Sint Maarten – De laatste dag

M’n boterhammetjes waaien bijna van m’n bord als we buiten ontbijten. Witte schuimkoppen spatten hoog op de rotsen onder ons. Het is maandagochtend, vandaag is onze laatste dag op Sint Maarten.
Ik trippel tegen de berg op en zie dat er geen cruiseschip aan de pier ligt. Dat wordt dus een dagje zonder al teveel Amerikaanse toeristen.

lege pieren

Point Blanche
Terwijl ik naar Philipsburg loop, speur ik de rotswanden af naar geitjes of iguana’s. Ze laten zich niet zien. Net als de eerste keer sla ik af naar de boulevard. In een steegje ontwaar ik een groene oase, waar iemand bij z’n ontbijtje de krant zit te lezen.

groen steegje
Op de boulevard is het nu nog rustig. Het zal vandaag vast ook niet druk worden, als er geen cruise komt. Rolluiken worden opengedaan en terrasjes worden geveegd.
De barbecue brandt alweer. Ik weet nu dat dat elke dag vaste prik is.

rustige boulevard
Op de uitstekende punt aan het einde van de baai zie ik Fort Amsterdam, dat we afgelopen week ook met een bezoekje hebben vereerd. Om er te komen moet je eerst een vakantiepark door. Er zijn maar weinig toeristen die het komen bezichtigen.

strand
Aan het einde van het verharde deel steek ik door naar het straatje erachter: Frontstreet. Het barst hier van de juwelierszaken, die natuurlijk allemaal aanbevolen worden door je hotel of cruiseschip. Enkele busjes rijden door de straat, bestemming Marigot.

Frontstreet
Ik schuif nog een straatje op en beland zo in Backstreet, waar de spullen beter betaalbaar zijn. De auto’s rijden hier de andere kant op, want de straatjes zijn zo smal, dat het eenrichtingsverkeer is.
Ik ren een steegje door en kom langs het grote politiebureau bij de weg langs de Pond uit.

The Saltpickers
Op de parkeerplaats staat een Nederlands ME-busje geparkeerd van regio IJsselland. Het heeft wel een kenteken van Sint Maarten.
Een bruine pelikaan zweeft over zonder zijn vleugels te bewegen. Zoet gekleurde huisjes staan gezellig naast elkaar langs de drukke weg, waar het op dit moment ook nog rustig is.

langs de Pond
Een vrouw zit bij haar kraampje met vooral mango’s, bananen en ananassen. Dit soort kraampjes staat overal langs de weg.

Backstreet
Ik loop Philipsburg weer uit, het lange, rechte stuk weg voor me. Ik besluit om het tempo een beetje op te schroeven, voor zover dat lukt. Het is vals plat omhoog en tegen het einde van de kilometer ga ik het industrieterreintje weer op en gaat het nog iets meer omhoog. De tijd is 5:57 over een kilometer. Niet iets om over naar huis te schrijven, maar het zegt wel wat over het tempo van de rest van de kilometers.
Daar ga ik weer omhoog. Ik doe m’n best om de rechte stukken niet te wandelen en stop in elke haarspeldbocht even om op adem te komen. Een vrouw toetert. Het is de buurvrouw van het appartement. Ik ben hier kennelijk al aardig ingeburgerd. Na het onverharde stukje ren ik vlot naar beneden, zo snel als mijn benen me dragen kunnen. Dit waren mijn laatste kilometers op Sint Maarten.

Voor wie nieuwsgierig is naar de laatste kilometer naar ons appartementje, die hebben we gefilmd vanuit ons huurautootje:

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s