Trail des Fantômes

Op vrijdag rijd ik met een volgeladen auto naar de Ardennen. Met elf personen hebben we een huisje gehuurd, wat onze uitvalsbasis is voor de Trail des Fantômes die zondag gelopen wordt. Het is een leuke, gemengde groep, waar ik de meeste mensen nog niet van ken.
Zaterdags vind ik na een rondje door La Roche en de lunch de tijd om een rondje te fietsen. De racefiets bleek precies in de auto te passen, dus waarom zou ik die niet meenemen? Zware wolken hangen boven het schitterende landschap en ik zie dat het in de verte mistig is. Het levert een mooi plaatje op met diepte, maar ik kom er al snel achter dat het geen mist is. Drijfnat van de regen stap ik na bijna 30 kilometer het huisje weer in.

Gelukkig hebben we op zondag meer mazzel. Het lijkt droog en aarzelend komt het zonnetje zo af en toe kijken.
Ik stap samen met Nienke bij Andrea in de auto. Nienke komt terug van een blessure en zit pas net weer op 3 keer 8 minuten hardlopen. Toch start ze ook op de 31 kilometer, want ze weet dat ze wel 30 kilometer kan wandelen. Alexander maakt ons groepje compleet.
We staan in het startvak zo dichtbij de speaker, dat ik blij ben wanneer er afgeteld wordt. Begeleid door applaus van de toeschouwers rennen we met z’n vieren over het asfalt in de richting van de onverharde paadjes. Al snel gaat het een beetje omhoog en daarna verdwijnt het asfalt en lopen we over de bosgrond verder. De hele meute stormt op een waterstroompje af. Je kunt er kennelijk met droge voeten langs, maar ik heb weinig tijd om erover na te denken en de kortste weg is er dwars doorheen. Natte voeten krijg ik vandaag toch wel.
Na een minuut of 8 wordt de klim wat steiler en schakelt iedereen om ons heen over op wandelen. We doen met de rest mee. Als het weer minder steil wordt, gaan we weer over op lopen. Andrea laat zich wat terugzakken vanwege een te hoge hartslag. Niemand heeft natuurlijk een warming up gedaan en dan is het best pittig om de eerste kilometers direct omhoog te moeten. Nienke meldt vervolgens dat ze zich terug laat zakken naar Andrea en ik ga met Alexander verder.

afdalen
De eerste steile klim zit erop. Er zitten vier van dit soort toppen in het hoogteprofiel. Twee aan het begin en twee aan het einde. Het tussenstuk lijkt wat gemakkelijker.
Naar beneden gaat het vrij rap. Alexander had al aangegeven dat afdalen echt zijn ding is en dat maakt hij waar. Hij vliegt ervandoor. Wat hij kan, moet ik toch ook kunnen? Mijn schoenen hebben prima grip, dus ook ik vlieg naar beneden langs een hele meute trailrunners die het iets rustiger aan doen. Het pad is hier nog breed genoeg om mensen in te halen, al moet ik soms wel in een uitgesleten stuk lopen. Ik zie hier zelfs een kilometer onder de 5 minuten langskomen.
Toch raak ik Alexander kwijt, hij gaat net iets harder. Ik ren over smalle paadjes waar brandnetels naast staan en aai er per ongeluk een keer met mijn hand overheen. Niet zo slim. Dan staat mijn loopmaatje me ineens op te wachten. Hee, dat is aardig! Hoewel we er niks over hadden afgesproken, is het natuurlijk wel gezelliger om samen te lopen.
Niet veel later komen we bij de eerste verzorgingspost. Banaan en een stuk Belgische wafel, mmm. Ik lijk even te vergeten dat we hier 3 posten tegen gaan komen, want ik neem het ervan. Mijn opvouwbare cup laat zich niet meer zo makkelijk opvouwen na afloop en alle sportdrank spettert in het rond. Alexander staat ondertussen alweer te wachten.
Opnieuw komt er een flinke afdaling. Ik heb de smaak te pakken en dender ook hier weer naar beneden, met mijn loopmaatje in mijn kielzog. Ik probeer goed op te letten waar ik mijn voeten neerzet, maar van de snelheid krijg ik bijna tranen in m’n ogen, dus dat is nog best lastig. Onderaan kom ik het bos uit. Omdat Alexander volgens mij achter me liep, wacht ik deze keer op hem. Maar het duurt best lang. En als ik wat mensen vraag of ze hem hebben gezien, is het antwoord negatief. Hmm, na 10 kilometer dan toch maar alleen verder. Wel jammer.

