Nieuw jaar, nieuwe verkenningstochten!

Hoewel ik niet zelf meeloop met de SallandTrail, mag je als vrijwilliger ook mee met de verkenningstochten. Zo meld ik me als laatste op de parkeerplaats in Lemele, waar we een paar minuten later van start gaan.

achteraan

zonnetje
Het begin is gelijk al pittig. Ik ken de route en loop achter de grote groep aan. Singletracks langs een steile helling voeren ons naar een stuk met mul zand en jeneverbessen.

jeneverbessen
Het zonnetje schijnt en het lijkt niet eens zo koud als ze opgaven. De klim omhoog is pittig, maar boven mogen we even een momentje uitrusten, genieten van het uitzicht en op de foto. M’n camera valt tot twee keer toe om, waardoor ik hem maar even anders neerzet. Staan we mooi met z’n allen voor paal.

groep
Naar beneden gaat het lekker. Het is uitkijken voor de afstapjes in de smalle geul door de heide. In één lange sliert lopen we erdoorheen.
We gaan netjes aan de kant voor een paar mountainbikers, maar er blijkt een enorme tak aan hun kant van het pad te liggen en de achterste krijgt hem dwars door zijn frame. Een medeloper helpt de fiets te bevrijden, zodat de man weer verder kan.
Een loopmaatje geeft aan dat hij last krijgt van zijn kuiten. Om het niet erger te laten worden, neemt hij het verstandige besluit om er voor vandaag een punt achter te zetten.
Een andere groep hardlopers staat op de parkeerplaats klaar om te vertrekken. We klimmen naar de leeuw en wachten daar even op de laatste loper. Zo gaan we door naar het volgende uitzichtpunt en naar het ravijntje. Een leuk, technisch stukje, maar ook wel pittig als je achteraan loopt en de groep een beetje wilt bijhouden.

ravijn
Bertus gaat op de Dikke Steen staan om er wat over te vertellen. Vervolgens stuift de hele groep tussen de jeneverbessen door het zandpaadje af naar beneden. De groep trekt wat uit elkaar. Het tempo ligt best hoog voor een lekker loopje, zeker op deze pittige ondergrond.

klim
Ik hobbel wat in de achterhoede mee en trippel met Bertus omhoog naar het topje van de Archemerberg. Daar blijkt dat we Babs en Salif zijn kwijtgeraakt, die het tempo wat te hoog vonden en waarschijnlijk hun eigen weg zijn gegaan.

Archemerberg
Het lijkt een les te zijn, want vanaf dan gaat het ietsjes rustiger. Voor mijn gevoel althans. Het kan er ook mee te maken hebben dat we het tweede deel van de tocht wat meer bergaf gaan en dat voelt sowieso wat makkelijker aan.

rug op
Halverwege nemen we een momentje om wat te eten en dan gaan we weer naar beneden. Over mooie paden met zand, dat enigszins bevroren is. Er staan genoeg afdrukken in om het lopen lastig te maken.

sliert lopers
Hoe ging de route ook alweer? Oja, nog een pittig klimmetje door zacht zand omhoog naar een uitkijkpunt. Hier wil iedereen wel even op adem komen.

klimmetje_1

klimmetje_uitzicht
Over mooie bospaadjes dalen we weer af. We hadden de route nog ietsjes aangepast naar een ideetje van mij, maar het is even zoeken naar het pad, dat vlak langs een huis moet lopen. Wel een grappig moment als we met een aantal lopers op een rijtje op een soort “afgrond” stuiten met een gastank erin. Hier dus niet langs, een paar meter verderop kan het wel.
Zo komen we weer bij het beginstuk uit. Bertus geeft aan dat de mensen die het wat korter willen houden hier rechtdoor kunnen gaan, maar iedereen gaat mee: nogmaals de berg over die we als eerste hebben gehad. Het gaat me nu beter af, waarschijnlijk omdat ik inmiddels lekker opgewarmd ben.
Ik hol de groep een paar keer voorbij in het fraaie stuk met zand en jeneverbessen om het kleurige lint van lopers op de foto te zetten.

terugweg
Genieten van het uitzicht tijdens het lopen over de smalle singletrack is toch lastig, want je moet goed kijken waar je je voeten neerzet. Aan het einde staan we nog even stil om achterom te kijken. Het is een ontzettende diepte waar we naar staan te kijken met los zand. Wel mooi om eens een flinke training in te doen, maar ik denk dat je er na 3 keer omhoog buffelen ook wel klaar mee bent.
De laatste kilometer gaat mooi naar beneden. De hele groep is nog bij elkaar en op de parkeerplaats treffen we de afgevallen loopmaatjes weer. Het is een pittig loopje geworden van 16,8 kilometer.

