Spelen op een spiraal

Op donderdagavond heb ik een doel: zo’n drie kilometer buiten het dorp ligt een berg. Vooruit, het is een bult, bergen hebben we hier niet. Maar die bult is vanavond mijn doel, want daar kun je kennelijk tegenop lopen.
Al snel loop ik de huizen voorbij en ga ik het industrieterreintje op. Het is lekker weer, nog best warm en het zonnetje kleurt de hemel achter mij oranje.
Er is een nieuw stuk weg aangelegd en dat komt mij goed uit. Een brede asfaltstrook ligt nog afgesloten voor auto’s langs het spoor en verbindt zo twee straatjes met elkaar. Het scheelt toch weer een paar honderd meter op weg naar mijn doel.
Ik daal de trap af naar de tunnel onder het spoor door, om vervolgens aan de andere kant de helling te beklimmen. Over de fietssnelweg F35 ga ik verder.
Bellen klinken, alsof ik een spoorwegovergang nader. De lijnbus rijdt over de busstrook en zodra die voorbij is, houdt het gebel ook op.
Op een veldje staan allerlei hindernissen voor honden opgesteld. Een konijntje zit rustig op het gras. Verderop doemt de “berg” al op. Achter een plas water staan drie enorme, zwarte “eieren”, onderdeel van de waterzuiveringsinstallatie die hier gevestigd is.
Een bruggetje geeft me toegang tot de berg en aan het einde ervan begin ik gelijk tempo te maken. Langs het pad groeien allerlei bloemen en het pad zelf bestaat uit lang gras. In een spiraalvorm loop ik omhoog en het pad is langer dan ik dacht. De helling valt dan ook best mee. Of tegen, net hoe je het bekijkt. Ik ben hier namelijk om hoogtemeters te trainen.
In 2 minuten en 3 seconden ren ik naar boven, over een lengte van 430 meter. Bovenop staat een tafel met uitleg hoe de waterzuivering werkt en wat er verder allemaal te zien is. Bordjes geven aan waar het noorden, het zuiden en het oosten is. Iemand heeft geprobeerd het zuiden een beetje te verplaatsen door het bord te verbuigen. Ik neem een minuutje de tijd om even rond te kijken, voordat ik me weer af laat zakken. Na een halve draai om de bult kan ik een stukje steiler naar beneden en dat doe ik ook. Het is een stuk korter.
Vanaf het einde van het bruggetje start ik opnieuw een tempo. De waterzuivering ruikt niet erg fris. Het boerenwormkruid probeert me te tackelen, maar dat lukt gelukkig niet. Deze keer doe ik er 3 seconden langer over en dat valt me eigenlijk een beetje tegen.
Ik daal weer in een rechte lijn af en probeer het nog eens. Kom op, rennen! Deze keer ben ik 2 seconden sneller dan de eerste keer. Wat betreft de spiraal vind ik het wel mooi geweest nu, maar ik heb nog een ideetje voor een toetje. Als ik steil naar beneden kan, kan ik vast ook steil omhoog. Ik ga onderaan staan en probeer snel tegen de helling op te rennen. Graspollen bieden wat houvast en in 15 seconden ben ik boven. Dat ging toch een stuk sneller dan via de spiraalvorm. Ik laat me weer afzakken en doe het nog een keer, nu in 16 seconden. Bovenop zie ik dat de oranje kleur bijna uit de hemel is verdwenen. Tijd om weer terug te gaan.
Het konijntje zit er nog, nu in gezelschap van vier anderen en een haasje. In de hoek van het veld zitten nog een paar konijntjes. Een dubbeldekker zoeft langs over het spoor. Vrij leeg zo te zien. Vervolgens beginnen de bellen in de verte weer te rinkelen als er een lijnbus passeert.
Ik ga niet terug via het industrieterreintje, maar neem een zigzagroute door de woonwijken. Een paar meisjes staan met elkaar te kletsen en er zitten nog wat mensen buiten. In totaal kwam deze training op ruim 8 kilometer uit.

spiraal

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s