De Besthemerbergtrail

De lampjes van de overweg beginnen in de verte te knipperen als ik bedenk dat ik m’n horloge niet om heb. Als ik toch moet wachten, kan ik nog wel even terug. Een aantal minuten later sta ik aan de andere kant van ons dorp bij een loopmaatje op de stoep. We stappen in de auto en rijden naar recreatiepark Besthmenerberg, waar de start is van de Besthemerbergtrail. (Het verschil in schrijfwijze komt doordat de officiële naam van de “berg” in de spreektaal iets is aangepast.)

We zijn er een uur voor de start en hebben al snel onze startnummers te pakken. De temperatuur is niet echt aangenaam, dus we wachten zo lang mogelijk met het uittrekken van het teveel aan kleding, die ineens niet zo overbodig meer lijkt te zijn.
Bij de start vertrekt om de 4 minuten een klein groepje lopers. Een vriend van me staat te kletsen met wat bekenden en we spotten op het laatste moment nog een loopmaatje dat straks voor de 10 kilometer gaat. Om 6 minuten voor 11 is ons groepje aan de beurt.
Ik wil niet al te hard van start gaan, daar is een trail tenslotte ook niet voor bedoeld. Met mijn loopmaatje heb ik afgesproken dat we de eerste 10 kilometer bij elkaar zouden blijven in een rustig tempo en dat hij daarna harder kan gaan als hij wil.
Na de start mogen we direct omhoog over de heide naar een uitzichttoren. Als dit de graadmeter voor het hele parcours is, gaat het nog zwaar worden vandaag. Na de beklimming volgt er natuurlijk een afdaling en we duiken het bos in. Een grote, strakke waterspiegel ligt op een open plek te glanzen tussen de grassen. Het is hier prachtig. Toch moet je ook wel voor je blijven kijken, want overal zijn de boomwortels aanwezig.
Een groepje mountainbikers staat langs de kant te wachten. Mijn loopmaatje geeft aan dat ze elke 4 minuten zo’n groep kunnen verwachten. Opnieuw komen we langs zo’n mooie plas, maar deze is iets kleiner. Ik had veel modder verwacht, maar dat valt tot nu toe mee. Zo hier en daar wel wat flinke plassen op het pad, maar ik heb de voeten nog droog.

in het bos
De bosgrond is bekleed met kussentjes mos in verschillende kleuren. Daartussendoor loopt een heel smal spoor, dat wij volgen. Ondanks ons goede voornemen hebben we er toch een aardig tempo in zitten voor dit terrein. Een man achter ons loopt nu al te hijgen, maar in plaats van wat rustiger aan te doen gaat hij ons voorbij. De vriend uit Enschede loopt vlak achter ons en houdt het tempo goed vol.
Na 5 kilometer is er de splitsing voor de 10 kilometer. Het staat duidelijk aangegeven, net als de rest van de route trouwens. Met oranjeroze lintjes in de bomen wordt elke afslag netjes aangekondigd. De eerste lopers van de startgroep na ons halen ons in. We lopen nu over een met bladeren bedekt bospad, dat breed genoeg is voor inhaalacties.
Dan duikt er ineens een stukje asfalt op in de route. Het voelt ineens heel anders na de bosgrond, maar het duurt niet lang. Nu wordt het bos afgewisseld met uitgestrekte weides. Dan weer links, dan weer rechts.

weide
De smalle paadjes zijn hier iets vlakker dan in het bos en onbedoeld gaan we steeds ietsje harder lopen. Een loper in een rood shirt haalt ons in. Hij zat al even achter ons, maar wil nu toch eens kijken of hij iets harder kan. De vriend achter ons laat even een flink gat vallen, maar sluit na een tijdje toch weer bij ons aan.

heide
De vrouw voor ons, waar we al een hele tijd achteraan lopen en die een mooi strak tempo liep, neemt de afslag naar rechts, waar de lintjes toch duidelijk aangeven dat we linksaf moeten, net als de lopers voor haar doen. Ze zal waarschijnlijk even een pitstop moeten maken.
Niet veel later komt de verzorgingspost in beeld. Er is water, cola en sportdrank en genoeg te eten. Van suikerbrood en ontbijtkoek tot banaan, chips en winegums. Ik hou het bij sportdrank, banaan en ontbijtkoek. We staan het allemaal even rustig op te peuzelen, voordat we met z’n drieën verder gaan. Dat hadden we kennelijk even nodig, want het lopen lijkt ineens makkelijker te gaan. We duiken nu weer het bos in, waar verschillende paadjes elkaar afwisselen: bospaden, zandpaden en hele smalle singletracks.