 

Foto 1 van loopmaatje Salif.

Advertenties

Tijdreis rond den Frieschenberg

Tijdens een mooie, maar ietwat donkere Fullmoonrun maakte ik de eerste kilometers van 2018. Het tweede loopje plande ik samen met Johan in het gebied waar ik regelmatig met collega’s loop en hij schreef daar zo’n leuk stukje over, dat ik het schrijven voor deze keer zelf maar eens even achterwege laat.

Daar, waar hemel en hel het dichtst bij elkaar staan, waar natuur en cultuur tegen elkaar aan schuren. De jeneverbes kijkt uit over het eeuwenoude landschap en vertelt het verhaal van hoe wij ons leven hebben opgebouwd tot de drukke maatschappij die het nu is…

Via de poort (Poort van Twente) lopen wij het gebied op de grens van Salland en Twente in, maar we passeren ook een tijdsgrens wanneer we het leemspoor oversteken en door de talrijke leemkuilen omhoog sprinten.
Elsa vertelt over de jeneverbessen en de vegetatie die er staat. En ik geniet. Als een spons zuig ik haar woorden op. Mijn schoenen reageren ook als een spons, maar dan op het water dat op de paden ligt.

slingerpaadjes
We steken na tal van kronkelende paadjes die sierlijk het bos versieren als een slinger in een kerststuk, de Autosnelweg 1 over. Het landschap wordt uitgestrekter en Elsa noemt het de Twentse toendra. In gedachten zien we alle twee wolven, herten, en Hereford runderen lopen… Wacht, die runderen lopen er echt, bedekt met een heerlijke wintervacht.

Hereford runderen
Deze Frieschenberg laat ons sporen zien van een vroege cultuur. Grafheuvels her en der in het landschap, bomen die gebruikt zijn voor allerlei doeleinden, de sporen van de mens duidelijk zichtbaar in dit stuk oude landschap.

modderpad

stenen
Mijn gedachten dwalen af en ik plaats mijzelf in een andere tijd. Ik zie oude nederzettingen staan en kijk over de oude Twentse Mooren! Ik zie mij in die tijd een gelukkig, liefdevol leven opbouwen…

Elsa

Johan

zand
We komen aan bij een pad wat in sommige inheemse culturen ook voor rivier door had kunnen gaan… en normale mensen zouden misschien getwijfeld hebben om hier doorheen te gaan. Zo niet Elsa en Johan en voor ik het weet spat het water elke kant op en ik krijg een grote glimlach op mijn bekkie! Dit is waarom ik hardlopen zo leuk vind!

motorboot Johan


Na de beklimming van het uitzichtpunt en het turen naar de Sallandse bergen in de verte nemen wij een afslag die ons in extremis voert langs de randen van een akker. Diep wegzakkend in de zwarte gulzige aarde komen we lachend langs de diepe zandkuil waar op 10 maart weer de Bovenbergcross plaatsvindt.

Friezenberg
Jeneverbessen worden afgewisseld door berkenbossen. Mijmerend over een lange trail over de Sallandse bergen slaan wij een smal paadje in. Het is niet zomaar een paadje het is een “paarpaadje”: een paadje waar je moet uitkijken voor de condooms in plaats van de boomstronken en na wat off-road boomklimskills te hebben beoefend struinen we via de A1 weer de bewoonde wereld in en zo ook weer het jaar 2018.

Mountainbikers
Mountainbikes knallen over de route Rijssen en wij arriveren weer terug bij de poort. 22 km voor een tijdreis rond den Frieschenberg!! Ik heb genoten… en kom hier zeker nog een keer terug!

 

Tekst, filmpje en foto’s waar ik op sta van loopmaatje Johan. Dank Johan!

