Dwalen in het donkere bos

Op donderdagochtend lijkt het donkerder te zijn dan de ochtend ervoor en het waait aardig. Ik ga met de auto naar Rijssen, zodat ik voor het werk nog een kort duurloopje kan doen. Ik twijfel even of het bos met deze wind wel zo verstandig is, maar eenmaal onderweg lijkt het mee te vallen, dus even later loop ik het bos in.
Ik stel een route in van 13 kilometer, die in tegenovergestelde richting loopt als de vorige keren, maar ik moet nog even zien of ik de route wel ga volgen. Waarschijnlijk moet ik hem vanwege de tijd toch wat inkorten.
Al snel zie ik een bordje op een boom hangen, dat aangeeft dat de mountainbikeroute in aanleg is en dat er geen paarden of pony’s op mogen. Even twijfel ik, dan bedenk ik dat ik geen paard of pony ben, dus ik wijk van de route af en stort me op het gloednieuwe paadje. Ik verwacht niet dat ik in dit stuk bos verdwaal, ik heb er nu welgeteld vier keer gelopen.
Stevig zand slingert door het bos, iets omhoog, omlaag en onder grote rododendrons door. Er lijkt geen einde aan de singletrack te komen en dat vind ik helemaal niet erg.

gloednieuwe singletrack
Als het paadje dan toch ophoudt, steek ik een weg over en ga ik over wandelpaadjes verder. Ik kom langs het depot van het smalspoor, waar ik een paar keer eerder langs ben gekomen. Ook hier zijn prachtige paadjes te vinden. De bosgrond is bedekt met groene kussentjes.
Mijn voeten flatsen over de natte grond. Ik passeer een man met een hond op een punt waarop ik niet precies weet waar ik naartoe moet. Ik ga de man maar achterna en kom even later op een recht fietspad uit, wat ik wel weer herken. Nu kom ik zo in een stukje bos met leuke singletracks.
In een grote stapel takken zie ik wat bewegen. Het blijkt een heel klein vogeltje te zijn. Ik wil natuurlijk weten wat het precies is en stop even om goed te kijken. Het lijkt wel een sijsje, maar het beestje is erg klein. Even een foto maken, misschien kan ik het dan later zien. Voor foto’s lijkt het wat te donker te zijn in het bos, maar het beestje reageert niet op de flits en komt zelfs dichterbij. Dan zie ik ook duidelijk wat het is, als het gele streepje op z’n kopje zichtbaar wordt. Een goudhaantje! Hoewel ik die nog nooit eerder heb gezien, is er geen twijfel mogelijk.

goudhaantje
Vrolijk door mijn ontdekking draaf ik verder over de heuveltjes in het bos en ik kies links en rechts een paadje. Nu moet ik bij het heideveldje zien uit te komen. Daar kom ik ook uit, maar van de verkeerde kant.

langs de heide
Ik loop erlangs, duik nog even het bos in en kom via een mooi omweggetje aan de goede kant terecht. Toch leuk om dit eens vanaf de andere kant te lopen.

heideveld
Onderaan de heuvel duik ik opnieuw het bos in. Het pad voert me langs zomerhuisjes en het is allemaal best herkenbaar. Op een open plek is een stukje heide, waarna ik tussen twee zomerhuisjes uitkom. Lage afbrokkelende muurtjes geven aan dat hier ooit nog een schuurtje of iets dergelijks heeft gestaan.
Bij een kruising weet ik het niet meer zo goed. Rechts? Zou best kunnen. Toch ga ik rechtdoor. Ik kom bij een lange, kaarsrechte zandweg uit, waar een verhard fietspad naast loopt. Rechts van me ligt een balk over de weg en een autootje keert net om, tussen de paaltjes door, om over het fietspad weer terug te rijden.
Ik duik het eerste het beste bospaadje in dat ik zie. Het kronkelt mooi door het bos en ik kan hier de snelweg goed horen, Een aardig oriëntatiepunt.

obstakel
Als ik het bos uitkom, sta ik weer op het kaarsrechte fietspad en rechts van mij ligt de balk over de weg. Hmm, dat ging niet helemaal goed. Bij het volgende paadje probeer ik het nog eens en dan ga ik de goede kant weer op.
Toch ben ik eigenwijs en pak ik een smalle singletrack die ik tegenkom. Gewoon omdat dat zo leuk is. Ik adem witte wolkjes uit en mijn haar wordt vochtig van de fijne druppeltjes die uit de lucht vallen. Mijn voeten worden soms vastgezogen aan het pad en ik kom een flinke hoeveelheid modder tegen, die me doet denken aan het weiland van afgelopen weekend.

weer drek
Ik bagger met mijn trailschoenen door de drek. Het valt me wel op dat er overal in de blubber bandensporen te zien zijn, terwijl het op de meeste wandelpaden alleen een beetje drassig is.
Ik steek een weg over en ga over een bruin bladertapijt verder. Het brede bospad loopt glooiend door het bos, net als het bladertapijt onder de stammen van de beuken.

bladertapijt
Een graafmachine komt tussen de bomen tevoorschijn. Wat zouden ze daar aan het doen zijn? Niet veel later komt het antwoord al: de mountainbikeroute wordt hier nog aangelegd. Dat betekent dat er voor een volgende keer nog een heel stuk te ontdekken is. Ik ben inmiddels weer in de buurt van de auto aangekomen, waar mijn horloge 400 meter voor het einde aangeeft dat hij de route weer gevonden heeft. Ik weet na een goede 10 kilometer in elk geval dat ik hier niet zal verdwalen en kan de volgende keer best weer zonder route op pad.

Advertenties

3 reacties op “Dwalen in het donkere bos

  1. Tiny Raijmakers schreef:

    Je vraagt je af met zo’n loopje: “wie was het goudhaantje”??

  2. jko schreef:

    Heerlijk zeg, lopen in zo’n omgeving!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s