wachten
Over een paar rotsen gaat het naar beneden, naar een steil stukje met los zand. “Niet remmen!” roept de man die beneden op de weg het verkeer aan het regelen is. “Gewoon gaan!” Het blijkt een goede tip. Zolang je je ene been maar op tijd voor het andere zet, gaat het prima.
Op een rustig tempo ga ik verder. Het pad loopt geleidelijk omhoog en ernaast kabbelt een waterstroompje naar beneden. Het heeft gisteren wel flink geregend en we hebben inmiddels ook al wat modder gehad.

waterstroompje
Ik kom achter een paar Zeeuwse dames te lopen, dat maak ik op uit de tekst op hun rode shirts. Ze hebben een GoPro bij zich, waarmee ze grote stukken van de tocht vastleggen. “Anders geloven ze ons thuis niet”, wordt er uitgelegd als ik langs ze heen omhoog klim over een steil pad.

steil omhoog
Door een sprookjesachtig bos loopt een smal paadje. Het zonlicht speelt door de bladeren en bereikt op sommige plaatsen de zachte, groene kussentjes van mos. Hobbels, bobbels, boomwortels en rotsen zijn verraderlijk aanwezig.

sprookjesachtig
Bovenop een volgende top staat een soort omheining van stenen en gevlochten takken. Wat het is weet ik niet precies, maar het is vast heel oud. Een man biedt spontaan aan om een foto van mij te maken en daar zeg ik geen nee tegen.

oude omheining
Ook nu gaat het weer naar beneden, maar het is zo steil, dat ik blij ben met de bomen die op de helling staan. Ik laat me van boom naar boom afzakken. Het is aardig om te zien hoe iedereen hier zijn eigen weg vindt, want een echt pad lijkt er niet te zijn.

steile afdaling
Na de afdaling staan we weer onderaan bij het riviertje de Ourthe. Ik volg een paar anderen over boomwortels en rotsen over de oever. Dit zijn de mooie paadjes. Je kunt hier redelijk doorhuppen, maar je moet wel uitkijken waar je je voeten neerzet.

langs de Ourthe
Vanaf het riviertje gaat er weer een pittig klimmetje omhoog. Net als de anderen wandel ik dit stuk. De Zeeuwse dames lopen nu weer voor me.Bovenaan gekomen kunnen we genieten van prachtige uitzichten, terwijl we in het zonnetje over de smalle paadjes lopen.

op de helft

uitzicht
Ik ben inmiddels halverwege en begin uit te kijken naar de tweede verzorgingspost, die bij kilometer 18 zou moeten staan. Er staan wat mensen langs het pad als we een parkeerplaats opdraaien en niet veel verder worden we weer verwend met allerlei lekkers. Deze keer neem ik ook wat chips, lekker zout.
Na de verzorgingspost gaat de route verder het bos in. Een rotsplateau naast het pad biedt ineens een prachtig uitzicht over het riviertje de Ourthe beneden. Wauw, hier neem ik wel even een momentje de tijd om van te genieten.

uitzicht
Ik kom samen te lopen met een Belgische vrouw. De stukken omhoog wandelen we even en de steile stukken omlaag gaan min of meer glijdend op de voeten, met de handen als rem. Ze geeft aan dat ze dit de minst leuke stukken vindt. Het is soms ook wel even puzzelen hoe je beneden komt. En als we eenmaal weer bij de Ourthe zijn aangekomen, zien we niet veel verder een ketting hangen langs de rotsen. Daarmee klauteren we een stuk omhoog. Dit is ongetwijfeld het steilste stukje in de route, maar eigenlijk klimt het best makkelijk zo.

met ketting
Achter elkaar lopen we over omgewoelde moskussentjes slingerend door het bos. We lopen vrij hoog en ik geef aan dat we over 600 meter ongeveer beneden bij de Ourthe zouden moeten zijn voor de eerste oversteek. Opnieuw een steile helling lijkt dan ook wel onvermijdelijk. Je kunt je natuurlijk op je achterste laten zakken en als een soort glijbaan naar beneden roetsjen. Het scheelt niet veel met hoe ik naar beneden kom.

afdaling
In de Ourthe was ik even mijn handen, want die zijn wel smerig geworden van het afdalen. Nog een klein stukje is het vlak, dan mogen we over glibberige stenen het water door, dat kniehoog staat.

oversteek
We klimmen weer omhoog op een rustig tempo. De laatste kilometers gingen ontzettend langzaam. Hoe kon ik nou denken dat het middelste deel wat gemakkelijker zou zijn? Gelukkig kunnen we weer normaal lopen als het een beetje naar beneden gaat en het gaat allemaal weer iets vlotter. Voorlopig heb ik in elk geval nog energie genoeg.

