Met de meiden mee

Op tweede Pinksterdag is er geen training, maar ik maak me toch klaar om te gaan lopen en ren tegen half acht tussen het bloeiende fluitenkruid door het viaduct over naar het bos. Als ik het goed heb, zijn er wel een paar loopmaatjes die samen een duurloopje gaan doen.
Niemand komt me achterop en ik begin te twijfelen. Tussen de bomen door zie ik gelukkig wat mensen staan bij de startplaats, maar als ik om de bomen heen ben, blijken dat niet mijn loopmaatjes te zijn. Een vijftal jongens hangt hier rond met scooters en fietsen en ze vinden het kennelijk erg leuk dat ik erbij kom staan.
Direct na aankomst komt er gelukkig een loopmaatje bij en er volgen er al snel nog twee. We wachten tot het half acht is en met vier dames gaan we op weg als er niet meer blijken te komen. De jongens komen ook in beweging en volgen ons over de weg, terwijl wij op het bospaadje ernaast lopen. Als ze merken dat ze niet echt aandacht krijgen, haken ze af.
Het is niet echt koud, maar vanwege de wind lijkt het ons wel verstandig om wat meer in de beschutting van het bos te blijven lopen. Eén loopmaatje wijst ons de weg.
Als we na een kilometertje inlopen over het heideveldje zijn gekomen, stoppen we even om te rekken.

de meiden
We lopen gezellig kletsend door het bos, waar het lekker rustig is. Smalle bruggetjes voeren ons over stille wateren en we verwonderen ons erover hoe ontzettend groot de bloeiende rododendrons zijn.
Als één van m’n loopmaatjes aangeeft het even rustiger aan te willen doen, wandelen we een stukje. Ze heeft iets gegeten, wat niet lekker valt en heeft nu last van haar maag.
Ik vraag of we het volgende bruggetje ook meenemen in de route als aan het einde van de weg de hoge voetgangersbrug naar Delden opdoemt. Waarom ook niet?
Met twee treden tegelijk lopen we omhoog en in een heel wat rustiger tempo gaat het weer naar beneden. Nu mag ik de route verder bepalen en we lopen door het achtergelegen parkje Delden in. Een loopmaatje geeft aan dat ze hier nog nooit is geweest. Eerlijk gezegd denk ik dat ik dit specifieke paadje ook nog niet eerder heb gehad. Ik stuur aan op het tunneltje dat ons terug moet brengen naar de andere kant van de weg. Met een beetje hulp van de anderen vinden we dat, waarna er een twijfelmomentje volgt: links of rechts? Links biedt meer mogelijkheden, maar dan gaan we wel de onbeschutte es op. We zijn inmiddels wel opgewarmd, dus het wordt links, achter kasteel Twickel langs.
Het stukje over de es houden we kort, door de eerste afslag weer naar beneden te gaan. Het gaat nog niet echt lekker met de maag van m’n loopmaatje, die aangeeft terug te willen gaan naar haar fiets.
We stuiteren een stukje over een singletrack met puin, waarna we bij de watermolen aankomen. Hier splitst ons groepje zich en we gaan met z’n drieën verder voor een iets groter rondje.
Een koppeltje pinken rent vrolijk met ons mee. Dat doen ze vaker op dit stukje en ik blijf het leuk vinden.
We geven de voorkeur aan een bospaadje in plaats van over de zandweg te lopen. Niet veel later zijn we na dik 10 kilometer weer terug waar we begonnen. Mijn twee loopmaatjes stappen op de fiets, terwijl ik het viaduct weer over draaf. In totaal is het voor mij ruim 14 kilometer geworden.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s