop ik richting de bebouwde kom. Een paar mooie voetpaden langs de rand leiden me richting de voetbalvelden, waar natuurlijk gevoetbald wordt op zaterdag.
Achter de huizen langs ren ik het laatste stuk over rustige paadjes en vervolgens langs de drukke supermarkt. Na 23,7 km sluit ik mijn duurloop af en kan ik eindelijk mijn natte sokken uittrekken.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s