Bui(t)en bij Buurse

Mijn autootje parkeer ik op een klein parkeerplaatsje tussen de bomen en dan ga ik op weg. Ik heb een route in mijn horloge gezet van 24,5 km. Het eerste paadje is gelijk mooi en biedt zicht op een klein meertje met een rimpelloos wateroppervlak. Ik kom al vrij snel op paadjes waar ik nog niet eerder ben geweest, waar rododendrons en fluitenkruid bloeien.

rododendrons
Een wandelend stel staat stil en maakt foto’s. Ik zie mensen op een uitkijkpunt staan en er staat nog iets in het veld: een grote ree. Hij blijft mooi staan en ik loop verder. Geluid trekt mijn aandacht en ik stop abrupt. Een ree is net het paadje overgestoken en ik kan hem volgen, terwijl hij tussen de bomen door aan de rechterkant wegrent. Links hoor ik nog een ree, maar die laat zich niet zien.

nieuw paadje
Een koekoek laat zich luid en duidelijk horen. Het bos maakt plaats voor heide en jeneverbessen. Het Buursermeertje komt in zicht en kleine kringen verstoren de weerspiegeling van de bomen. Ik had voor de zekerheid een vestje meegenomen en besluit die nu toch maar aan te trekken. Hij kan altijd weer uit.

Buursermeertje
Langs een zandweg staan zomerhuisjes, waar duidelijk mensen aanwezig zijn. Een vader speelt badminton met zijn zoon. Op een bordje staat een uitnodiging om koffie of thee aan de beek te drinken. Ik laat het aan me voorbijgaan. Als ik de zandweg uitgelopen ben, kan ik langs de Buurserbeek verder. Volgens mijn route moet ik naar de andere kant van de beek, maar dat ziet er minder loopbaar uit. Ik steek de beek bij de volgende brug wel over.
In het gras is een paadje uitgesleten. Het water ruist over enkele vistrappen. Op het walletje naast de over staan een paar stoelen en tafeltjes. Dat is natuurlijk de achterkant van het huisje van net, met zitjes aan de beek.
Ik kom uit bij de Buurserstraat, de weg die van Haaksbergen naar Buurse loopt. Een hekje dat openstaat geeft me toegang tot een singletrack door een stuk bos. Wel apart dat daar een hekje voor staat. Ik cross over het kronkelpaadje. Iets verderop komen twee beken bij elkaar. Hier ben ik eerder geweest, er staat hier ook een boomhut in de buurt.

spoor
Ik volg nog steeds het mountainbikepaadje langs de rand van uitgestrekte groene velden, totdat ik op een asfaltweggetje uitkom. Best bijzonder dat het landschap hier zo snel wisselt. Van bos naar heide en van beek naar boerenland. Mijn horloge stuurt me over de oever van een beekje of is het een sloot? Je kunt er in elk geval langslopen, door het hoge gras. Koeien komen aandraven naar de hoek van hun weiland om me van dichtbij te kunnen bekijken.
Na een asfaltweggetje zie ik dat er een LAW (langeafstandswandelpad) langs een slootje loopt door het hoge gras. Het weggetje is rustig en het gras zo hoog, dat ik toch maar door de berm ga lopen. Niet veel later loop ik het Haaksbergerveen in.

Haaksbergerveen
Een paadje omzoomd door lage boompjes en struiken, waartussendoor ik zo af en toe zicht heb op het waterlandschap erachter, dat bezaaid is met witte pluisjes. Iemand heeft een lege eierschaal op een tak gehangen. Het was een enorm ei, misschien van een zwaan of een reiger. Zacht kikkergekwaak klinkt op uit het drassige land.
Hee, ben ik verkeerd gelopen? Mijn pijltje geeft linksaf aan, dus ik ga een stukje terug om links te kunnen gaan. Dat is toch niet goed, dus dan maar weer rechtdoor. Niet veel verder ontdek ik een vlonderpad aan de linkerkant. Daar moet ik natuurlijk overheen. De planken zijn krom en klapperen bij elke stap onder m’n voeten.

vlonderpad Siberië
Aan het einde blijkt wel dat ik helemaal m’n richting kwijt ben, want ik verwacht rechts te moeten, maar dat is links. Ik heb de route deze keer wel uitgeprint, maar die ligt nog keurig opgevouwen thuis op tafel.
Een ruiterpad loopt gelijk op met een fietspad. Dat laatste is een stuk beter begaanbaar, dus ik volg het kronkelende fietspad door de veengronden. Hier kun je ver kijken. Water, boompjes, heide en veel witte pluisjes.

ik ook hier
In een stukje bos hoor ik een apart vogelgeluid. Ik zou niet weten welke vogel dat is. Het heeft wel iets weg van een merel die heeft doorgestudeerd op de zangacademie.
Net voorbij een parkeerplaats staat een bordje dat je de adders, die in het voorjaar liggen te zonnebaden, niet moet storen. Niet te dichtbij komen voor een foto, want ze moeten energie opdoen voor de rest van het seizoen. Vandaag verwacht ik geen adder te zien, want er valt niks te zonnebaden.