mooie paadjes
We lopen een paar meter door een klein stroompje. Ik heb geen idee of dit een tijdelijk stroompje is vanwege de regen van gisteren of dat hier altijd water stroomt.
Door een donker naaldbomenbos gaat het lekker naar beneden en ik kom weer helemaal in het hardloopritme.

naaldbomenbos
Bij precies 26 kilometer duikt de laatste verzorgingspost op en ineens staat Alexander weer voor m’n neus! Hè? Waar komt hij dan vandaan? Kennelijk liep hij toch voor me en hij verteld dat ‘ie lekker op de brug in het zonnetje heeft gezeten, want de benen zijn leeg. Hij wandelt vast vooruit en nadat ik wat cola en chips heb genuttigd kom ik hem achterop.
Dacht ik nou dat we de steilste klim al gehad hadden? Nou, deze mag er ook zijn! Het blijkt de “Muur van Maboge” te zijn. Ik kan in elk geval even bijkletsen met Alexander.

Muur van Maboge
Bovenaan gekomen ga ik weer over op dribbeltempo, maar dat geldt niet voor mijn loopmaatje. Hij geeft aan dat ik mijn eigen ding moet doen, hij wandelt gewoon een stuk verder.
Zo raak ik hem voor de tweede keer kwijt, maar nu lonkt de finish. Over de redelijk vlakke bergtop loop ik lekker in het zonnetje. Eén loper heeft het wel gehad en is languit in het gras gaan liggen. Heel verleidelijk, maar ik ga toch door.

languit liggen
Na de bergtop gaat het alleen nog maar naar beneden. Eerst rustig, vervolgens over smalle sporen met haarspeldbochtjes. Ik struikel en vang me op tegen een boom, waar ik een aardige zwier omheen maak boven de steile helling. Gelukkig stond die boom er.
Er zijn meer lopers die de finish ruiken en zo af en toe stap ik aan de kant om een snellere loper te laten passeren. Na het laatste glijwerk sta ik aan de oever van de Ourthe, waar we voor de laatste keer doorheen moeten.

oversteek Ourthe
Met soppende schoenen leg ik het laatste stukje af over een camping, waar enthousiaste mensen langs de kant zitten te klappen en minder enthousiaste mensen voor hun tent zitten te lezen.
Daar is de finish! Met een grijns van oor tot oor kom ik over de matten, terwijl de speaker mijn naam noemt. Dit was gaaf zeg! Mijn tijd doet er eigenlijk niet toe, maar het is 4 uur en 48 minuten geworden. Tja, wat kun je daar nou over zeggen?
Ik haal een stuk watermeloen en een rijstetoetje, om vervolgens snel mijn tas met spullen te pakken en een mooi plekje in het gras te zoeken om de anderen binnen te zien komen. Ik zit nog niet zo lang of daar komt Andrea al langsrennen en een paar minuten later volgt Alexander. Ook Nienke heeft toch nog flink doorgelopen en vliegt met een grote lach op haar gezicht op de finish af.

finish Nienke
De lopers van de 20 kilometer en de 53 kilometer zijn al binnen en weten ons ook te vinden. Niet veel later komen ook de lopers van de 13 kilometer binnen en een vriend van Andrea die de 75 kilometer heeft gelopen.
Ondertussen vinden mijn kuiten het nodig om in de kramp te schieten en als ik die probeer te rekken, gaat de rest van mijn voet ook in de kramp. Autsj. Andrea heeft een beetje hetzelfde probleem. Gelukkig gaat het na een tijdje beter en nadat iedereen gefinisht is en de kuiten weer normaal doen, pakken we ons boeltje bij elkaar om te gaan eten en douchen.
Ik heb vandaag een fantastische dag gehad. De Trail des Fantômes is een waar avontuur en zeker voor herhaling vatbaar!

 

Foto 16 van Yoshi Monbailliu.

Blogjes van de anderen:
Sanne (13 km) (met een leuk filmpje!)
Erlinde (20 km)
Andrea (31 km)

6 reacties op “Trail des Fantômes

  1. Andrea schreef:

    Ooooo…. ik wil terug! Heb zo’n leuk weekend met jullie gehad! Dank je wel!

  2. Dana Weidemann schreef:

    Goed gedaan Elsa! 🙂 Veel succes bij je volgende uitdaging!

  3. angeladewild schreef:

    Leuk verslag. Voor mij was het ook voor het eerst. Heel herkenbaar allemaal!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.