Tussen de buien door

Ik zwaai naar de trainer, die aan het einde van de straat voorbij loopt. Als ik de hoek omga, zie ik dat hij op me gewacht heeft en samen lopen we verder. Het gras is nat, want het heeft geregend. We lopen deze keer over de weg het viaduct over, dat loopt wel makkelijker. Mooi op tijd komen we aan en er staan al wat loopmaatjes te wachten, waaronder een aantal mensen die om verschillende redenen een tijdje niet geweest zijn. Het is leuk om elkaar weer te spreken.
We gaan het bos in. Een zandweg is wat modderig. Ik heb aan het begin van de middag op buienradar gekeken en gezien dat het droog zou blijven. Nou kan dat altijd veranderen, maar ik ga er gewoon vanuit dat het inderdaad droog blijft.
We stoppen bij de bosrand, op het eerste stukje asfalt dat we tegenkomen. Hier doen we de oefeningen. De trainer is naar een clinic geweest met Kipsang en Mutai en heeft daar wat inspiratie opgedaan. Altijd interessant om wat te leren over de marathontoppers.
We doen een paar steigerungen en lopen iets verder naar een T-splitsing. Het programma bestaat uit wat grotere intervallen. De trainer wijst alle richtingen aan: de eerste is zo’n 500 meter tot een fietstunneltje, de tweede is tot aan de bosrand waar we net vandaan komen, dat zou 400 meter moeten zijn en de laatste tot aan de ingang van een boerenerf: 250 meter.
We gaan op weg. Ik heb er zin in en loop voorop. Ga ik te hard? Vandaag wil ik in elk geval weer normaal meetrainen. Na precies 500 meter klok ik af: 2:12. De trainer was niet helemaal zeker over de afstanden, dus we zullen het even nameten. We wachten een minuutje en draven dan weer terug. Slakken kruipen over de weg en met de laagstaande zon is het lastig ze te ontwijken. De terugweg gaat 5 seconden sneller en we lopen nu met een klein groepje.
Aan het tweede weggetje lijkt maar geen einde te komen. De tijd is hetzelfde als net en zowaar, de afstand ook: 500 meter dus. Zodra we weer terug zijn, vertellen we het aan de trainer, die op de splitsing staat te wachten.
De derde richting dan. Tegen het zonlicht in draven we over het asfalt. Ook hier duurt het iets langer dan gepland. De tijd is 1:27 en de bijbehorende afstand 350 meter in plaats van 250. Terug duurt het iets langer.
We beginnen weer van voren af aan en nu klok ik 2:10 en 2:07, vergelijkbaar met de eerste keer. De trainer geeft aan dat we alleen nog een keer de 350 meter kunnen doen, daarna zijn we klaar. Koeien lopen achter elkaar over een smal paadje de stal uit. Ze kijken nauwelijks op van die rare mensen, die ze als een gek tegemoet komen rennen.
Samen met de dame uit het groepje kom ik weer bij de splitsing aan. Ons andere loopmaatje legt het laatste stukje kruipend af.
Als we weer rustig naar de startlocatie zijn gelopen, krijgen we nog een aardige toegift: drie reeën staan iets verderop naar ons te kijken. Ze rennen weg, stoppen even en aarzelen. De laatste is nog een kleintje. Uiteindelijk verdwijnen ze in het bos.
Na dit mooie tafereeltje ga ik samen met de trainer het viaduct weer over naar huis. Ik heb lekker gelopen en geen last gehad van mijn schenen. Als ik bij de achterdeur sta, voel ik spetters. Wat een timing!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s