Plannen maken voor 2018

Na de terugblik van gisteren volgt een vooruitblik. Wat zal dit jaar brengen? Welke loopjes wil ik absoluut gaan doen?
Eigenlijk had ik bedacht om na de Marathon van Berlijn en de daaropvolgende ISU me eens te gaan richten op een snelle 10 kilometer. Ik vind het een fijne afstand en misschien is er nog wel meer te halen als ik er specifiek voor ga trainen.
Maar ja… ik vind die lange afstanden ook heerlijk om te doen. Geen tijdsdruk, maar bijna eindeloos doorgaan in een mooie omgeving. Het blijft me trekken.
Inmiddels zijn er als vanzelf een aantal evenementen op mijn pad gekomen, waar ik me (soms pas na lang wikken en wegen) voor heb ingeschreven. Ik ga toch weer voor de langere afstanden en zoek de uitdaging in de afstand en in de zwaarte van het parcours.
Voor 2018 heb ik alweer 3 hoofddoelen uitgezocht en voor alle drie sta ik inmiddels ingeschreven. Met de eerste twee ga ik weer aardig uit mijn comfortzone, ik hoop dat ik het leuk vind. De derde staat al een hele tijd op mijn lijstje en het moet er nu maar eens van komen. Dit zijn ze:

  • 28 april – Hertog Limburgpad 75 km (met Babs en Salif)
  • 9 juni – Scenic Trail Zwitserland 54 km (met Johan)
  • 6 oktober – Kustmarathon 42,2 km

Natuurlijk ga ik eerst nog verder met het Crosscircuit van het Oosten. Of ik de laatste cross daarvan ga lopen weet ik nog niet, want ik heb me opgegeven als vrijwilliger bij de SallandTrail, die helaas weer op dezelfde dag is.
De inschrijving voor de VechtdalTrail is vandaag ook geopend. Ik durf nu nog niet te zeggen hoe ik uit die Zwitserse trail kom, maar 30 juni lijkt me iets te snel om alweer flink aan de bak te gaan. Een kortere afstand zou natuurlijk kunnen, maar ik kan me daar natuurlijk ook als vrijwilliger melden.

naar beneden!
Als training voor het HeLipad loop ik op 3 februari de Kroondomein Het Loo marathon. Dit lijkt me een erg mooie loop om te doen. In mei hoop ik nog wat hoogtemeters te kunnen pakken op Bonaire in aanloop naar mijn Zwitserse avontuur.
Verder heb ik nog niet zoveel ingevuld. Ik verwacht in de zomer weer mee te gaan doen aan de Run Bike Run in mijn woonplaats. Daarnaast zou het leuk zijn om nog ergens een goede 10 kilometer of halve marathon in te kunnen passen, maar ik zie het niet als een verplichting.
Met loopmaatjes op stap is ook altijd erg leuk, dus dat wil ik weer regelmatig gaan doen. Ik heb daarbij ook nog wel wat wensen om in nieuwe gebieden te gaan lopen, zoals bijvoorbeeld bij Kootwijk. Het zou mooi zijn als dat dit jaar lukt.

Dit was mijn 2017

Op de laatste dag van het jaar kijk ik traditiegetrouw terug naar wat ik het afgelopen jaar eigenlijk allemaal heb gedaan. In januari kwam ik met een concreet doelenlijstje:

  • PR verbeteren op de marathon (Berlijn)
  • PR verbeteren op de 10 kilometer
  • Uitlopen SallandTrail 50 kilometer
  • Uitlopen VechtdalTrail 44 kilometer
  • Het lopen van de Utrechtse Heuvelrug Trail (UHT)

Ik merk daarin wel dat de nadruk minder is komen te liggen op steeds betere tijden, maar dat evenementen zelf en afstanden uitlopen ook een doel kunnen zijn. Dit bevalt mij prima.

Begin januari lag er sneeuw en dan kun je prachtige loopjes doen. Zo spotte ik samen met mijn collega’s Remko en Laura wel 20 reeën bij de opkomende zon. Een loopje om te onthouden!

reeën
Ook de verkenningstochten voor de SallandTrail waren een regelmatig terugkerend item in mijn loopagenda. Zeker in de witte wereld heb ik enorm genoten.

Archemerberg
Op 21 januari begon mijn wedstrijdjaar met een dubbele wedstrijd: na een glibberige Holterbergcross ging ik gelijk door naar de Winterloop in Enter, waar ik een tweede prijs pakte op de 5 km. Het wedstrijdjaar gelijk goed begonnen dus!
De SpringendalTrail van 2016 ging niet zo heel goed, dus ik liep de route in januari nog eens. Met een mooi pak sneeuw zag de wereld er sowieso heel anders uit. Wederom genieten!
Begin februari liep ik dan toch de Utrechtse Heuvelrug Trail met een clubgenootje. Dat was een leuk avontuur en 30 kilometer lang genieten. Tegen het einde gingen we wel steeds harder lopen. Het eerste doel voor dit jaar is gehaald!

wij bij de eenzame eik
Later die maand liep ik de Valentijnscross en daar kwam ik als 4e over de finish, met de nummer 3 in het vizier. Uiteindelijk werd ik tweede in de competitie. Mijn prijs kon ik niet zelf ophalen, want op die dag in maart stond mijn eerste doel op het programma: de 50 km van de SallandTrail!
De eerste lus kwam ik goed door, maar in de tweede kreeg ik het wel wat zwaarder. Ik kwam binnen in 5 uur 39. Mede door al mijn aanwezige loopmaatjes werd het een fantastische dag!

