Revanche en ravage

Overal op de weg liggen takken en bladeren, losgerukt van de bomen door de storm van gisteren. Ik rij naar de Holterberg om de route van 2 weken geleden nog eens te lopen. Toen mocht ik niet door het broedgebied, vandaag is dat wel opengesteld.
Op het weggetje naar de parkeerplaats ligt een omgevallen berk. Ik kan er nog net langs door de berm. Als dat een voorbode is voor de ravage in de rest van het gebied zou het nog wel eens klauteren kunnen worden.
Ik parkeer mijn auto en ga snel op weg, langs de omgevallen berk. Het smalle paadje het bos in kan ik nu zonder moeite vinden en waar ik vorige keer verkeerd liep door links te gaan, ga ik nu rechts. Ik kijk regelmatig omhoog, om te zien of er geen losse takken in de bomen hangen. Daar werd voor gewaarschuwd en ik heb vriendlief beloofd erop te letten.
Langs een heideveldje zijn nu bijenkasten neergezet. Die stonden er vorige keer nog niet en ik denk te weten waarom ze er nu staan. De heide begint net te bloeien, dus als je heidehoning wilt, zul je je bijenvolkjes nu naar de heide moeten brengen.

bijenkasten
Vlak bij de grond zie ik rode besjes aan kleine struikjes zitten. Die waren er twee weken geleden nog niet. Groepjes wielrenners suizen naar beneden en de andere kant op zwoegen ze omhoog over de asfaltweg die ik kruis. Langs een pad steken een aantal boomwortels omhoog. Een stuk of vier berken zijn hier tegen de vlakte gegaan. Een aantal daarvan stond direct aan het pad, wat vrij zanderig is. De wortels hadden kennelijk niet voldoende houvast en de hele boom is omgekieperd.

berkendomino
Via een uitgesleten pad klim ik naar de top van de Holterberg waarbij twee hardlopers me tegemoet wandelen. Ook vandaag is het uitzicht prima, want ik heb er mooi weer bij. Toch staat er nog wat water op het pad van gisteren. Het hele pad staat blank. Een mooie gelegenheid om eens uit te testen of ik ook blaren krijg van deze schoenen als ze nat zijn. Ik moet tenslotte bij de Trail des Fantômes ook door een riviertje waden. Vrolijk spetter ik door de grote plas, waarbij het water tussen mijn tenen doordringt.

Holterberg
Het lopen gaat vlot en lekker en ik daal van de Holterberg af. Er is flink wat water over het pad gestroomd, dat is goed te zien en te merken aan het zachte, natte zand.
Een hardloper haalt me in, terwijl ik koers zet naar de Sprengenberg, het stuk dat vorige keer afgesloten was. Nu staat het balkje open en de hardloper stopt even om te rekken.

Sprengenberg
Ik dribbel rustig het hele stuk omhoog, naar de top van de Sprengenberg, waar ik linksaf sla. Hoewel het uitzicht prachtig is, zit ik niet helemaal goed. Volgens mijn kaartje had ik het tweede pad links moeten nemen, dus ik moet een stukje terug.

uitzicht Sprengenberg
In het zachte zand van het pad zijn afdrukken van een ree te zien, die een aardig stukje over het pad heeft gelopen nadat het heeft geregend. Iets verderop zie ik andere afdrukken. Die moeten van een wild zwijn zijn. Ik weet dat ze hier wel voorkomen, maar ik heb er nog nooit eentje gezien. Ik denk dat ik dat voorlopig ook liever even zo houd.

het bos in
Hele dikke naaldbomen torenen hoog boven me uit. Een vrouw die in het bos wandelt, gooit zo af en toe een tak opzij, die op het pad ligt. Volgens mij raapt ze ook zwerfafval op, want ze loopt met een plastic zakje rond. Goed bezig.
Enkele mountainbikers passeren over de singletrack naast het pad en op een bankje zit er eentje uit te rusten. Een stukje verderop staat het pad opnieuw blank. Mijn tenen zijn net weer een beetje droog. Het is helder water, dus ik kan goed zien dat de plassen niet zo heel diep zijn. Toch worden deze keer mijn hele voeten nat.