bos en heide
Na 15 kilometer moeten de marathonlopers rechtsaf, terwijl wij rechtdoor gaan. Er zitten een paar vrijwilligers bij de splitsing om aanwijzingen te geven als dat nodig mocht zijn. Er volgen wat smalle paadjes met grassen die zo hoog zijn dat ze langs je handen aaien tijdens het lopen.
Een eindje verderop krijg ik een déjà vu naar de Sallandtrail, als er een flinke zandvlakte opduikt. Zou dit de beruchte “Sahara” zijn?

zand
Omdat het de afgelopen dagen flink heeft geregend, plakt het zand wat meer aan elkaar dan in de zomer. Het is wat zwaar lopen, maar nog best goed te doen.
We duiken het bos weer in en ik ben stiekem blij dat ik dat zand heb gehad. Toch zie ik het pad even later weer een stukje omhoog gaan, met daarachter niets. Er blijkt een nog grotere zandvlakte te liggen dan de eerste en we moeten er natuurlijk dwars doorheen. Dit is dus de Sahara.

Sahara

zandlopers
Als we ook dit overleefd hebben, glibberen we verder door het bos. Het lijkt wel of er ineens stront op het pad ligt, maar het zal toch wel modder zijn. De vermoeidheid begint nu wel een beetje toe te slaan, maar we hoeven nog maar iets meer dan 2 kilometer. De lintjes laten ons met een haarspeldbochtje een ruiterpad opdraaien, waar ook mul zand ligt. Een steek trekt door mijn enkel als die zwikt, maar gelukkig kan ik er gewoon op doorlopen.

groepje lopers
We zitten de man in het rode shirt nu weer op de hielen en als we hem inhalen sluit hij zich weer bij ons aan. Vanachter de bomen zie ik ineens stacaravans, wat betekent dat we alweer vlakbij het recreatiepark zijn. Toch duurt het nog wat langer dan ik verwacht had en de kleine klimmetjes worden nu wel zwaar.

afdalinkje
Dan stuiteren we naar beneden tot in het Bostheater, dat we vanaf het park al even hadden gezien. Mijn loopmaatje dribbelt met korte pasjes omhoog over het steile hellinkje langs de tribune, maar ik wandel het. Het maakt qua snelheid niet eens uit.
Iemand langs de kant geeft aan dat we nog één klim krijgen en dan de afdaling naar de finish. Die klim is wel weer een beste, want we klimmen de Besthemerberg weer op, naar de uitkijktoren. Nu alleen nog over de uitgesleten heidepaadjes naar beneden en daar is de finish!

Onze startnummers worden samen met de tijd (het zal rond de 1:56:20 zijn) opgeschreven en we nemen wat fruit en drinken. Ook hier is alles goed voor elkaar. Nadat we iets droogs en warms aan hebben getrokken lepelen we nog een kopje soep leeg, dat we tegen inlevering van ons startnummer hebben gekregen. Het is inmiddels een stuk drukker in de gebouwtjes, want vandaag heeft de vluchtelingenopvang die hier tijdelijk zit open dag. Er ligt al een hele stapel kleding en schoenen, die de lopers voor de vluchtelingen hebben ingezameld.
Als de soep op is, is het tijd om naar huis te gaan. Dit was de kortste trail die ik tot nu toe heb gelopen, maar ook de snelste en hij was zeker niet licht. De omgeving is in elk geval zo mooi en afwisselend, dat ik mezelf plechtig beloof dat ik hier nog eens ga lopen, maar dan in een rustig duurlooptempo.

 

Foto’s 1 en 8 van Mischa Visscher, foto 7 van John Veenstra.

Advertenties

2 reacties op “De Besthemerbergtrail

  1. Tiny Raijmakers schreef:

    Zo gaaf om een trail te lopen!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s