Oele

Op zaterdagochtend ga ik om half negen op stap voor mijn eerste dertiger. Eens kijken hoe psychologisch die drempel nou eigenlijk is en of ik inderdaad iemand met een hamer tegen het lijf loop. Zodra ik de bebouwde kom uitloop, merk ik dat de wind flink tegenwerkt. Ik zie het positief: op de terugweg word ik vast zo naar huis geblazen.
Bij een plas zitten witte ganzen, die reflecteren in het water. Vier koeien zijn net van wei verhuisd en de boerin fietst weer terug naar de boerderij, terwijl de hond nog even achterblijft om mij in de gaten te houden. Een hardloopster loopt voor mij uit en na een tijdje haal ik haar in. Door het bos van Twickel ga ik dezelfde kant op als een tijdje terug samen met vriendlief. Een rij kalfjes staat me nieuwsgierig aan te staren.

kalfjes
Gelukkig is het vandaag niet zo warm, een graad of 18-19. Dikke wolken hangen dreigend boven de horizon en ik denk dat ik het vandaag ook niet droog zal houden. Voor de zekerheid heb ik een winddicht hesje aangetrokken. Nat worden vind ik niet zo erg, maar als ik dan helemaal koud word van de wind, zou ik zomaar weer ziek kunnen worden en dat ben ik niet van plan. Na 5 km vind ik het vestje te warm worden en ik knoop het achterop mijn Camelbak. Het is natuurlijk ook niet handig als ik straks al nat ben van het zweet.
Na de spoorwegovergang ga ik een andere kant op en al snel geeft mijn GPS aan dat ik van de route af ben. De weg lijkt ook dood te lopen tegen de snelweg. Hoe kan dat nou? Ik raadpleeg mijn kaartje voor de zekerheid en ik blijk het goede weggetje voorbij gelopen te zijn. Dat weggetje gaat naast het spoor onder de snelweg door, waarna ik bij een grote waterplas uitkom.

plas Hengelo
Een wandelpaadje leidt me langs de plas naar een wijkje van Hengelo. Ik wijk iets van de route af om een stukje door het bos te lopen. Enorm hoge bomen ruisen vervaarlijk in de harde wind en de toppen zwiepen heen en weer. Ik moet nog uitkijken dat ik geen takken op mijn hoofd krijg.
Een man laat zijn hond uit. De hond vindt mij wel interessant en de man kan roepen wat hij wil, de hond loopt een stukje met me mee. Ik neem een trap omhoog, waarna ik op de brug sta. Links zie ik het havengebied van Hengelo, rechts is meer groen. Er is net een kano te water gelaten, die nu dwars op de vaarrichting ligt.

Twentekanaal

Van bovenaf zie ik het smalle graspaadje al, waar ik zo langs moet. Natte voeten gegarandeerd zo te zien en even vraag ik me af of ik niet beter om het bedrijf dat hier zit heen kan lopen. Natuurlijk niet, gewoon door het gras. Ik denk slim te zijn door een plas te ontwijken, maar stap in een gat in het gras, waardoor ik direct een natte voet heb.
Aan de andere kant van de snelweg staat een weiland vol met alpenkoeien. Ze zijn wat ranker dan hun oerhollandse soortgenoten. Het asfaltweggetje, dat langs oude boerderijen gaat, gaat over in kasseien. Mooi om te zien, maar minder praktisch om te belopen. Zo kom ik bij de watermolen van Oele uit. Het is een kleine watermolen met water en bruggetjes eromheen.

watermolen Oele
Vanaf hier heb je mooi zicht op de weilanden met koeien, met het water ervoor. Ik steek het bruggetje over en kan verder over een fietspad, dat tussen de weilanden doorloopt.
Een bijzonder getekende koe trekt mijn aandacht, en ik die van haar. Grappig, zo’n witte kop met zwarte oren.

geblokte koe
Een mooi paadje verschijnt aan de linkerkant, maar ik moet rechtdoor. Tussen het groen verscholen staat een nostalgisch boerderijtje. Kippen en een haan scharrelen rond op het erf.

nostalgisch boerderijtje
Ik sla een rechte grindweg in, die mij langs heidevelden voert. Hoewel de heide bloeit, zijn de velden niet paars gekleurd. Het wordt kennelijk niet onderhouden door een schaapskudde, waardoor er tussen de plukken gras slechts hier en daar wat heide staat. Ook de naaldboompjes doen het goed op dit terrein.

heidevelden
Zachtjes begint het te regenen en onder de bomen trek ik mijn hesje weer aan, voordat het losbarst. Mijn horloge telt af: ik heb nog 18 km te gaan en voorlopig gaat het lekker.
Al snel regent het harder. Mijn voeten zijn al nat. Ik duik een bospaadje in en slinger door bos en heide. Wel jammer dat het nu zo regent, dan ziet de omgeving er ook wat minder florissant uit. Ik bedenk dat ik halverwege ook nog een tempoblokje moet doen. Na 16 km zet ik dus wat aan.
Ineens houdt het op met regenen en er verschijnt al snel weer blauwe lucht, waarbij de zon zich zelfs even laat zien. Als ik voor me kijk is het blauw, maar de donkere wolken hangen nog achter me boven het veld.

