Distelvinken

Er vallen wat druppeltjes uit de lucht, maar het mag eigenlijk geen naam hebben. Voor mijn voeten vliegen twee rood-geel gekleurde vogeltjes weg. Dat kan niet missen: distelvinken! (Ook wel putters genoemd.) Ze zijn niet zeldzaam, maar zo heel vaak zie ik ze niet.
Ik loop een industrieterreintje op. Een rood autootje komt me tegemoet. Hoewel de ladder niet meer op het dak zit, is het inmiddels een bekend autootje geworden, dat ik de laatste weken regelmatig tegen ben gekomen. Er zitten twee jongemannen in en de bestuurder zwaait. Mijn gebaar is heel wat minder vriendelijk, dat doe ik anders nooit.
Een hek sluit de weg af waar ik over twijfelde om langs te gaan. Er wordt hier een nieuwe rondweg aangelegd, waarschijnlijk mag je er daarom niet meer langs. In een hoge elektriciteitsmast zijn twee mannen aan het werk. Ik ga een paar tunneltjes door. In een schapenweitje zijn er lammetjes bijgekomen en ze zijn inmiddels wat groter gegroeid. Een omgevallen boom wordt in stukken gezaagd op een ander pad achter een weilandje. Ook hier heb ik kennelijk de juiste weg gekozen.
Over een zandweg draaf ik door het bos. Ik steek een weg over. Zover kom ik meestal niet. Ik wil graag minimaal 20 kilometer lopen vandaag en als ik teveel in het bos blijf hangen, ben ik bang dat de paadjes op een gegeven moment wel op zijn.
De lichten van een overweg beginnen te knipperen en een kort, rood Twents treintje zoeft over de rails. Iets verderop vliegen er ineens weer twee distelvinken voor me langs. Deze keer blijven ze nog een beetje in de buurt hangen.

distelvink
Een roodborstje kijkt naar mij terwijl ik langskom. Ik neem een zijweg. Het is dat ik weet waar ik ongeveer ben, ik loop zomaar wat in het wilde weg. Een klein vogeltje met een zwart kopje trekt mijn aandacht. Met zijn smalle snaveltje peutert het insecten van een boom. Het lijkt mij een zwartkop.
Na een tijdje bereik ik het kanaal. Ik neem het fietspad en kan er zo een lang stuk langs lopen. De wind is hier wel wat meer aanwezig, maar koud kan ik het niet noemen.

Twentekanaal
Zwarte en witte schaapjes staan door elkaar in een weitje. Verderop zie ik de familie geit: een hele grote, een iets kleinere en drie hele kleine geitjes. Op een paaltje staan een rood en een blauw pijltje. Hee, wandelroutes, dat is handig! Ik loop het pad in, maar als ik zie dat dat schuin terug gaat naar waar ik vandaan kom, besluit ik de route de andere kant op te volgen. Bij een brug gaat de ene route eronderdoor en de andere eroverheen. Ik ga wel omhoog, maar blijf aan deze kant van het kanaal. Een beetje heuveltraining kan geen kwaad.
Mijn weg gaat dwars door Delden. In een weitje liggen wat schapen en lammetjes. Als ik even stop voor een foto, staan ze allemaal verwachtingsvol op. Dat was niet helemaal de bedoeling. Meer dan een aai over hun neusjes heb ik ze niet te bieden.

lammetje
De hoge voetgangersbrug doemt op. Meer dan een stalen constructie met traptreden en leuningen is het niet. Met twee treden tegelijk hup ik naar boven, om met een soort tripplings weer naar beneden te komen. De training wordt steeds beter.
Langs het kasseienpaadje achter het kasteel bloeien pinksterbloemen. In een moestuintje wordt gewerkt en ik zie slaplantjes in nette rijtjes in de omgespitte grond staan.

pinksterbloemen
De watertoren markeert het begin van de Deldense es. Een zwarte kraai scharrelt rond in de al even zwarte, omgeploegde grond. Enkele wandelaars komen me tegemoet. Achter op de es staan koeien en een groep kauwtjes zit op een rij een heggetje. Ze vliegen allemaal tegelijk op.

kauwtjes
Ineens verlies ik mijn evenwicht en ik maak een paar grote stappen, maar die verhinderen niet dat ik val. Daar lig ik weer, nu op een modderig pad. Daar moet ik geen gewoonte van maken. Ik krabbel overeind en kijk wat de oorzaak van mijn valpartij is. Een kei steekt een heel klein stukje uit het pad, niet meer dan anderhalve centimeter…
Ik veeg het natte zand van mijn witte mouwen, mijn horloge en het mondstukje van de Camelbak. Er is niks kapot, dus ik kan gewoon weer verder. Vanaf nu let ik er wel op dat ik mijn voeten goed optil. Over zo’n klein obstakeltje hoor ik namelijk niet te struikelen.
De planken van het vlonderpad trillen onder mijn voeten. Een roodborstje hipt naar een andere tak. Langs de vaart zet ik koers naar de watermolen.

oude boerderij
Als ik het heideveldje overgestoken ben, is de kortste weg rechtdoor, maar dan ga ik toch te snel weer richting huis. Het pad door de wei ziet er goed uit, dus daar ga ik langs. Een eindje verderop is een boom volledig gespleten, de stammen liggen twee kanten op. Zou dat door een blikseminslag gebeurd zijn?

boom
In het beekje vormt de regen kleine kringen in het water. Ik heb nauwelijks in de gaten dat er wat uit de lucht valt. Een veld ziet lichtroze van de hoeveelheid pinksterbloemen. Vinkjes vliegen van de ene naar de andere boom. Deze keer zijn het “gewone” vinkjes. Een lijster scharrelt in de droge bladeren rond.
Mijn weg gaat verder langs een boerderij over de kasseien. Ik duik een bospaadje in, waarna ik nog een stuk singletrack meepik. Ik ben alweer bijna vergeten dat ik ben gevallen. Omdat het zaterdag is en er dan nog weleens mountainbikers rondrijden, neem ik niet het heftigste stukje van de singletrack, maar ik buig af naar de pussylane.
Zodra ik de fietstunnel uitkom, valt het me op dat het ineens heel warm is. Het zonnetje is door de bewolking heen gekomen. Ik pak het ingesleten graspad langs de voetbalvelden, waar vandaag natuurlijk gevoetbald wordt. Zwart-wit gestreepte tenues tegen blauw-wit. Als ik een meisje zie voetballen denk ik dat dit een dameswedstrijd is, maar er lopen meer jongens, dus het zal wel een gemengd team zijn.
Als ik tussen de bomen vandaan kom, passeer ik een groep mensen, die staat te wachten op de hoek. Een grote camera staat op de grond. Ik heb geen idee waar ze op wachten.
Ik heb inmiddels de 20 kilometer gehaald, maar ik gun mezelf nog een extraatje. Via een hekje kom ik op een schorspaadje, dat achter de Joodse begraafplaats langsloopt.
Niet veel later komt mijn huis in zicht en op de stoep staat ook de grijze bak, die ik gelijk maar even ophaal. Het is net geen 21 kilometer geworden.

Advertenties

2 reacties op “Distelvinken

  1. martinvannoort schreef:

    Mooi. Zeer uitnodigend tot lopen in de natuur. Heerlijk!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s