waterpad
Een naaldboom heeft dapper weerstand geboden aan de storm, maar is op een meter boven de grond afgebroken en de stam ligt over het pad heen. Een paar honderd meter verderop is een berkje het slachtoffer geworden en ik stap door de lage struikjes langs de kruin.
Langs het pad van zacht zand staan hoge varens. Ook hier heeft de wind vat op gekregen, want er zijn wat varens over het pad gewaaid. De wind is inmiddels ook wat toegenomen. Dat wordt straks weer opletten in het bos.

varens
Ik steek de weg weer over en volg wat uitgesleten sporen door de heide, totdat ik scherp naar links gestuurd wordt. Dit is het “jeneverbessenlusje” dat ik heb toegevoegd. Smalle paadjes langs en door jeneverbessen, een stukje route dat ik vorige keer heb overgeslagen. Het loopt hier aardig op en boomwortels fungeren als traptreden.

heidepaadjes
Als ik het lusje heb gehad, herken ik weer iets. Zo meteen komt de kuil, waar ik vorige keer langs ben gelopen. Zodra het bankje aan de rand in zicht komt, buig ik af naar het paadje aan de overkant van de kuil. Zo kan ik mooi dwars door de kuil heen rennen om weer op de route te komen.

de kuil
Hier was ik vorige keer volledig de weg kwijt en ook nu is mijn klokje niet helemaal duidelijk. Toch kom ik weer bij het rechte fietspad uit, al kan ik nu nog een flinke lus erbij lopen, waarbij ik eerst allerlei mooie paadjes door het bos en vervolgens nieuwe paadjes over de heide volg. Opnieuw staat het pad op enkele plekken volledig blank, maar de ondergrond is hier erg zacht en het water ziet er zo vies uit, dat ik er deze keer wel langs loop. Ik heb geen zin om straks tot aan mijn knieën in het water te staan, terwijl mijn voeten vastgezogen zitten in de modder.

zacht zand
Als ik een begrazingsgebied inga, strijk ik even op een paaltje neer om een mueslireep te eten. Een groot heideveld strekt zich glooiend voor me uit en ik zie wel vijftig tinten groen met wat plukken paars ertussen. Een paar meter boven het veld staat een torenvalkje stil in de lucht te bidden.

heide
Ik kom weer uit op de rechte zandweg met het fietspad ernaast, dat ik vorige keer een tijdje heb gevolgd. Er fietsen ook vandaag aardig wat mensen.
Aangezien ik alweer wat meer meters heb gemaakt, laat ik de eerste lus rechts van me voorbijgaan. De tweede lus neem ik wel, waarbij ik over zachte bosgrond ren, die bedekt is met naalden. Een buizerd zeilt een paar meter voor me langs, om neer te strijken in een boom vlakbij. Hij houdt me van daaruit in de gaten.

buizerd
Op een open stuk zijn veel bomen gekapt en de geur van hars is nog te ruiken. Waar de bomen nog staan, loop ik tussen de kaarsrechte, statige stammen door.
Het is nu niet ver meer. Bij de omgevallen berk ga ik rechtdoor en ik loop tussen een hoogpolig tapijt vol met rode besjes door. Ik vind ondertussen ook nog wat dikke bosbessen om op te eten.
Op de smalle sporen in het bos kom ik nauwelijks iemand tegen, maar eenmaal op een zandweg passeer ik meerdere wandelaars. Een teken dat ik weer bij de dagrecreatieplek in de buurt ben.
Na 28,6 kilometer sta ik dan ook weer naast de auto. Voldaan, met een fijne lange duurloop in de benen, die ook nog best een stukje verder hadden gekund. Een prima revanche op de duurloop van vorige keer.

Advertenties

2 reacties op “Revanche en ravage

  1. Tiny Raijmakers schreef:

    In het voorjaar de 50 km bij de Sallandtrail??

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s