De Sallandtrail

Rond kwart voor negen stap ik bij een loopmaatje in de auto en nadat we nog een clubgenoot hebben opgepikt gaan we richting Nijverdal. Al snel hebben we onze startnummers te pakken en we begeven ons naar de kleedruimte. Niet echt noodzakelijk voor mij, aangezien ik alleen maar een jasje uit hoef te doen, maar ik kan in alle rust mijn startnummer opspelden en mijn tas achterlaten. Ik spot Tiny, die de vijftig kilometer gaat lopen, en knoop een gesprekje met hem aan. Leuk om elkaar eens in het echt te zien.
Nadat we de lopers van de vijftig kilometer hebben toegejuicht bij de start, zijn we zelf aan de beurt. Vijf minuten voor de start staat er nog niemand in het startvak, waarop we ons maar een beetje die kant op bewegen. Ik hoef echt niet vooraan te staan, zo snel ben ik niet. Mijn plan is om er een vlotte duurloop van te maken, waarbij binnen de 2,5 uur finishen me heel realistisch lijkt.

de start
Direct nadat we het terrein af zijn, klimmen we omhoog, naar een pad met veel boomwortels. Ik loop best door, maar word aan alle kanten ingehaald. De eerste kilometer piept in 5:43. Dat zou ik goed vol moeten kunnen houden, maar zo voelt het op dit moment niet, waarschijnlijk omdat de hele kilometer iets omhoog liep. Toch huppel ik vrolijk verder over de boomwortels.
Het pad gaat wat naar beneden en duikt het bos in. De Sallandtrail is begonnen, hier loop ik dan! Ik schrik een beetje van mijn tweede kilometertijd, 5:07. Dat zou een dik PR op de halve marathon betekenen en dat hoef ik op dit parcours echt niet te proberen. Ik weet dat er vanaf vijf kilometer wat pittige klimmetjes komen. Nog steeds word ik door lopers ingehaald. Ik verwacht er tegen het einde zelf wel wat in te halen, als de vermoeidheid toegeslagen heeft. Het lukt me niet zo goed om mijn tempo naar beneden te krijgen. Misschien moet ik gewoon wat meer om me heen kijken, want genieten staat voorop.

achter de rest aan
De eerste vijf kilometers gaan in 27 minuten en daarna gaat het inderdaad omhoog. Ik begin wat onder mijn linkervoet te voelen en hoop maar dat het gewoon mijn sok is die dubbel zit of zoiets. Een eindje voor me zie ik gekleurde shirtjes, maar ik word eerst linksaf het bos in gestuurd, waar ik lekker een stuk naar beneden kan. Weer zie ik de shirtjes in de verte en ik loop achter de lopers voor me aan, die daar naartoe lopen. Achter me klinkt het: “Hee, hierheen!” en ik zie de lopers achter me weer in het bos verdwijnen. Oja, hier zit een soort zigzag in de route, telkens omhoog en omlaag.
Ik stop even om aan mijn irritante sok te trekken, maar dat helpt niet. Dat kan volgens mij maar één ding betekenen en dat gaat dan nog heel vervelend worden. Ik had ook gewoon mijn normale dikkere sokken aan moeten trekken, die ik altijd tijdens mijn lange duurlopen draag. Omdat deze schoenen iets smaller vallen, heb ik voor dunnere sokken gekozen. Afgelopen donderdag heb ik dat nog uitgetest, maar toen liep ik niet zo hard en was het niet zo warm.

naar beneden
Een man komt me soepel en geruisloos voorbij. Hij loopt op blote voeten, die al zwart zijn van de bosgrond. Ik doe het hem niet na, met de stenige ondergrond zo hier en daar. Toch zal hij geen last hebben van blaren door verkeerde sokken of schoenen.
Het bos is prachtig, maar op de meeste paadjes moet je vooral goed kijken waar je loopt. Zo hier en daar staan wat mensen te kijken of er staan vrijwilligers die je vriendelijk de goede kant op sturen. Voor ik het weet zit de tien kilometer er alweer op. Daar heb ik bijna 56 minuten over gedaan. Inmiddels voel ik ook aan mijn rechtervoet een blaar opkomen. Balen, maar het is niet anders. Ik besluit om straks bij de verzorgingspost om pleisters te vragen.
Precies op de helft heb ik 1:10 op de klok. Best jammer eigenlijk, dat betekent dat ik de helft alweer gehad heb. Een groot wit pand doemt op. Het zou een kuuroord of zoiets kunnen zijn. Niet ver daarna komt de verzorgingspost in zicht. Ik pauzeer de tijd, eet wat banaan en sinaasappel en vraag om pleisters. Daar komt de EHBO-man al aan met een tas vol spullen.

