Saint Martin – Zon, zee, zand en zout

We rijden vroeg naar de Franse kant van het eiland, parkeren de auto en lopen Orient Beach op.
Vriendlief blijft achter bij de strandbedjes, waar we de eerste gasten zijn. Wie gaat er nou ook om 8 uur ’s ochtends al naar het strand?
De route die ik vandaag wil lopen is kort, maar dit strand is eigenlijk niet het beginpunt. Er zullen wat extra meters gemaakt moeten worden om op de route te komen.

image

De golven zijn best groot, want het waait vrij hard. Ik begin het strand af te lopen. Een bordje geeft aan dat ik het naakstrand opga en dat daar geen foto’s gemaakt mogen worden. Ergens moet ik van het strand af en ik steek tussen de strandtenten door. Waar moet ik nou heen om de route op te pikken? Ik weet niet eens precies waar ik ben op m’n kaartje. Ik wil rechtsom om een zoutmeer lopen, dus ik hou rechts aan. Ik draaf een wijkje in met luxe huizen in allerlei kleuren. Er zijn parkeerplaatsen genoeg en er staan dure auto’s.

image

Ik probeer het zoutmeer te vinden en ren in de richting waarvan ik hoop dat ik er zo kom. Dat is bergop, maar die weg loopt dood. Door een hek heen kan ik het meertje wel zien. Dan maar weer terug, totdat ik achter de strandtentjes langsloop, waarna ik op een soort vakantiepark terechtkom, met kleine bungalows. Dit stukje zit ook in mijn route, dus nu kan ik de goede kant op. Hèhè, na 3 km kan ik eindelijk aan de route beginnen.

image

Het zoutmeer ruikt niet al te fris. Een stoffige weg leidt me erlangs. In een drooggevallen stuk zie ik veel beweging, maar als ik stop, is de beweging weg. Ik beweeg weer en zie opnieuw van alles over de grond kruipen, maar ook nu is het in één keer weer stil. Allemaal holletjes in de grond verraden waar de kleine kruipers heen zijn gegaan. Een paar steltlopers scharrelen langs de rand van de ondiepe plas.

image

Een hardloper haalt me in. “Bonjour!” groeten we elkaar. Hij heeft zijn shirt uitgedaan en om zijn middel geknoopt. ‘Run for Fun’ staat erop.
Een smal paadje dat naar de oever van het meertje leidt, trekt mijn aandacht. Hier is verdwalen zo goed als onmogelijk, dus ik neem dat paadje.
Paardenhoeven staan in de rode grond. Mountainbikers maken zo te zien ook dankbaar gebruik van dit korte, onverharde stukje. Cactussen staan langs de kant en ik waan me ineens in een soort woestijnlandschap.

image

Terug op de weg loop ik langs de Butterfly Farm, waar veel soorten vlinders rondfladderen en waar we de eerste dag heen zijn geweest. Een absolute aanrader. Een bruggetje gaat over een verbinding tussen twee zoutmeren. Zo kom ik op een parkeerplaats uit, waar ik even naar links ga om het begin van de route op te pikken, die vlakbij een idyllisch strandje is.

image

In plaats van mij de weg te gaan wijzen, laat mijn horloge met een vrolijk deuntje weten dat de route voltooid is. Ik heb inmiddels bijna 5 km gelopen. De hardlopende Fransoos staat er ook en klapt in zijn handen. Hij zegt nog iets wat ik niet versta en gaat dan terug.
Dat is precies wat ik ook ga doen, dan maar zonder routebegeleiding. Zo ingewikkeld kan het niet zijn.
Ik vind een paadje dat me het natuurgebied in laat gaan. Er staat een bord bij met uitleg wat je hier allemaal niet mag doen. Het paadje bestaat uit mul zand.

image

Een hagedisje schiet voor me weg en in het zand ontdek ik pootafdrukjes van een ander dier. Ik vermoed dat het is van een marterachtig beestje, die we ook op Pic Paradis hebben gezien, de hoogste top van het eiland. (Een mangoest-soort leer ik later.)
Het pad splitst en ik neem de kant dicht langs het strand. In een drooggevallen poel zitten allemaal gaatjes in de grond. Dan verdwijnt het pad een beetje en ik krijg het idee dat dit niet echt een pad is.
Als de hoeveelheid doornstruiken groter wordt, keer ik om. Niet veel later kan ik de doorsteek naar het strand maken en daarlangs loop ik terug. Langs de vloedlijn loopt een stuk makkelijker dan door het droge, mulle zand tussen de planten. Zo af en toe wissel ik toch even met het iets hoger gelegen deel, want anders krijg ik natte voeten.

image

Er is veel zeewier aangespoeld en dat wordt hier natuurlijk niet opgeruimd, zoals op de toeristische stranden.
Een grote meeuw wacht mijn komst niet af en vliegt op het laatste moment weg. In de opstaande rand in het zand zie ik nog net een krabbetje in een holletje verdwijnen.
Een groep kleine vogeltjes dribbelt een eindje voor me uit langs het water. Ik herken de kleine strandlopers van een middagje strand, toen liepen ze tussen de bedjes door te scharrelen.

image

Onder een overkapping staan surfboards rechtop geparkeerd. Er is een kleine bar en hier kunnen ook strandbedjes gehuurd worden. Het water is helderblauw en ondiep. Met blauwe drijvende delen is een volledig zwembad gemaakt, waar je baantjes kunt trekken.
Ik verlaat het rustige strandje en ga een rotsachtig paadje op, dat de twee stranden met elkaar verbindt. Rechts slaan de golven op de rotsen, terwijl links het zoutmeer weer opdoemt.

image

Een groot stuk glasvezelversterkt materiaal ligt tussen de planten. Het ziet eruit alsof het van de romp van een bootje afkomstig is. Een lange muur loopt over de hele breedte van het stuk land. Even denk ik dat ik niet verder kan, dan zie ik een doorgang in de muur. Ik loop tussen hoge struiken door en passeer een houten hokje met daarop ‘Security’. Zo beland ik weer op het stukje naaktstrand.

image

Ik groet een stel zestigplussers, die me poedelnaakt tegemoet komen lopen. Het is hier nu duidelijk drukker. Ik loop er vlot langs en als ik een bordje gepasseerd ben dat naaktlopen verboden is, stop ik even om mijn schoenen uit te trekken, waar inmiddels het halve strand al in terechtgekomen is. Met blote voeten loop ik het laatste stuk langs de vloedlijn.
Vriendlief ziet me al van verre aankomen door de kleur van mijn shortje. Een ijskoude icetea staat voor me klaar. Ik kleed me snel om en sluit mijn loopje af met een verfrissende duik in het zoute zeewater.

image

Advertenties

2 reacties op “Saint Martin – Zon, zee, zand en zout

  1. Peter schreef:

    Hoi Elsa, Volgens mij ben je nu al het gehele eiland over gelopen. Nog voldoende zonnenbrandcreme bij je?

    • Elsa schreef:

      De eerste fles is leeg. Gelukkig hadden we er 2 bij ons. Helaas gisteren toch een beetje verbrand hij het snorkelen…
      Vandaag weer naar huis, maar er volgen nog 3 blogjes van hier.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s