twee kanten
Ik loop achter wat huizen langs, die vanuit het niets opduiken. Waar ben ik eigenlijk? O, natuurlijk, dit moet Beckum zijn!
Zodra ik een afvalbak naast een bankje zie staan, stop ik even. Tempoblokje of niet, ik ga nu mijn banaan opeten, die ik heb meegenomen toen ik ontdekte dat ik geen gelletjes meer in huis had. Wat een voorbereiding weer. De banaan blijkt flink geplet door de waterzak, maar is nog prima eetbaar. Terwijl ik naast het bankje sta, betrekt de lucht weer op een dreigende manier.

dreiging boven Beckum
Het begint opnieuw te regenen, nog voordat ik mijn banaan op heb. Gaan met die banaan dus! Ik start de tijd weer en maak het tempoblokje van 2 km af.
Na een tijdje sopt het water bij elke stap tussen m’n tenen door. Ik heb ze vandaag ingesmeerd met vaseline, in de hoop dat ik geen blaren krijg.
Een groepje wielrenners komt over een dwarsstraat aangefietst. Ik sla linksaf, maar dat blijkt de verkeerde kant te zijn. Een vrolijke tuin trekt mijn aandacht. Niet zozeer vanwege kleurrijke beplanting, maar door de bijzonder creatieve kunstwerkjes die her en der staan opgesteld.

creatief in de tuin
Na de regen komt er gelukkig ook weer zonneschijn. De blauwe lucht is weer terug en de zon warmt me op. De omgeving ziet er ineens een stuk vriendelijker uit. Een buizerd vliegt weg met iets in z’n klauwen.

blauwe luchten
Ik eet op m’n gemak een ontbijtkoekreep en ren onder natte bladeren door over een brede zandweg, die verzadigd is van het water. Ik zak er zo af en toe aardig in weg.
Witte vlindertjes fladderen boven een veld, alsof het nooit geregend heeft. Ik tel er wel een stuk of 20. Die zijn snel tevoorschijn gekomen!

zachte zandweg
Van een afstandje hoor ik ineens muziek. Het blijkt uit de radio van een stel tuinmannen te komen, die in een grote tuin bezig zijn. Naast de omvangrijke tuin spot ik een groot hert, inclusief gewei. Er blijken er nog veel meer te staan. Mooi om naar te kijken.

herten
Een groepje wandelaars heeft zich in rode shirts gehuld. Ik heb zo langzamerhand geen idee meer waar ik ben. De enige indicatie is de nog af te leggen afstand, die steeds minder wordt. Nog maar 7 km te gaan.
Dan maakt de weg een bocht, om met een haarspeldbocht richting een brug te gaan. Ah, het kanaal! Ik snij een stukje af door aan de zijkant over de boomwortels omhoog te klauteren. De route is iets langer dan nodig, dus dat kan best.
Bovenop de brug kijk ik beide kanten op. Een kano met 4 dames vaart onder de brug door. Het is hier smal en ik moet aardig naar buiten buigen als er een wagen, volgepakt met hooibalen, langsrijdt.

Twentekanaal
Ik loop Delden in. Hier kom ik allerlei mensen tegen. De één laat zijn hond uit, de ander heeft net boodschappen gedaan. Als de
26 km piept, krijg ik een grijns op m’n gezicht: het gaat nog steeds hartstikke goed.
Dat moet ik natuurlijk niet te hard denken, want prompt loop ik een stukje verkeerd. Een hoge brug doemt op. Hij is zo nieuw, dat ik er nog nooit gebruik van heb gemaakt.

Stairs to Heaven
De treden zijn laag en met twee tegelijk ren ik naar boven. Wat hoog! Het is niet meer dan een boog over de weg en aan de andere kant daal ik iets voorzichtiger af.
Nu ben ik terug in Twickel, waar het kasteel vertrouwd aandoet.

Twickel
Via bekende paadjes loop ik door het bos, langs water, over een bruggetje en een heideveldje.

compleet met grijns
Ik sla aan het rekenen met de afstand die ik al heb gehad en wat ik nog te gaan heb. Het lijkt nét geen 32 km te worden, dus ik loop nog een klein stukje om door het bos.
Over het viaduct nader ik Borne en niet veel later ben ik weer thuis. Hartstikke blij natuurlijk, want deze duurloop ging een heel stuk beter dan die van vorige week. Dat geeft me weer vertrouwen. Nog drie van deze lange joekels te gaan!

I did it!

6 reacties op “Oele

  1. Henriëtte Olthof schreef:

    Super gedaan en dan maandag met de training weer vol gas. Ga zo door!!

  2. Mark schreef:

    Super! Wat een afstand!

  3. tanjaslagter schreef:

    Knap hoor, zo’n afstand!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.