EHBO
Links zit een blaar van zo’n 3 cm, rechts een iets kleinere. Er worden vakkundig een paar flinke pleisters geplakt en de man vraagt of ik toevallig nieuwe sokken aanheb. Dat dus niet, maar wel de verkeerde sokken. Ik heb het maar één keer eerder gehad, tijdens mijn eerste halve marathon. Hoewel ik mijn schoenen tijdens een lange duurloop heb getest, voelt het wel een beetje als een beginnersfout. Nadat ik nog wat heb gedronken en van de vlaai heb geproefd ga ik er weer vandoor. Blaren of niet, ik loop gewoon verder.
We komen het bos uit en lopen over een geasfalteerd fietspad een stuk langs weilanden. Het harde asfalt dreunt door mijn voeten en ik loop wat stukken in de berm. Enkele vrijwilligers staan op het punt waar de 75 km-lopers eerder vanmorgen de andere kant op zijn gegaan.
Er volgt een sprookjesachtig mooi stuk bos. Het zonlicht wordt gefilterd door de bomen en slechts een paar stralen bereiken het deels bemoste pad, dat alle kanten op slingert.

sprookjesachtig
Diep in het bos is de grond vochtig. Ondanks het stralende weer is er zelfs nog wat modder te vinden. We zigzaggen tussen de zwarte plassen door.
Tegen de 18 km komt er weer een klim. Halverwege begin ik te wandelen. Wat conditie betreft gaat het wel, ik heb tenminste het idee dat ik nog wel energie heb, maar mijn voeten zijn pijnlijk. Ik luister naar de vogels en naar mijn stappen op het zand. Eén vogel roept als een kitten, best apart.
Nog een aantal keer wandel ik een klein stukje, vooral als het even omhoog gaat. Ik zou het niet moeten doen, want als ik na een wandelpauze de pas er weer in zet, zijn de blaren extra pijnlijk. Wandelen tijdens een loopje, zo ken ik mezelf helemaal niet. Volgens mij heb ik dat ook nooit eerder gedaan.
Op een zandweggetje zit een fotograaf die me de bosjes in wijst, waarna hij een foto schiet. Iedereen is vandaag behulpzaam.
Een grote, kronkelende waterglijbaan komt achter de boomtoppen vandaan. Hee, zijn we nu alweer in de buurt van het zwembad? Het lijkt me stug, want ik zit pas op 21 kilometer. Dan snap ik het: Avonturenpark Hellendoorn natuurlijk, daar zouden we ook langskomen.
Iets verderop zie ik een gigantische zandkuil, die mijn aandacht trekt. Er staan een paar mannen aan de rand. Net als ik langs de heren wil lopen, zeggen ze: “hierheen!” en ze wijzen naar de diepe kuil met mul zand. Even kijk ik of het wel klopt, maar dan spring ik de kuil in, waar een fotograaf een paar meter lager al klaarstaat. Hier moet ik zelf natuurlijk ook even een foto van maken, maar daarna laat ik me helpen door de zwaartekracht en bereik het midden van de kuil. Het zand is zo zacht dat je er flink in wegzakt en de klim tegen de helling op voer ik wandelend uit. Hardlopen lijkt me hier zo goed als onmogelijk. Bovenaan blik ik terug in de kuil en maak ik nog wat foto’s.

de kuil
Ik raak aan de praat met een man, die mij ook wel even op de foto wil zetten met de kuil. (Op de één of andere manier is daar iets niet helemaal goed gegaan, want daar is geen foto van te vinden.) We lopen samen verder en kletsen wat, wat me afleidt van mijn blaren. Hij geeft aan dat hij denkt dat het nog zo’n 6 kilometer is, maar als ik op mijn klokje kijk, kan ik hem meedelen dat we nog maar 2,5 km hoeven.
Ik wandel niet meer en de man vraagt op een gegeven moment zelfs of ik de finish ruik. Het idee dat ik er bijna ben geeft me nieuwe energie en ik kan mijn loopmaatjes toch ook niet zo lang laten wachten. We stuiteren de helling af naar het finishterrein, waar een auto met aanhanger net voor ons door de hekken rijdt. Als de auto erdoor is stevenen we in volle vaart op de finish af. Aanmoedigingen van een clubgenootje langs de kant, de handjes gaan de lucht in, een high five met organisator Bertus, die minstens zo enthousiast lijkt over mijn finish als ikzelf, en dan ben ik binnen!

de finish!
Ik bedank de man die achter me liep voor de laatste kilometers. Dat had ik echt even nodig. Na wat fruit, suikerbrood en water ga ik even op het gras in het zonnetje zitten. Snel die schoenen uit, dat geeft wat verlichting.
Het andere loopmaatje werd bij de finish door zijn familie opgewacht en is met hen mee naar huis gegaan. We trekken wat droogs aan en drinken nog wat. Als we willen vertrekken, word ik op de valreep nog aangesproken door bloglezer Jaapio. Op mijn sokken verlaat ik het gebouw.

