Drek en druk

Mijn loopjaar komt een beetje traag op gang. Als ik op vrijdag wil gaan lopen, verslaap ik me en moet ik gelijk door naar m’n werk. Zaterdag ben ik de hele dag op stap en lig ik pas tegen half 4 ’s nachts in m’n bedje.
Gelukkig schijnt op zondag het zonnetje, dat me naar buiten lokt. Het is een nieuw jaar en ik heb net wat nieuwe kleding gekocht in de eindejaarsuitverkoop, dus ik trek een nieuw warm loopshirt met duimgaten aan en ga op weg. Ik haal een paar wandelaars in als ik over het viaduct omhoog loop. Aan de zijkant zak ik naar beneden, terwijl ik bedenk dat bij hoogtemeters maken ook de afdaling oefenen heel belangrijk gaat worden. Een weggetje voert me naar het bos, waar ik gelijk een bospaadje induik. De wandelaars blijven voornamelijk op de zandwegen, alleen een piepjonge hardloper dartelt over de naastgelegen singletrack.

nieuw shirt in het bos
Een hond blaft naar me alsof ik hem iets misdaan heb. Snel het volgende bospaadje in, waar het opnieuw heerlijk rustig is. Tussen de weilanden door loop ik langs een boerderij. Het paadje wordt smal en ietwat modderig, maar het is nog goed begaanbaar.
Over een asfaltweggetje loopt een groepje wandelaars en als zij linksaf gaan, kies ik voor rechts. De onbekende paden worden logischerwijs nauwelijks gebruikt en zo loop ik via een leeg graspad opnieuw langs een boerderij.

Twickelervaart
Zodra ik de Umfassungsweg tegenkom, een 9 kilometer lange wandelroute, zijn de wandelaars ook weer terug. Een groepje op het vlonderpad, een stel in het weiland, een paar in de richting van de watermolen…
Ik sla af naar de weilanden en steek het beekje over. Hier is het al wat modderiger dan net en ik heb zo’n flauw vermoeden wat dat betekent voor het stukje door het laatste weiland. Wandelaars glibberen voorzichtig vooruit. Het zijn er zelfs hier best veel!
Een vrouw wijst naar mijn schoenen terwijl we langs elkaar heen glibberen en zegt: “Je schoenen! Je kunt beter teruggaan, want ik zat net tot hier in de blubber.” Ondertussen wijst ze net onder haar knieën, maar haar broek is nog schoon en zelfs de veters van haar stevige wandelschoenen zien er schoon uit. Alleen een dikke rand drek aan de zijkant ondersteunt haar verhaal enigszins, maar die rand wijkt niet veel af van de rand op mijn eigen schoenen. Ik geef aan dat die modder wel gaat lukken en bedank haar voor haar bezorgdheid.
Achter het op één na laatste hekje strekt zich inderdaad een flinke modderpoel uit. Ik hoop maar dat ik niet onderuit ga met m’n nieuwe shirt, dat me wel goed bevalt.

modderweiland
Een randje is redelijk beloopbaar en ik kan ook een stukje aan de andere kant van de draad in het gras lopen. Ik had wel beter mijn trailschoenen aan kunnen trekken vandaag, dat was geen overbodige luxe geweest.
Bij de kraam met lekkernijen staat een vuurkorfje en er lopen meerdere wandelaars rond. Ook op het spoor dat over de heide gaat, kom ik veel mensen tegen. Ik hou een hekje open voor de volgende wandelaar.
Achter de bomen zie ik het water van het ondergelopen weiland glinsteren. Dat moet deze winter nog een ijsbaan worden.
Groepjes wandelaars komen me tegemoet en ik zie een oranje pijltje. Het lijkt een georganiseerde wandeltocht te zijn, al lopen ze zo hier en daar wel kriskras door elkaar. Opnieuw neem ik een wat onbekender pad en ook hier loopt niemand.

onbekend pad
Als ik het volgende pad opdraai, lijkt het wel alsof ik in de Kalverstraat loop, wat een drukte zeg! Twintig tot dertig wandelaars lopen over hetzelfde pad. Aan het einde wordt het nog gekker, als ik een man met een ezeltje tegen het lijf loop. En niet zomaar een ezel, nee, het is een heuse kerstezel!

kerstezel
Verderop zie ik weer wat vuurkorven en ik schiet een tegenoverliggend pad in, waar de route duidelijk niet langsgaat. Toch kom ik hier ook op een onbekend graspad een man met twee kinderen tegen en iets verderop staat iemand tegen een boom geleund te genieten van het zonnetje in haar gezicht.
Ik maak er nog een lus bij, waardoor ik weer op een zandweg met wandelaars uitkom. Ik blijf maar groeten, want dat doe ik altijd als ik mensen tegenkom in het bos. De parkeerplaats onderaan het viaduct puilt uit van de auto’s. Er staan er zelfs aardig wat in de berm.
Via het smalle pad loop ik over het viaduct terug naar huis, waar ik de eerste 12,5 kilometer van dit jaar mag afklokken. Volgende keer ga ik weer gewoon op zaterdagochtend lopen, dan hoop ik dat het toch weer ietsje rustiger is in het bos.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s