Haaksbergerveen
De hemel is grijs en het miezert een beetje. Ik draaf tussen watertjes door en pak een stukje singletrack mee. Zo hoef ik de wandelaars ook niet te storen en er is toch geen mountainbiker te zien.
Het mountainbikepaadje gaat verder langs het ruiterpad. Nat zand blijft aan m’n schoenen plakken. Ik voel het direct zwaarder worden. Er liggen hier ook flink wat schapenkeutels en ik vraag me af of hier meer schapen of paarden komen. Het antwoord laat niet lang op zich wachten: de schaapskudde loopt voor me uit over het pad. Vanuit de bosjes hoor ik: “Kom hier!” Dat moet de herder zijn, die een lastige hond of een lastig schaap de goede kant op probeert te dirigeren. Er lopen ook geiten tussen en de kudde loopt vrolijk een stukje met me mee, want het duurt een tijdje voordat de herder tevoorschijn komt met de andere helft van de kudde en de hond, die alle schaapjes netjes bij elkaar drijft.

schaapskudde
Een groene specht vliegt voor me langs. Gele brem bloeit volop langs het pad. Muziek met een pompend ritme dringt vaag tot me door. Een feestje of een puber die alleen thuis is?
Ik kom uit bij de Buurserbeek en loop over de oever verder. Een echt pad is er niet, maar ik ben niet de eerste die hier loopt. Ik zak diep weg in de zachte ondergrond, om vervolgens over de scheve helling te glibberen. Bovenop vind ik een uitgesleten paadje door de heide. Het lijkt erop dat de beek aangepast is om er een meer natuurlijke omgeving van te maken.

Buurserbeek
Dat het niet de bedoeling was om hier te lopen, merk ik als een weggetje de beek kruist. Er staat een hek, waar ik overheen moet om weer op begaanbaar terrein te komen.
Een buizerd vliegt op als ik de heide oploop over een officiële wandelroute. Een bordje geeft aan dat ik langs de Harrevelder schans loop, een soort vesting uit de tijd dat de Spanjaarden het nog voor het zeggen hadden. Ik neem even de tijd om er een rondje overheen te lopen. Het is niet meer dan een soort vierkant dijkje, omgeven door water.

Harrevelder schans
Ik steek de doorgaande weg over. Een hardloopster loopt over het fietspad langs en ik duik een singletrack in. Dat klopt niet met mijn route, dus ik ga terug. Door een wandelroutepaaltje vind ik de juiste weg en met nog 3,5 kilometer te gaan sla ik een volgend paadje in. Zes gekleurde pijltjes wijzen me rechtdoor.
De Steenhaarplassen komen in zicht. Hier heb ik als kind nog geschaatst. Toen was het fraaie vlonderpad er nog niet, waar ik nu overheen loop.

Steenhaarplassen
Het zandpad leidt me verder tussen de boompjes door over de heide. Hoewel het hier op zich heerlijk rustig is, is de muziek harder geworden. Er is waarschijnlijk een festival bij het Rutbeek, hier vlakbij.

Buurserzand
Enkele koeien staan op een afstandje naast het pad te grazen. Er loopt een klein kalfje tussendoor, die goed in de gaten gehouden wordt door z’n moeder en tantes.
Een oud huisje (1840) staat achter een houten hekje. Een bord erbij geeft aan dat dit een los hoes is, een huisje waarin de bewoners in één ruimte leefden met het vee. Het huisje heet Bommelas, vernoemd naar de boemelende wagen van de eerste eigenaar.

de Bommelas
Als ik onder een jeneverbes doorloop, weet ik dat ik bijna weer bij de auto ben. Nog een wildrooster over en dan zet ik koers naar de parkeerplaats. Het is uiteindelijk 25,4 kilometer geworden. Iets meer dan ik verwacht had, maar dat maakt niks uit. Ondanks het miezerweer heb ik genoten van mijn tocht.

Advertenties

4 reacties op “Bui(t)en bij Buurse

  1. Hedwig schreef:

    mooi verslag! En wat tof dat je zomaar de auto pakt om ergens te gaan lopen. Goed idee! (al lijkt het me ook een soort van eng omdat je niet weet wat voor een omgeving t is)

    • Elsa schreef:

      Dankjewel! Zo wordt een duurloop echt een avontuur en daar hou ik wel van.
      Ik ben in Haaksbergen opgegroeid, dus ik ken de omgeving daar redelijk. Als ik echt op onbekend terrein ga lopen zorg ik dat ik in elk geval de route ook uitgeprint bij me heb en dat ik een beetje weet waar ik langs moet.

  2. Tiny Raijmakers schreef:

    Leuke route die je liep!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s