De Stuwwaltrail

Even voor twee rijd ik met mijn autootje de straat in bij mijn trailmaatje (zie ook: Besthemerbergtrail, RFR Drentsche Aa en Sallandtrail). Vandaag ben ik de chauffeur en een uurtje later zoeken we een parkeerplaatsje in Oosterbeek bij het sportpark.
Voor de startnummeruitgifte staat een lange rij, maar die slinkt vrij hard. Het valt dan ook mee hoe lang het duurt voordat we onze startnummers hebben. We lopen een rondje over het terrein, waar kraampjes met verschillende lekkernijen staan. Taart, pannenkoeken, soep, pasta: alles is er te krijgen. Een goed plan voor na afloop, maar eerst eens zien dat we de 20 kilometer met daarin 500 hoogtemeters afleggen.
We kleden ons om en maken ons klaar voor de start. Er wordt in 3 groepen gestart, elk met 5 minuten ertussen. We denken dat we in de tweede groep horen, met een eindtijd tussen de 1:55 en 2:15. Ons doel is om niet al te hard te lopen, ook omdat mijn trailmaatje niet zoveel heeft kunnen trainen vanwege steeds terugkerende kramp.
Nadat de eerste groep weg is, staan we vooraan in het startvak. Dat was nou ook weer niet de bedoeling, maar goed.

start
Er wordt afgeteld en onder luid applaus van het aanwezige publiek rennen we het terrein af, om een stukje verderop het eerste bospaadje in te duiken. Het tempo ligt hoger dan de bedoeling was, maar het is nu nog enigszins vlak. Al snel gaat het naar beneden. Zo gaat het wel lekker natuurlijk!
We komen langs een paar kleine watertjes en draven over een weitje dat in de Alpen niet zou misstaan. Dan begint de eerste klim, de Hemelse Berg op. Achter elkaar gaan we over een paar houten bruggetjes. Het tempo zakt nu wel wat in, maar we kunnen toch gewoon doorlopen naar boven. Wat naar boven gaat, mag ook weer naar beneden.
We volgen de lopers voor ons, als ze dwars door een klein stroompje gaan. Nou is het stroompje wel zo klein, dat je er met één stap overheen bent. Vervolgens gaat het verder over bospaadjes, omhoog en omlaag. Tot nu toe valt het me nog best mee met al die hoogtemeters, maar ik weet dat er nog wel wat anders komt.

smalle paadjes
Bij een uitspanning lopen we over de parkeerplaats, om vervolgens een smal trappetje af te dalen. Dat moet wel voorzichtig, want de nopjes van mijn schoenen blijven graag haken aan de uitstekende trapschotjes. Onderaan staan wat mensen en een vrijwilliger die de taak om ons de weg te wijzen enthousiast uitvoert: “En nu een scherpe draai, hangen in die bocht!” Met de leuning in de hand zwier ik naar rechts om een smal, oneffen klinkerpaadje langs de weg te volgen, waarna we weer even het bos ingaan.

bos
Als we het bos weer uitkomen, staan er opnieuw mensen op ons te wachten. Er wordt flink aangemoedigd, de sfeer is top. Nu krijgen we een stukje vlak asfalt onder de schoentjes en kunnen we rustig even op adem komen. Dat is ook wel nodig, want als we opnieuw het bos ingaan, krijgen we een flinke trap voor onze kiezen. Hier hoopt het wel op en in een lange rij gaan we de trap op. Zo kunnen we wel mooi een beetje op adem komen.
De bospaadjes kronkelen alle kanten op en op een gegeven moment verdwijnt het pad ergens in de diepte. Dat is dus afremmen en voorzichtig naar beneden. Een paar treden en een grote sprong van bijna een meter, om vervolgens langs een watertje uit te rennen.

afdaling
Gelijk gaat het alweer omhoog. Zo hier en daar liggen boomstammen over het pad, waar ik overheen spring. Ik moet wel uitkijken dat wanneer ik moe word, ik nog hoog genoeg spring.
Een flinke boom ligt over het pad en we klauteren eroverheen. Vervolgens gaat het weer in wandelpas omhoog.

wandelpas
Op de weg iets boven ons zien we bogen van de tijdwaarneming staan. Dat heb ik bij een trail nog niet eerder meegemaakt, dat de tussentijd geklokt werd. We hebben er nu 9 kilometer op zitten, zou het op 10 kilometer staan? We komen de bogen daarna niet meer tegen, maar ik begrijp achteraf dat ze er staan voor een hellingsklassement bij de wegwedstrijden.
De paden blijven maar golven en dan volgt een zeer steile helling met losse aarde. Hier moet je echt goed je voeten neerzetten, anders glij je weg.