30 km
In april ga ik voor een goede tijd op de 10 kilometer, die ik net als twee jaar geleden in Enschede loop. Ik loop goed en mijn PR wordt met 25 seconden aangescherpt naar 46:19.
Eind april lukt het me eindelijk om eens met Jaap (een bloglezer die ik bij verschillende trails tegen ben gekomen) te gaan lopen. Iets wat we al heel lang wilden doen, maar waar een blessure bij Jaap roet in het eten gooide. We maken op een stralende zondagmiddag een mooie ronde over de Lemelerberg en de Archemerberg.

samen lopen
Ook voor de VechtdalTrail worden er een aantal verkenningstochten georganiseerd. Een mooi gebied om een groep doorheen te begeleiden. Helemaal leuk om dan ’s middags met de trailmaatjes te gaan barbecueën.


Net als vorig jaar schrijf ik me in voor de Trailrun Wezep in mei. Een kleinschalige trailmarathon, die mij vorig jaar erg goed is bevallen en het past mooi in de voorbereiding voor de VechtdalTrail. Ook dit jaar loop ik hem lekker als een goede duurloop uit in ongeveer dezelfde tijd als vorig jaar.
Tijdens een weekje vakantie in Wenen loop ik twee keer. Ik vind het altijd erg leuk om een nieuwe stad hardlopend te ontdekken. De pret begint al bij het uitzetten van de routes. Mijn eerste loopje is langs het Donaukanal en Prater, waarbij ik prompt de grootste ladiesrun van Oostenrijk tegenkom en de tweede voert mij naar het noorden, door het Türkenschanzpark

bonte kraaien
De Stuwwaltrail waar ik me voor heb ingeschreven gaat niet door vanwege de warmte en ik ga in plaats daarvan maar met loopmaatjes Bertus en Salif op stap. Het wordt een mooie route door het gebied waar ik inmiddels wekelijks met m’n (ex-)collega(‘s) loop.

zandkuil
In juni staat de loopagenda vol. Ik doe mee met de Zomeravondcup, 3 wedstrijden om de week op dinsdagavond. Nu ik mijn loopmaatje Dominique heb meegesleept, moet ik zelf genoegen nemen met een tweede plaats. Het is mooi om te zien dat zij me nu eindelijk voorbij is.
Dan de Vechtdaltrail. Met een afstand van 44 kilometer net iets verder dan een marathon. Het grootste deel loop ik samen met trailmaatje Salif, maar na 30 kilometer splitsen we toch. Het laatste stuk gaat lekker en ik kom in 4 uur en 50 minuten nog best ontspannen over de finish.

Sahara
Eind juli begin ik aan het schema voor de marathon van Berlijn. Totaal onverwachts word ik een weekendje ontvoerd voor mijn verlate vrijgezellenfeest.
Ik loop die maand nog een mooie struinroute met loopmaatjes en de Twee Verenloop bij Zwolle. Een pittige trainingsloop, waarbij je onderweg twee keer even kunt uitrusten op een pontje over de IJssel.

Rein_ikke
In augustus staat de heide in bloei en dat vieren we met de “Paarse Trail” over de Sallandse Heuvelrug met een grote groep traillopers van Facebook. Een week later zit ik met een groepje loopmaatjes in een huisje in de Ardennen, vlakbij de start van de Trail des Fantômes, die ik dit jaar voor de 3e keer loop. Het blijft een prachtige trail om te doen en het gezelschap is prettig. Ik ben zeker trots op mijn collega Laura, die hier duidelijk haar grenzen heeft verlegd door de 33 kilometer uit te lopen.

de 33 km lopers
Weer een week later loop ik de Nunspeetse Heideloop. Ik ben een paar jaar afwezig geweest, maar het blijft toch een erg leuk loopje om te doen. Deze keer kreeg ik na een kilometer of 10 ineens gezelschap van Drikus, die mij naar de finish haasde in een nette tijd van 1:15. Dit bleek goed voor een tweede plaatsje in mijn categorie!

op het podium
Dan gaat de focus echt volledig op Berlijn. Vier trainingen in de week volgens een strak schema, dat trainer Peter voor me heeft gemaakt. Ik loop lekker op souplesse en heb zin in die marathon. Mijn laatste lange duurloop is 38 kilometer en die loop ik samen met Johan.

