RunForestRun Trail Drentsche Aa

Hoe verder we naar het noorden rijden, hoe groener het landschap wordt. We hopen natuurlijk wel op mooie winterse plaatjes tijdens de trail die begint in het plaatsje Anloo.
Net zoals tijdens de Besthemerbergtrail is de uitvalsbasis een recreatiepark en de sfeer onder de lopers is goed. Iedereen heeft er zin in. Ook hier wordt er in kleine groepjes gestart, wat ontzettend goed werkt tegen filevorming op het parcours. Vlak voor de start horen we dat er rond kilometer 13 wat lintjes zijn verdwenen. Kennelijk zijn de lintjes erg geliefd, want dit is niet de eerste keer dat ze driftig verzameld worden. Ik ben blij dat ik de route voor de zekerheid in mijn horloge heb gezet, al springen er gelijk een paar vrijwilligers op de mountainbike om het probleem op te lossen.
Als de klok op 4:34 staat gaan we van start over de zandweg. Niet veel later duiken we het bos al in. Over een balk steken we een slootje over. Mijn loopmaatje vindt het nog meevallen met de hoeveelheid modder, hij had erger verwacht. Na een paar kilometer komen we een hunebed tegen. Die moet natuurlijk even op de foto. Ik gun mezelf weinig tijd om er goed naar te kijken, maar het is natuurlijk wel gaaf om er zo langs te lopen.

hunebed
Het bos wordt afgewisseld met uitgestrekte heidevelden, zand en plassen. Er ligt zo hier en daar nog sneeuw, dat knerpt onder onze voeten als het nog niet belopen was. De lucht is blauw en het zonnetje warmt ons lekker op, voor zover we inmiddels nog niet warm waren. We moeten onszelf soms een beetje afremmen, want we proberen om deze keer iets minder hard te lopen dan bij de Besthemerberg.

sneeuw
Iets verderop zien we nog een hunebed in de bosrand. Deze lijkt iets langer te zijn dan de eerste. Ronde heuvels in het landschap komen me bekend voor. Dit zijn hele oude grafheuvels.

vrolijk en gezellig
Na de heidevelden duiken we het bos weer in, waar we wat meer modder voor onze kiezen krijgen. Als het kan gaan we erlangs, maar als dat teveel moeite is gaan we er dwars doorheen. Het hoopt wel een beetje op, want het tempo van de lopers voor ons is met de modder een beetje ingezakt. Een paar snellere lopers uit een latere startgroep komen ons achterop en vliegen vervolgens voorbij.
Wat huizen langs de weg geven aan dat we langs het plaatsje Schiphorst lopen. We krijgen een klein stukje asfalt onder de schoenen, waarna we de onverharde paadjes weer opgaan. De route voert ons nu dwars door een aantal zandvlaktes.

zand
Vervolgens worden we het bos weer ingestuurd. De route is overal goed aangegeven met lintjes en tot nu toe heb ik mijn GPS helemaal niet nodig gehad.

modder
Een eindje voor ons horen we gegil en we zijn benieuwd wat daar aan de hand is. Dat wordt al snel duidelijk als het paadje onder water verdwijnt. Het is een centimeter of 20 diep en er drijft ijs op. We zullen er dwars doorheen moeten en ik volg mijn loopmaatje door het ijskoude water.

door het water!
Direct na dit ijsbad staat er een verzorgingspost met lekkere, warme bouillon. Dat laten we ons goed smaken, al worden onze voeten daar niet direct warmer van. Er is weer van alles voorhanden, van winegums tot ontbijtkoek, suikerbrood, fruit en chips. Een deelneemster wordt geïnterviewd door de plaatselijke omroep, die vandaag een groot item van de trailrun maakt.
Langzaam warmen onze voeten weer op als we verder lopen. Na een zandweg gaan we opnieuw het bos in, waarna we getrakteerd worden op een mooi uitzicht over een meertje. Aan de overkant zie ik andere trailrunners als gekleurde stipjes langs de oever bewegen. We volgen de mensen voor ons, maar zien dan links van ons lintjes hangen. Verderop komen de lopers ons tegemoet, dus we zitten niet helemaal goed. We slaan linksaf, zodat we alsnog op het smalle paadje langs de oever van het meertje terechtkomen. Anders hadden we dit mooie stukje toch gemist!

