Roodzooltje en het rustgebied

Als ik aan kom rijden, steekt net een groepje hardlopers de weg over. Een enkele hardloopster loopt een andere kant op. Dit is duidelijk een populair parkeerplekje onder hardlopers hier in De Lutte.
Als ik m’n Camelbak op de rug heb, steek ik ook de weg over. Het is maar een klein stukje aan deze kant van de weg, maar ik wilde dit paadje toch niet missen. Kale velden strekken zich uit en aan de rechterkant staan uitgedroogde zonnebloemen. Er staan er nog best veel overeind.
Enkele Nordic walkende dames staan bij een stroompje naar het uitzicht over de glooiende velden te kijken. Via een plankje ga ik het water over. Vervolgens gaat het paadje omhoog, tussen weilanden en bomen door, tot ik op een asfaltweggetje uitkom. Ik loop terug naar de grote weg en steek opnieuw over. Dat was een leuk voorafje, nu gaat het echt beginnen. Ik haal een man met een hondje in en duik het eerste smalle paadje in dat ik tegenkom. Het gaat over in een spoor, dat tussen de stoppelvelden doorloopt. Vervolgens klim ik een stukje omhoog, waar ik een groot huis op de Tankenberg zie staan: Egheria, het huis waar ik met de Landgoed Twente Marathon doorheen gelopen ben.
Als 2 mountainbikers me over een paadje tegemoet komen, zoek ik het hoger gelegen wandelpad op. De eerste spechten laten zich ook al weer horen. Over droge bladeren duik ik de helling af, om even later te zien dat bovenop een soort prieeltje staat als schuilhut.

Tankenberg
Zodra er een singletrack naast het weggetje verschijnt, spring ik erop. Niet voor lang, want mijn horloge stuurt me het bos in over een enigszins modderig wandelpad. Heerlijk, die bosgrond onder mijn voeten. Onderaan een helling stroomt een beetje water over het pad. Er is een brede plank overheen gelegd met een leuning erbij.

bruggetje
Achter mij hoor ik wat mountainbikers aankomen en ik ren voor ze uit de helling op. De plank klappert onder hun wielen. “Hier hebben we niet Roodkapje, maar Roodzooltje!” roept de voorste mountainbiker als ze me inhalen. Roodzooltje, die kende ik nog niet.
Een rookpluim achter een boerderij trekt mijn aandacht. Er loopt een hond rond die zo te zien net in de stroberg heeft gespeeld. Achter een schuur zijn twee mannen spullen aan het verbranden in een oude oliedrum. Mijn pijltje is niet helemaal duidelijk of ik nou links of rechts moet en ik ga links. Dat blijkt toch niet te kloppen en als ik terugloop zie ik dat ik ook rechtdoor kan, over een smal spoor het bos in.
Een klein stukje asfaltweg volgt. Van een afstandje zie ik de mountainbikers een veld oversteken. Drie zwarte shirts, een rode en een witte. Een buizerd vliegt langs de bosrand.
Het volgende stukje herken ik weer van een eerder duurloopje: ik sta aan de voet van de Hakenberg. Een huis bovenop kijkt uit over een grote waterplas. Alle paaltjes zijn wit geschilderd. Daar heeft iemand wel even werk aan gehad.

Hakenberg
Het water van het stuwmeertje stroomt over een betonnen rand het bos in. Een bruggetje zorgt ervoor dat ik geen natte voeten krijg, voor zover ik die nog niet had van de modder. Het pad klimt omhoog, de Hakenberg op en bovenop heb ik een mooi uitzicht.
Nu sla ik een pad in dat ik volgens mij nog niet eerder heb gelopen. Een boerderijtje met geruite luiken ligt achter een glooiend veld. Op een bordje staat dat het als vakantiehuisje te huur is. De vijf mountainbikers komen me nu tegemoet: “Hee, daar hebben we Roodzooltje weer!” De achterste lijkt verbaasd dat ik nog steeds rondren. Zijn witte shirt zit onder de modderspetters. Volgens mij is Zwartzooltje inmiddels ook een betere benaming voor mij, gezien de staat van mijn schoenen.
Ik laat de “Twentse bergen” achter mij en zet koers naar een mooi stuk bos hier in de buurt: het Lutterzand. Een bord geeft aan dat het weggetje dat ik neem verboden is voor gemotoriseerd verkeer, met uitzondering van aanwonenden. Lekker rustig dus.

rustig weggetje
Het weggetje slingert tussen wat boerderijen door en halverwege kom ik het riviertje de Dinkel tegen. Ik vraag me even af of ik hiermee Twente officieel verlaat, want het volkslied luidt toch: “Daar ligt tussen Regge en Dinkel een land, het schone en nijvere Twente…”
Een trekker rijdt voor me uit een weiland in en begint mest te injecteren in de grond. In de modder op het pad staan een paar mooie afdrukken van een ree.

sporen van een ree
Ik ben inmiddels bij het Lutterzand aangekomen en zie naast de weg bordjes staan: Rustgebied, geen toegang. Ik vraag me af wat ik zou doen als er zo’n bordje op mijn route zou staan. Gelukkig heb ik een plattegrondje bij me, ik vind er dan vast wel een weg omheen.
Als het bos begint, staat er dan toch ook zo’n klein groen bordje bij een hek over het weggetje dat in mijn route zit. Ik sta op een splitsing en neem de andere kant, maar ook daar kan ik niet verder en ik loop terug naar het hek over de weg. Mijn plattegrondje geeft aan dat linksom geen optie is, dat is zover om dat het niet eens op het kaartje staat. Rechtsom is een kilometer of 3-4 om. Hmm, daar had ik niet echt rekening mee gehouden.
Ik kijk nog eens goed op mijn kaartje en zie dan dat de rustgebieden waarschijnlijk de witte weggetjes zijn en het eerstvolgende publieke pad, een stippellijntje, is zo’n 200 meter aan de andere kant van het rustgebied. Ik twijfel en kijk naar het pad aan de andere kant van het hek: een breed pad, omgeploegd door zware werktuigen. Een veld bomen lijkt me niet zo lang geleden gekapt. Ik bedenk dat het nog geen broedseizoen is en dat die zware machines ook niet rustig aan hebben gedaan. Zou ik de natuur verstoren als ik er tóch doorheen loop? Ik waag het erop. Het is tenslotte maar een klein stukje.