Johan en ik
Dan mag ik taperen en in die periode ga ik op vakantie naar Kroatië. Drie keer loop ik in en rond Pula. Deze loopjes hebben de blog helaas niet gehaald, omdat ik een beetje achterliep, maar het was echt genieten. Kleine trailpaadjes en bijzondere plekken.

Pula
Dan de Berlin Marathon! Tijdens het marathonweekend kom ik Jacqueline al op zaterdag in de stad tegen. We hebben er beiden een weekendje met onze partner van gemaakt. Ook op de dag zelf treffen we elkaar voor de start en we starten samen. Mijn doel is ietsje sneller dan dat van Jacqueline, dus na een kilometer splitsen we op en lopen we beiden onze eigen race.

32km
Dat gaat hartstikke goed, een soort déjà vu van mijn eerste marathon hier in Berlijn. De eerste 10 kilometer gaat me eigenlijk ietsjes te langzaam, maar dat weet ik te corrigeren in de tweede helft, die ik sneller loop dan de eerste. In een tijd van 3:49:33 kom ik met een lach over de finish. Mijn laatste en grootste doel van dit jaar is gehaald!

medaille
Maar… inmiddels had ik alweer andere plannen gemaakt. Na twee weekjes rustig aan doe ik mee met de Ravijnloop van 15 kilometer. Dit is koud, nat en pittig, maar ik mag daarna wel op het podium plaatsnemen om de tweede prijs in mijn categorie in ontvangst te nemen.

omhoog
Toch gaat het niet helemaal lekker en ik hou verplicht rust vanwege een pijntje onder mijn voetboog. Na een week hobbel ik nog wel een gezellige duurloop van 17 km met m’n loopmaatjes mee, die we afsluiten met een gezamenlijk etentje.


Na twee fysiobezoekjes ga ik toch beginnen aan het grote avontuur dat ik inmiddels na de marathon had gepland: de Indian Summer Ultra Trail. Samen met Salif begin ik aan dit 60 kilometer lange avontuur door Drenthe. Onderweg zie ik veel bekenden, die supporten of zelf één van de afstanden lopen.
Salif ben ik al heel snel kwijt, die ging me te hard in het eerste stuk. Als ik het wat zwaarder krijg, krijg ik gezelschap van een meisje en samen lopen we verder en we slepen elkaar door de wat zwaardere stukken heen.
Een pannenkoek op de tweede post is een echte traktatie, waar ik heel erg aan toe was. Ik raak mijn gezelschap net na de 50 kilometer kwijt, waarna ik niet veel later Salif weer achterop kom. Uiteindelijk herpakt mijn loopmaatje zich ook weer en ze komt ons achterna. Met z’n drieën lopen we de 60 kilometer uit. Weer een grens verlegd!


November begint goed met de jaarlijks terugkerende Lemelerbergloop. Ook nu weet ik weer een paar seconden van mijn tijd af te snoepen.

lachende de 1e klim op
Bij de Rijsserbergcross lukt me dat niet, maar dat is met de hoeveelheid modder niet zo heel gek.


Voor het eerst doe ik mee aan de Zevenheuvelenloop. Ik had er wat specifieker voor willen trainen, maar daar is het niet van gekomen. Het wordt een gezellige dag met Jacqueline, een paar loopmaatjes en Bertus, die me het laatste stukje naar de finish haast. Mijn tijd van 1:13 valt me wat tegen, maar officieel is het wel een PR, want het is al jaren geleden dat ik een officiële 15 kilometer liep.
Direct na de Zevenheuvelenloop ga ik voor m’n werk een weekje naar India, waar niet te lopen is. Bij thuiskomst maak ik nog wel een kort rondje door het bos, maar al snel daarna word ik ziek en loop ik weer een weekje niet.
Aan het eind van die week vlieg ik met manlief naar Barcelona. Hij gaat naar een voetbalwedstrijd en in de tussentijd beklim ik de bergen rondom de stad. Hoewel er een koude wind staat, geniet ik van de prachtige paadjes en uitzichten. Ik had er best wat langer willen lopen dan de 13,7 kilometer die het geworden is.