steile klim

klauteren
Zo langzamerhand beginnen we echt uit te kijken naar de verzorgingspost. De lopers achter mij weten ons te vertellen dat het nog wel 2 kilometer verderop is, dus het is nog even doorbikkelen. Achter mij worden er grapjes gemaakt en het nut van trailschoenen wordt besproken. Er liggen veel boomstammetjes over de paden, waar ik steeds overheen spring.
Een vrouw wil ons voorbij en struikelt over een wortel die onder de bladeren ligt. Ze vliegt mijn loopmaatje zowat om de nek, maar kan het gelukkig afdoen met een grapje: “Ik val gewoon op jou!” Naar beneden gaat het wel lekker, al heb je er best wat concentratie voor nodig om goed te kijken waar je je voeten plaatst. We komen het bos uit en lopen over een smal spoor langs de rand van de weilanden.
Eindelijk is daar de verzorgingspost, op 13 kilometer. Het is er eentje zonder bekertjes, maar ik heb mijn eigen water bij me, al zou een slok sportdrank ook niet verkeerd zijn nu. Banaan, ontbijtkoek, zoute stokjes en winegums moeten helpen om wat suikers en zouten aan te vullen. We nemen er even rustig de tijd voor. Nadat we genoeg bijgetankt zijn, gaan we weer omhoog het bos in. En omlaag… en omhoog…
Lichte vlekken dansen over het pad. Ik heb niet zoveel oog meer voor de omgeving waar ik loop en volg mijn loopmaatje. Om en om lopen we voorop. In de afdalingen schiet ik hem soms voorbij, gebruik makend van de zwaartekracht.
Een glooiend grasveld naar beneden, het uitzicht verdwijnt achter een paar enorme rododendrons, waar we tussendoor geleid worden.

rododendrons
Ik begin nu weer een beetje meer op te letten. Zo ver kan het niet meer zijn. Op een volgend veldje is het uitzicht beter. De Rijn met Arnhem erachter. Even een adempauze om een foto te schieten en dan weer verder.

weids uitzicht
Nog eens een trappetje op en even later lopen we Heveadorp in. Hier staan ook weer mensen om ons aan te moedigen en dat doet me goed. Iemand merkt zelfs op dat ik er nog zo fris bijloop. Zo af en toe voelt dat gelukkig ook zo, vooral als het weer even naar beneden gaat. Omhoog begin ik de kuiten toch echt wel te voelen.
We komen weer langs een beekje en vervolgens zie ik een aanwijzing dat we de Hemelse Berg weer opgaan. Daarbovenop staat een vrouw die meldt dat het nog maar 600 meter is. We horen al snel de muziek van het finishterrein en rennen zonder nog te versnellen over het gras naar de baan, waar we moe en blij onder de finishboog doorgaan. Twee uur en 20 minuten, wie had dat gedacht? Zwaar was het in elk geval, maar we zijn het er ook over eens dat het erg mooi was. Genieten lukte niet overal onderweg, maar na de finish krijgen we een biertje en dan is dat snel vergeten.

welverdiend biertje!
We douchen, kleden ons om en gaan nog even in het zonnetje zitten nagenieten met een kopje soep en een stuk hartige taart. De wegwedstrijden gaan om de beurt van start en wij verlaten stilletjes het feestelijke terrein. Een pluim voor de organisatie en alle vrijwilligers!

Foto 1 van MudSweatTrails

Advertenties

12 reacties op “De Stuwwaltrail

  1. Jaap van Dekken schreef:

    Mooi verhaal weer.. ik vond het vorig jaar ook erg zwaar, maar volgens mij is parcours klein beetje aangepast.. Volgend jaar maar weer op de agenda zetten dan 🙂

    Jaapio

    • Elsa schreef:

      Volgens mij is het ietsje langer geworden. Had de (concept)route voor de zekerheid in de GPS gezet, maar daar zat ik regelmatig naast. Was gelukkig ook niet nodig, alles stond keurig aangegeven.

      • Jaap van Dekken schreef:

        dat zijn we van MST ook wel gewend.. ga je ook naar de duinentrail dit jaar ?

      • Elsa schreef:

        Duinentrail… Eens kijken. 1 november…
        Ik heb hem nog niet op de planning staan, maar wie weet. Veel mul zand zeker?

  2. Margo Hermans schreef:

    Ziet er geweldig uit!

  3. Rein Tuininga schreef:

    Goed bezig!!! Zaterdag zie ik je wellicht in Zwolle???

    • Elsa schreef:

      Dank je!
      Als het je lukt om me te herkennen tussen al die duizenden mensen, dan zou je me kunnen zien ja.
      Ik hou nog wel even een slag om de arm, want mijn schenen zijn wat overgevoelig op dit moment.

      • Rein Tuininga schreef:

        Ik hoop dat je schenen tegen die tijd weer okay zijn;-) Ik ben van plan in het startvak 3.2 te gaan staan (tussen 1.45 en 1.55). Je achterhaalt me wel, grijns!
        sterkte met je schenen

      • Elsa schreef:

        Ik hoop het ook. Morgenavond probeer ik het weer.
        Ik heb nog niet naar de startvakken gekeken, maar als ik voluit zou gaan, hoop ik op een tijd rond de 1:45.

  4. Linda schreef:

    Mooi verhaal heb hem net gelezen weet ik wat ik kan verwachten over een paar uurtjes;-) ga hem vandaag lopen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s