Bloeiende heide

Vorige week kreeg ik in de gaten dat de heide in bloei staat. Niet dat ik er nou veel van gezien heb, alleen maar een paar stukjes langs de snelweg. Ik weet nog niet waar ik mijn lange duurloop ga doen, maar ik ben wel benieuwd naar de bloeiende heide, dus ik besluit niet te wachten tot het weekend en ga donderdagochtend voor m’n werk richting de heide rond de Friezenberg bij Markelo.
Hoewel het fris is, schijnt het zonnetje wel en de lucht is stralend blauw. Er hangt wat waterdamp in het bos, die de zonnestralen zichtbaar maakt.

zonnestralen
Schaapjes lopen rond de schaapskooi en de eerste heide die ik zie dampt in de zon. Het ene na het andere prachtige plaatje doemt voor me op. Wat heerlijk om hier te lopen!

schaapjes

damp
Ik draaf een stukje door het bos, waar de vochtige grond veert onder m’n voeten. Vervolgens schijnt de zon me stralend tegemoet over een heideveld vol spinnenwebben, die vol hangen met dauwdruppeltjes. Wat zijn het er veel!

heide vol spinnenwebben
Glooiende velden paarse heide strekken zich uit. De zon zorgt ervoor dat ik lekker opwarm en ik geniet er ontzettend van.

heide

nog meer spinnenwebben
Veel te snel naar m’n zin ben ik al bij het rechte pad dat het gebied doorkruist. Omdat ik niet vreselijk vroeg ben, heb ik besloten deze keer niet de Friezenberg op te lopen. De laatste keer dat ik hier was, liep ik eigenlijk iets te lang en dat wil ik nu voorkomen. Ik sla dus linksaf, een ongelijk ruiterpad in, waar een beter begaanbaar fietspad naast ligt. Al snel kom ik het pad naar rechts tegen. Ik had verwacht dat hier veel heide zou staan, maar die staat volledig verstopt tussen het lange gras. Dit stuk wordt duidelijk niet begraasd door runderen of schapen, zoals andere stukken van dit gebied.

gras
In het zonnetje is het goed toeven, al is het slechts 10 graden. Het goudgele gras en de berkjes steken mooi af tegen de strakblauwe lucht. Ik loop een zandweg af, die parallel loopt aan de snelweg. Dan toch nog een stukje terug over het fietspad, dat ik nu weer tegenkom. Een paar grote stenen markeren een opstapje met een soort geplaveid pad erachter, dat overwoekerd is. Het pad leidt naar een trap. Hoewel ik hier wel vaker ben geweest, heb ik het van deze kant nog nooit gezien. Ik kom eigenlijk altijd van de andere kant aanlopen en zie dan alleen de grote, ovale kring van stenen in het mulle zand, waar het pad dwars doorheen loopt.

oude trap
Ik volg nu weer het wandelpaadje in de gebruikelijke richting. Die voert me langs prachtige paarse heidevelden naar een grote zandkuil, waar ik toch echt even doorheen moet. Ik zak er diep in weg.

paarse heide

de kuil
Na de kuil buig ik nog even af, zodat ik toch nog een klein stukje anders dan anders loop. Over een ruiterpad langs vochtige varens kom ik weer bij het eerste wandelpad uit, waar de zonnestralen nog steeds door het gebladerte heenkomen.
Met krap zes kilometer was het maar een kort rondje, maar ik heb er wel ontzettend van genoten.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s