trailpaadjes
De tweede cross van het Crosscircuit van het Oosten is de Nijverdalsebergcross. Hier loop ik onverwachts lekker, hoewel het de zwaarste cross van de competitie is. Ik ben wel een minuutje langzamer dan vorig jaar, maar dat mag de pret niet drukken.
Weer een week later stap ik op de fiets naar de Winter Step One Loop, een halve marathon in mijn eigen dorpje. Ik heb er ’s ochtend al geen zin in en die zin komt voor de start ook niet, gek genoeg. Halverwege laat ik het maar lopen, want het gaat niet lekker. Ik heb er een nieuwe maximale hartslag bij en een tijd waar ik niet voor kwam. Toch die verkoudheid nog die in mijn keel zat?
De rest van het jaar besluit ik het wat rustiger aan te doen. Met Kerst doe ik precies hetzelfde als vorig jaar: een fartlektraining langs wat Strava-segmentjes. Ik loop ze alle 6 sneller dan vorig jaar en slechts bij eentje weet ik niet het parcoursrecord te pakken te krijgen. Toch leuk, een beetje spelen.
Ik heb nog een vrije dag en die besteed ik aan het lopen van 30 kilometer van de SpringendalTrail. Er staat een gure wind en het laatste uur loop ik in de natte sneeuw. Ik moet zelfs doorlopen om nog voor het donker weer terug bij de auto te zijn, maar het was weer een mooie tocht.


Op de allerlaatste dag sluit ik af met een flinke hoeveelheid modder. Niks georganiseerds, maar lekker zelf het bos in en wat rondspetteren. Een prima afsluiter van het jaar!

Dan nog wat cijfertjes om het overzicht compleet te maken. Hoewel ik ook nu weer geen afstandsdoel had, vond ik het wel leuk om het aantal kilometers te vergelijken met vorig jaar, toen ik 2305 kilometer liep. Het is dit jaar iets meer geworden: 2344 kilometer.

Jaartotaal 2017

Per maand was het aardig wisselend. De twee weken vrijwel niet lopen in november zorgden ervoor dat dat de maand met de minste kilometers werd: ik kwam slechts op 94 kilometer uit. De rest van het jaar liep ik minstens 160 kilometer in een maand. De meeste kilometers liep ik in augustus, dat waren er 253.

maandtotalen

Met al mijn gestelde doelen behaald kan ik terugkijken op een mooi loopjaar. Naast de snelheidsdoelen is ook mijn langste afstand weer verlegd van 57 naar 60 kilometer. Afgelopen jaar liep ik 5 keer een afstand van een marathon of langer.
Ook leer ik steeds meer mensen kennen die net zo gek (op lopen en trailen) zijn als ik. Het is erg leuk om steeds weer bekenden tegen te komen en af te spreken om samen een mooie route te lopen. Dat wil ik volgend jaar zeker zo houden.
Wie mijn blog een beetje volgt heeft waarschijnlijk al gemerkt dat ik niet meer elke loop die ik doe erop zet. Het kostte me gewoon teveel tijd. Ik beperk me nu tot de bijzondere loopjes, trails en wedstrijden en dat hoop ik volgend jaar vol te kunnen houden.

Iedereen die samen met me heeft gelopen of mij op de één of andere manier heeft gesupport in het afgelopen jaar: bedankt daarvoor! Ik wens jullie een fijne jaarwisseling en een fantastisch en sportief 2018!

