Peregrines testen

Omdat mijn huidige trailschoenen, de Salomon Crossmax 2, nogal eens voor wat problemen zorgen, ben ik op zoek gegaan naar nieuwe. Een type dat qua pasvorm beter bij mijn voeten zal passen. De marathon liep ik op de Saucony Ride, en die bevielen goed vanaf het begin. Adidas trouwens ook, maar na enig vergelijkend onderzoek leek mij de Adidas Raven te zwaar. Saucony Peregrine 4, dat moest het worden. Afgelopen week had ik ze eindelijk te pakken (geen winkel in de buurt die ze op voorraad had) en deze week kon ik ze gaan testen.

Peregrine 4
In vergelijking met de Salomon Crossmax zijn deze schoentjes opvallend licht. Met 240 gram scheelt het wel 40 gram per schoen. Op mijn allernieuwste Rides na zijn ze zelfs het lichtst van allemaal. In eerste instantie lijkt de pasvorm goed, ze voelen bijna hetzelfde als de Rides. Op donderdagochtend ga ik voor mijn werk nog even naar de Friezenberg bij Markelo om een eerste rondje te lopen.

Nadat ik de auto geparkeerd heb, duik ik gelijk het bos in, waarna ik via een hekje een begrazingsgebied inloop. Hier is het eerste mulle zand te vinden en wat ongelijk afgesleten gras. Iets verderop houd ik halt. Een ree is een stukje voor me het pad overgestoken en staat nu bij de bosrand naar me te kijken. Dat is de derde keer op rij dat ik bij een training een ree spot. Het is kennelijk mijn geluksweek.

heide
Dauwdruppeltjes liggen op de korte grassprietjes op het pad, dat me langs struiken en heide voert. Zachte bosgrond veert onder mijn voeten. Ik heb er prima grip op dankzij de nopjes op de zolen. De boomwortels zijn goed te voelen door de zool heen, die zijn vermoedelijk iets minder stijf en stabiel dan die van mijn andere trailschoenen.

ikke
Ik kom bij een ander begrazingsgebied en hier ligt een groep koeien langs het pad. Er zijn veel kalfjes bij, maar slechts een enkele staat op als ik rustig passeer. Vanaf de koeienvlaaien zwermen de vliegen op, dus die probeer ik te ontwijken. Het is niks om ineens in een zwerm poepvliegen te lopen.

koeien
Hoewel het wel zo lijkt, ben ik niet alleen hier. Twee fietsers en een wandelaar komen me tegemoet. Rechts van het pad doemt de Friezenberg op. Niet dat het nou echt een hoge berg is, meer een bultje in het landschap van een meter of 20.
Via een smal pad loop ik langs de voet van de berg, waarna de klim begint. Voor het eerst voel ik mijn schenen een beetje protesteren. Deze schoenen hebben een lagere “drop” (verschil in hoogte tussen de hak en voorvoet) dan mijn andere schoenen. Daar zou het mee te maken kunnen hebben. Dat wordt dus rustig opbouwen met deze schoenen om goed te wennen. Niet ineens komende zondag de 30 kilometer van de Veluwezoomtrail ermee gaan lopen, al was ik dat ook niet van plan. Dat zal ik toch nog op mijn Crossmaxjes gaan doen.
Na een hekje begint een pad met boomwortels, dat me omhoog leidt naar het uitzichtpunt. Ik sta er niet lang stil, want ik moet zo nog naar mijn werk en ik ben niet zo heel vroeg begonnen.

uitzicht Friezenberg
Via een soort grote trap aan de andere kant daal ik met grote stappen af. Ik kom weer op hetzelfde punt onderaan uit en ga nu een andere kant op. Een klein, rozerood vlindertje fladdert voor me langs. Waarschijnlijk is de kleur zo fel omdat de zon erop schijnt. Het is een Sint Jacobsvlindertje.
Het vlonderpad dat volgt ligt er al een tijdje. De planken veren wat door en een deel is ingezakt, waardoor er aan één kant een kuil is ontstaan. Een atalanta fladdert langs. Het is mooi weer voor vlinders.
Ik kom uit op een zandweg, die langs de rand van de heide loopt. Een pad naar links laat me twijfelen: wat zou korter zijn? Links is een stuk van een langeafstandswandelpad dwars over de heide en dat is ongetwijfeld de mooiste route. Dan nog maar ietsje later op mijn werk.

bomen en heide
Langs het pad van mul zand loopt een smal spoor dat wat steviger is. Vanuit een boompje komt de roep van een koekoek. Ik kom iets verder uit dan ik verwacht had en zal dus nog iets langer moeten lopen. Hier kom ik weer in mul zand terecht, waar een kring van stenen omheen ligt. Er zijn hier allerlei groepjes stenen te vinden die er al eeuwen liggen.
Niet veel verder kan ik ook nog even spelen in een grote kuil met mul zand. Altijd een leuke oefening om daar doorheen te rennen.

zandkuil
Een ruiterpad brengt me bij de schaapskooi, waar ik achterlangs loop. Een klein konijntje sprint voor me weg als ik de laatste meters door het bos afleg. Na 8,8 kilometer sta ik weer naast de auto.

Na deze testloop, waarbij ik alle ondergronden heb uitgeprobeerd, ben ik erg tevreden over mijn nieuwe schoenen. Ze zitten als gegoten en lopen lekker en licht. Als ik rustig de kilometers opbouw, denk ik dat ik hier een stel hele fijne schoentjes aan ga hebben en ik hoop dat ze zo goed bevallen dat ik er in augustus de Trail des Fantômes in de Ardennen mee kan lopen. Ze lijken me in elk geval heel geschikt.

Advertenties

4 reacties op “Peregrines testen

  1. Tiny Raijmakers schreef:

    Maak er een mooie trail van daar in de Ardennen! Prachtig gebied!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s