Mijn tijd is 2:36:36, waarvan ik 7 minuten bij de verzorgingspost heb gezeten. Ondanks mijn stomme sokken en de bijbehorende ongemakken heb ik genoten van mijn eerste officiële trail. Ik had het me wel iets anders voorgesteld natuurlijk, dus misschien moet ik het volgend jaar gewoon nog eens proberen met de goede sokken. Aan de fantastische organisatie heeft het in elk geval niet gelegen!

De foto’s 1 en 4 zijn van Berry Nieland, foto 5 is van Tim van der Veer en foto 7 is van mijninschrijving.nl. De rest heb ik zelf gemaakt.

13 reacties op “De Sallandtrail

  1. Tiny Raijmakers schreef:

    Mooi verslag Elsa! Erg leuk om je in het “eggie” te ontmoeten. Nog last van je blaar?

    • Elsa schreef:

      Dankjewel!
      De grootste blaar was kapot en die moet echt gaan genezen. Daarnaast heb ik ook een blauwe nagel opgelopen. Vanavond dus niet met de groep getraind, want lopen met schoenen gaat helaas niet zo goed…

  2. Nikki schreef:

    Wat een mooie trail was het he!
    Jammer dat ik je niet gezien heb

    • Elsa schreef:

      Inderdaad super! Nu lekker nagenieten van de foto’s.
      Ik had je ook best even willen spreken, maar kom je vast nog wel een keer ergens tegen.

  3. tanjaslagter schreef:

    Mooi verslag! En respect hoor, zo’n mooie tijd neerzetten, terwijl je op blaren loopt! Ik doe het je niet na.

    • Elsa schreef:

      Dankjewel! Ik had het ook liever zonder blaren gedaan natuurlijk, dat loopt toch een stukje meer ontspannen. 😉
      Achteraf gezien had ik bij de verzorgingspost ook kunnen stoppen, maar daar kwam ik niet voor.

  4. Caroline schreef:

    Mooi verslagje alweer. Ik wou dat hier in de buurt ook wat meer trailpaden waren. Hier is enkel asfalt en beton, best jammer 😦

    • Elsa schreef:

      Wie weet wat je nog tegenkomt als je op een gegeven moment steeds verder gaat lopen. Ik ontdek hier in de buurt ook nog steeds nieuwe paadjes.

  5. hardloopstefan schreef:

    Dag Elsa, mooi verhaal weer… Ik bleek bij thuiskomt ook twee practige bloedblaren ontwikkeld te hebben waarvan ik onderweg gelukkig echter maar weinig hinder heb ondervonden…. Ik vond het weer super en heb zelf heerlijk gelopen zonder een moment het echt moeilijk gehad te hebben… Gr, Stefan

    • Elsa schreef:

      Het was jammer van die blaren, maar verder was het inderdaad super! En ik heb geen zware benen en ook zo goed als geen spierpijn gehad, dat zegt ook wel wat denk ik.

  6. Jaapio schreef:

    Heey elsa.. het lijkt wel mijn eigen report.. blaren.. ik heb dezelfde fout gemaakt. te dunne sokken.. ik denk dat het komt omdat het parcours veel meer op en neer gaat dan normale loopjes waardoor je voeten beginnen te schuiven. Ik heb desnondanks geweldig genoten.. en na een paar dagen was de pijn van de blaren weg en kan ik weer lekker rennen

    tot een volgende keer

    Jaapio

    • Elsa schreef:

      Jammer dat jij het ook had. Ik denk dat het een combinatie van alles was. Het warme weer, toch een hogere snelheid dan anders, waardoor je sneller zweet, wat ook niet helpt. In die testduurloop van mij zat ook wel hoogteverschil, maar toen had ik het niet.
      Mijn rechtervoet is weer helemaal goed, de blaar op mijn linkervoet was helemaal kapot en wil nog niet zo goed genezen. Ik strompel dus nog een beetje…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.