De Winter Step One Loop 2017

Na enig twijfelen heb ik me toch ingeschreven voor de halve marathon in mijn woonplaats. Ik heb er niet echt voor getraind, maar het is toch een beetje een traditie. Op zondagochtend ga ik met enige tegenzin op de fiets naar de voetbalvereniging.
Ik zie wat loopmaatjes en kan nog net een toiletbezoekje doen, voordat het tijd is om naar de start te gaan. Warmlopen heb ik niet gedaan, maar daar kan ik de eerste kilometers wel voor gebruiken. Het startvak staat flink vol, want de 10 kilometer start tegelijkertijd. In de drukte kan ik toch mijn clubgenootjes vinden. Jacqueline is natuurlijk van de partij en ook Dominique, die het vandaag rustig aan wil doen.
Twee jaar geleden liep ik hier mijn laatste halve marathon en toen liep ik met 1:44:33 een PR. Vandaag voel ik me daar niet fit genoeg voor (mijn verkoudheid van 3 weken geleden is nog steeds niet helemaal verdwenen), maar ik denk dat ik toch ga proberen rond de 1:45 uit te komen, ondanks dat de prognose die mijn horloge geeft niet lager is dan 1:46:30.
Het startschot komt nog vrij onverwacht. We staan redelijk ver naar achteren (ik wilde de 10 kilometerlopers niet voor de voeten lopen) en ik kan niet direct mijn eigen tempo pakken. Het is gewoon met de stroom mee, al is dat niet handig als we met z’n allen een fietspad opdraaien. Jacqueline komt me in de binnenbocht voorbij.
Op weg naar een viaduct haal ik Jacqueline weer in. Zij was van plan om 5:10/km te gaan lopen. Ik meld haar dat de eerste kilometer in 4:59 ging en we wensen elkaar succes.
Een aardige groep loopt voor me, maar ik kan moeilijk aansluiten. Ik haal een paar dames in, onder andere eentje met een lichtblauwe tight, die ik zelf laatst ook heb gekocht. De kilometertijden (4:54 en 4:56) zijn op dit moment prima.
In de schaduw is het zo hier en daar een beetje glad. De berm biedt dan uitkomst. Het zonnetje schijnt en dat is wel lekker warm. Na een bochtje naar links lopen we vol tegen de zon in. De vierde kilometer zit net boven de 5 minuten en ik heb het idee dat ik er ook niet meer onder ga komen. Zal ik anders nog besluiten om voor de 10 kilometer te gaan? Het kan nu nog. Maar dan zou ik harder gaan lopen, daar heb ik ook geen zin in. Vlak voor het vijfkilometerpunt is de splitsing van de 10 kilometer en de halve marathon en slechts een klein deel slaat af naar de langste afstand.
We lopen langs een zandweg over het fietspad. Aan het einde staat een verzorgingspost en ik pak een bekertje water aan. Vlak na de waterpost gaat de dame in de blauwe tight me voorbij. Zij loopt dus ook de halve marathon. Tijden van 5:00 en 5:07 zijn eigenlijk best oké. Ik wil vandaag lopen voor wat ik waard ben. Als dat wat minder is, dan is dat maar zo.
We naderen Bornerbroek en ik pak er een gelletje bij. In een keer of drie slurp ik het zoete goedje naar binnen, gevolgd door wat slokken water.
Het parcours is hier anders dan 2 jaar geleden, we lopen nu een stukje over het fietspad langs de doorgaande weg. Op het punt waar we de boerenweggetjes weer opdraaien staat een jongedame in hardloopkleding. Ze wenst me succes. Zou ze uitgestapt zijn? Dat kan ik toch ook doen? Maar nee, daar kom ik niet voor. Met wat tegenstrijdige stemmetjes in m’n hoofd loop ik door. Het busje van de organisatie komt me tegemoet. Ik kijk vol tegen de zon in.
Na weer een tegenvallende kilometertijd van 5:12 neem ik een besluit. Het mag wat rustiger. Een toptijd zit er toch niet in, waarom ga ik niet gewoon voor lekker uitlopen?
Dat blijkt toch lastiger dan ik dacht. Mijn hoofd blijft toch hangen in “lopen voor wat ik waard ben” en mijn benen laten zich niet zomaar afremmen. Het is me nog niet eerder gebeurd dat ik de handdoek in de ring heb gegooid tijdens een wedstrijd en het kost me moeite om dat nu bewust te gaan doen.
Ik nader een viaduct en zie de lopers voor me ertegenop gaan. Er lopen zeker vier vrouwen voor me. Terwijl ik er zelf tegenop ga, zie ik Jacqueline achter mij het viaduct naderen. Zij ziet mij ook en vraagt wat ik aan het doen ben. Ik geef aan dat ik het opgegeven heb en moedig haar aan. Ik zie ook trailmaatje Willie nog aankomen, voordat ik boven ben. Die gaat wel goed.
Het is een beetje glad en ik matig mijn snelheid. Een stukje door de berm en dan kan ik weer gewoon doorlopen.
Ik probeer nu ontspannen te gaan lopen en het tempo echt los te laten. Ik kijk niet meer op mijn klokje, het is niet langer belangrijk.
Een paar vrijwilligers staan op een splitsing waar ik rechts moet. Ik ben er na 4 kilometer ook langs gekomen. Voordat ik rechtsaf ga, kijk ik even achterom, want ik hoor snelle fietsers aankomen. Nog even wachten met afslaan tot ze voorbij zijn denk ik, maar dan hoor ik ze afremmen en er gaat er eentje flink onderuit. Ook hier was het glad en het kan best zijn dat ze door mijn blik naar achteren dachten dat ik zo de weg over zou gaan.
Ondanks dat ik echt wel wat langzamer loop nu, gaat het nog steeds zwaar. Hoe kan dat nou? Ik zit inmiddels op 14 kilometer en check mijn hartslag maar eens. Oeps, 195! Dat is maar een paar slagen onder mijn maximale hartslag! Geen wonder dat het zo zwaar gaat. Ik schakel over op wandelen, want het heeft geen zin om mezelf op te blazen. Dat is het niet waard.
Ik laat m’n hartslag zakken en ga dan weer over op een looppas. Jacqueline zit nu zo’n honderd meter achter mij. Langs de fraaie Twickelervaart loop ik naar de waterpost, waar ik even stop voor wat sportdrank en water. Wie weet helpt het.
Jacqueline komt me achterop, maar stopt ook even. Niet veel later gaat ze me voorbij en ik druk haar op het hart wel te genieten van dit moment, want ze is me nog niet eerder voorbijgegaan in een wedstrijd.
Even flitst er door mijn hoofd dat ik haar wel kan gaan hazen, maar 5:10/km is op dit moment gewoon te hard voor mij, dus ik laat haar gaan. Terwijl ik bijna boven op een viaduct ben, ga ik weer even wandelen. Een achteropkomende loper moedigt me aan door te zeggen dat ik er bijna ben en beter kan gaan dribbelen. Ach, ik kom er wel. Ik wandel nog een paar stukjes en kijk achterom of ik Willie al ergens zie, maar die is nog nergens te bekennen. Een groepje heren van de triathlonvereniging nodigt me uit om rustig met hun mee te lopen. Even haak ik aan, maar ik laat weer los om gewoon mijn eigen tempo te kunnen lopen.
Met nog 1 kilometer te gaan wandel ik nog een klein stukje. Een jongeman komt me achterop en geeft aan dat ik wel mee kan gaan. Nog maar 1 kilometer! Samen lopen we naar de sportvelden. Ik geef aan dat hij nog een eindsprint kan inzetten, maar hij wil mij mee hebben. Vooruit dan maar. Samen rennen we op de finish af, waar Jacqueline me al staat op te wachten. Een paar seconden later komt ook Dominique over de matten. Die had me in de verte al zien lopen en ze was wel klaar met het rustige lopen.