omgeploegd rustgebied
Het voelt wel een beetje slecht en ik weet nu al dat ik erop ga letten dat het de volgende keer niet weer gebeurt. Nu geniet ik maar gewoon van de rust van een stukje natuur waar ik nooit weer ga komen. Na zo’n 200 meter staat er inderdaad weer een hek over het pad en ik glip erlangs. Ik ben weer op openbaar terrein en hier is het nog mooier en rustiger. Een graspad lijkt nauwelijks gebruikt te worden. Dit stukje moet ik wel onthouden voor de volgende keer.

rustig gebied
Na een splitsing kom ik een paar wandelaars tegen. Op een groot heideveld staan jeneverbessen en berken. De lucht is blauw en het zonnetje schijnt me tegemoet. Links en rechts staat zo af en toe een bordje dat het een rustgebied betreft.

heideveld
Het dak van een zomerhuisje komt boven een bult in het bos uit en ik herken het vrij snel: dit is het zomerhuisje van m’n werkgever. We hebben hier meerdere malen gebarbecued. Grappig dat het eerste het beste huisje dat ik tegenkom een bekende is. Ook hier zie ik zo af en toe de sporen van reeën in de modderige grond.
Ik kom wat meer wandelaars tegen en kom op een doorgaand fietspad terecht. Zo hier en daar staan wat gele en oranje paaltjes. Die duiden vast een wandelroute aan. Mijn route gaat verder over graspaden met en zonder modder tussen de bomen door, totdat ik rechtsaf tegen een bultje op mag en vervolgens komt er nog een klein klimmetje. En dan sta ik ineens in het mulle zand…

mul zand
Beneden stroomt de Dinkel. De oevers gaan steil omhoog, volledig uitgesleten door het water. Aan de andere oever staan bomen met hun stammen in het water. Ik draaf over het kronkelende paadje, hup over boomstammen en duik onder andere stammetjes door. Er zijn vrij veel bomen omgevallen, doordat de grond rond de wortels weggesleten is.

omgevallen bomen
Na het mulle zand van een hondenlosloopveldje duik ik het bos weer in, om verderop weer langs de Dinkel verder te gaan. Twee rinkelende chihuahua’s komen me tegemoet en ik loop er met een grote boog omheen.
Het mulle zand maakt plaats voor heuveltjes en het paadje kronkelt alle kanten op. Soms kun je ook kiezen of je omhoog of omlaag gaat. Ik vermaak me prima en vind het dan ook jammer als er een einde komt aan het mooie paadje en ik via een parkeerplaats het Lutterzand verlaat.
Het pijltje op mijn horloge wijst me een inrit van een camping voor campers in. Erachter blijkt een zandweggetje verder te lopen, maar na een bocht moppert mijn horloge dat ik van de route ben. Er blijkt een spoor tussen de stoppelvelden door te lopen, dat ik had gemist.
Links van me doemt een “berg” op met een boerderij erbovenop. Twee wandelaars komen er juist vandaan en ik ga omhoog, waar ik een pad van grindtegels vind, dat ik volg. Het leidt me netjes achter de schuren langs naar het bos.
Een volgend pad lijkt wel een tunnel tussen de naaldbomen door. Het wordt aangegeven met een officieel bordje: het Loabultpad.

Loabultpad
Tussen de velden door loopt een man met een geplastificeerd A4-tje in zijn handen. Misschien loopt hij wel een wandeltocht. Ik maak een slinger en kom bij de man op het paadje terecht, dat langs de weilanden verder loopt.

Steïpad
In een bocht glijdt mijn linkerbeen onder mij door naar rechts en ik kan me nog net staande houden. Er staat een bankje en ik stop eventjes, want het uitzicht is absoluut de moeite waard. Ik snap wel dat ene “Lizzy” hier een bankje heeft laten plaatsen.

uitzicht
De route gaat verder over singletracks en wandelpaadjes. Een paar dames komen me tegemoet, met net zo’n soort A4-tje in de handen als die ene man had. Aan het eind van het pad staat een oude boerderij, die zo te zien wel een likje verf kan gebruiken.

oude boerderij
Ik duik een singletrack in, die prachtig door het bos slingert. Gele, groene en rode pijltjes geven wandelroutes aan. Als ik het bos uitkom, sta ik al vrij snel weer bij de auto.
Het is nét geen 26 kilometer geworden vandaag. Ik heb in elk geval genoeg kilometers, modder en mul zand gehad voor een goede generale repetitie voor de Sallandtrail over 2 weken.

Advertenties

4 reacties op “Roodzooltje en het rustgebied

  1. Tiny Raijmakers schreef:

    Tussen de Regge en de Dinkel is het verschrikkelijk mooi lopen zo aan de foto’s te zien.

    • Elsa schreef:

      Absoluut! Die Landgoed Twente Marathon is ook wel wat voor jou. Is alleen in oktober, dus zit dan waarschijnlijk de kustmarathon in de weg.

  2. Tiny Raijmakers schreef:

    Jij weet toch waarom ik de Kustmarathon op mijn lijst heb staan. Mocht je het niet weten dan lees maar eens, http://tinyraijmakers.com/2008/02/12/stilte/

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s