grote plas
Nu komen ook wij van de goede kant aanlopen en bij het 10-kilometerbordje keren we het zand de rug toe. Na een aardige hoeveelheid drek in het bos komen we weer enigszins tot rust op wat vlakkere, rechte paden.

ikke
Die paden leiden ons naar een beekje met een drassige oever. Met een smalle brug steken we de beek over. Op het moment dat ik de eerste tree op wil stappen, zakt mijn linkervoet tot aan de enkel in de blubber.

bruggetje
Met een zwaardere linkerschoen ga ik verder over de modderige trails door het bos. We hebben gezelschap gekregen van een paar heren en met een groepje van een man of vijf draven we door de drek.
Iets verderop komen een paar lopers ons tegemoet. Ze weten niet precies of ze nu wel of niet over het vlonderpad moeten dat mooi boven de grond ligt. Een blik op mijn horloge vertelt me genoeg: het vlonderpad is juist. Er ligt een laagje sneeuw op en er ontbreekt een enkel plankje.
De blauwe hemel gaat inmiddels grotendeels schuil achter een wolkendek, waardoor het wat frisser begint te worden. Toch prikt de zon er met haar stralen nog mooi doorheen en de wolken weerspiegelen in de plassen op de heide.

zonnestralen
In een wei naast de weg staan een paar lichte Schotse hooglanders. Ze zijn prachtig om te zien en bovendien nieuwsgierig, want ze draven gezellig met ons mee door de wei, totdat ze niet verder kunnen. Met enig geloei nemen ze afscheid van ons.

Schotse hooglanders
Terwijl de we Schotse hooglanders nog achter ons horen loeien, begint de ondergrond steeds meer te soppen. De vrouw die een eindje voor ons loopt lacht en roept elke keer als ze weer plassen tegenkomt. Ze stopt voor een grote plas en met 2 stappen erdoorheen haal ik haar in. Het heeft geen zin om eromheen te willen, dat lukt hier echt niet.
Soms lijkt het redelijk begaanbaar, maar we zakken op meerdere plekken met elke stap tot aan de enkels in het water. Het groepje wordt er alsmaar vrolijker van.
De drassige grond gaat over in dikkere modder. Daar is goed doorheen te lopen, maar ik merk zo langzamerhand wel dat het me flink wat extra energie kost.
Een vader staat langs de kant met zijn kinderen, die op ingepakte hooirollen klimmen. Ze klappen voor ons als we langskomen.

avondoranje
De zon zakt steeds lager en licht de wolken op. Vlak boven ons vliegen vogels in een V-vorm naar het zuiden. Een vrijwilliger wijst ons aan dat we tussen de bomen door al de vlaggen bij de finish kunnen zien. Toch blijft het tot de laatste meters een echte trail, want we mogen over smalle paadjes door het bos richting de zandweg, waar de finish te vinden is.
Ook hier kunnen we warme bouillon krijgen, sportdrank, cola en allerlei zoete en hartige snacks. Het is perfect geregeld.
Omdat we beginnen af te koelen, kleden we ons snel om in warme, droge kleren. Het zand zit tussen m’n tenen en wat voelen die droge sokken dan toch fijn aan mijn voetjes.
We zijn het er helemaal over eens dat deze trail een absolute belevingstrail was en we hebben ontzettend genoten van de mooie tocht.

 
Foto 3 van René Schraa.

Advertenties

8 reacties op “RunForestRun Trail Drentsche Aa

  1. Meisje_Sanne schreef:

    Gaaf weer hoor! Prachttocht zo te zien! Daar doe je het voor 🙂

  2. Tiny Raijmakers schreef:

    Snap jij dat nou dat er altijd mensen zijn die de boel in het honderd willen sturen door of routes te veranderen of markeringspunten weghalen. Ik snap daar in elk geval niks van.

    • Elsa schreef:

      Nee, het enige wat ik daarbij kan bedenken is dat het een goedbedoelde actie van natuurliefhebbers is. Maar misschien ben ik daar wel een beetje naïef in.

  3. hardloopstefan schreef:

    Mooi verslag en jammer van de natte voeten… Weer een ervaring er bij!

  4. Theo schreef:

    Leuk verslag, het was dan ook een fantastische trail!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s