Buiten adem

Afgelopen week vielen mijn trainingsplannen een beetje in het water door een stevige verkoudheid. Met het oog op de Lemelerbergloop van aanstaande zaterdag trek ik daarom op donderdagochtend m’n trailschoenen weer aan voor een rondje crossen door het bos.
Om op te warmen slalom ik alvast tussen de bomen door in het strookje begroeiing dat bij de voetbalvelden staat. Vervolgens kom ik bij een drukke weg. De vorige keer dat ik hier op een doordeweekse dag liep was het herfstvakantie, waardoor het lekker rustig was. Nu loop ik duidelijk in de spits. Gelukkig hoef ik toch niet zo heel lang te wachten en kan ik de weg in twee etappes oversteken.
Eenmaal aan de andere kant van de snelweg is de drukte snel vergeten als ik de singletrack beklim. Ik heb al mijn aandacht nodig bij het stijgen, dalen en slingeren. Zodra het heftigste stukje geweest is, merk ik dat de verkoudheid nog niet helemaal weg is, want ik ben buiten adem. Hoe moet dat zaterdag dan, als ik nog véél meer moet klimmen en dalen?
Bij het volgende kilometerpiepje schakel ik een tandje bij. De rest van de singletrack is nog ongeveer een kilometer lang en ik stuiter er in een hoog tempo overheen. Als ik tussen de bomen vandaan kom, mag ik weer rustig op adem komen en dat is wel nodig ook.
Het vochtige bos ademt een herfstsfeer. Bladeren op de grond, allerlei kleuren om me heen, die prachtig bij elkaar passen. De heide ziet er enigszins mistroostig uit, met plassen die tot op het pad reiken, maar ook hier maken de herfsttinten er iets moois van.

heideveldje
Ik neus wat rond bij de pompoenen die op een tafel uitgestald liggen en raap wat dennenappels en eikeltjes op voor een projectje op het werk. Een paar bleke, uit de kluiten gewassen paddestoelen glimmen van het vocht.

bleke paddenstoel
Bedauwde spinnenwebben hangen tussen de takken van kleine naaldboompjes. Ik schiet een onofficieel paadje in, dat me via een open plek door een greppel stuurt, waarna ik op een zandweg beland.
Het is tijd om weer richting huis te gaan. Aan de voet van het viaduct worden de bankjes door enkele sportievelingen gebruikt voor oefeningen. Zodra ik omhoog ga, versnel ik weer, want ik heb mezelf vandaag nog een doel gesteld. Dit viaduct heb ik een tijdje geleden op de Garminsite als “segment” aangemaakt, om te kijken hoe dat werkte. Inmiddels hebben meerdere personen een tijd op dit segment neergezet, maar de mijne (5:33) kan beter. Vandaar dat ik er nu overheen draaf alsof ik op de hielen gezeten word door die grote hond, die ik halverwege tegenkom. Gelukkig heeft de hond geen behoefte om me echt achterna te komen.
Na ruim een kilometer ben ik aan de andere kant aangekomen en met een rustig gangetje loop ik het laatste stukje naar huis. Met een tijd van 4:38 ben ik nu in elk geval de snelste vrouw op deze kilometer.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s