Het geeft niet

Op maandagavond doe ik verstandig. Ik spring wel op de fiets naar de training, maar niet in mijn hardloopkleding. Gewoon even bijkletsen en de beentjes op een andere manier laten bewegen. Met enige spierpijn in heupen en schouders en met mijn vermoeide knieën leek het me wijs om vandaag niet mee te trainen. Zodoende ga ik voor de verandering op dinsdagavond op pad.

Ik ben laat thuis van het werk en ga dus ook laat lopen. Een herstelloopje van drie kwartier is de bedoeling. Ondanks het tijdstip zet ik toch koers naar het buitengebied. De eerste kilometers kruipen voorbij in 6:32. Toch heb ik niet het gevoel dat ik heel langzaam loop. De zon gaat al bijna onder en ik bedenk dat het korter is als ik de singletrack weer pak waar ik vorige week ook overheen ben gelopen.

zonsondergang
Het is al bijna kwart voor 10 als ik het golvende paadje induik, deze keer in tegenovergestelde richting. Het trailgevoel van afgelopen zondag komt weer boven en ondanks enige stijfheid in mijn heupen huppel ik over het smalle spoor. Toch heeft het geen invloed op mijn tempo. Dat blijft laag, maar dat geeft niet. Vandaag is een beetje lopen voldoende om de beentjes weer even los te maken.
De zon belicht alleen nog de boomkruinen, waardoor het net lijkt of die in herfstkleuren gehuld zijn. Best een apart gezicht zo.

boomkruinen
Een zwaan dobbert in de beek, bij de afgesloten fietstunnel. Iets verderop schiet ik opnieuw een smal paadje in, dat onderdeel is van de mountainbikeroute. We trailen gewoon nog even door, denk ik met een lach op mijn gezicht. Als ik op een zandweg uitkom, kan ik nog een stuk verder over de smalle paadjes, maar ik besluit toch maar de kortste weg uit het bos te nemen. De kilometers lijken namelijk voorbij te kruipen en ik denk niet dat ik in 45 minuten 7,5 km af ga leggen, zoals ik normaal doe.
Ik klim met een haarspeldbochtje het viaduct op en ga er aan de andere kant op dezelfde wijze weer vanaf. Nog een klein stukje onverhard om het af te leren. Twee konijntjes zitten op een grasveldje. Via een schelpenpaadje kom ik weer op een asfaltweg uit. Als er 45 minuten om zijn, zie ik slechts 6,75 km op mijn klokje staan. Een minuut en 150 meter later ben ik klaar.
Mijn hartslag blijkt wel een stukje lager te zijn geweest dan anders, maar echt soepel liep het niet. Ach ja, wat maakt het uit?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.