M’n tijd is 1:53:20. Tja, wat zal ik ervan zeggen? Ik hoop nog uit te vogelen waar het nou vandaan kwam, maar dat blijkt wel lastig te zijn. Mijn maximale hartslag is achteraf gezien gestegen naar 199 (in de 14e km!). Ik heb nog weleens mijn twijfels bij de polsmeting, maar het waren deze keer geen gekke piekjes en mijn gevoel klopte met de meting.
Gelukkig is het na afloop gezellig met wat loopmaatjes, een lekkere kop snert en een bokbiertje erbij. Over de tijd maak ik me verder niet druk. Volgende keer beter!

De Nijverdalsebergcross 2017

Voor de tweede cross van het Crosscircuit van het Oosten ga ik naar Nijverdal. Het is koud en guur. Als ik m’n startnummer heb, ga ik gelijk warmlopen, want ik heb nog maar een half uurtje tot de start. Het zonnetje breekt door.
De ondergrond valt me niet tegen wat modder betreft. Ik kom wat bekenden tegen en als ik warm ben, besluit ik om mijn nieuwe, vrij warme ondershirt met T-shirt erover toch om te ruilen voor een enkele longsleeve.
Op weg naar de start zie ik dat de zon is verdwenen en de lucht in de tussentijd grijs is gekleurd. We gaan het vast weer niet droog houden.
Na het startschot draaf ik met de massa mee over het goed begaanbare pad langs het water.

langs het water
Na een klein stukje asfalt draaien we het bos in, waar gelijk al wat modder ligt. Jacqueline haalt me in op een wat breder weggetje en hoewel het nu al niet makkelijk voelt, weet ik dat ik haar wel terug zal pakken. Er lopen wel meer dames voor me, maar we zijn pas net begonnen.
De eerste kilometer piept in 5:06. Niet gek. Ik vind dit de zwaarste cross van het circuit. Vorig jaar liep ik hem in 53:47. Met een keel die nog niet helemaal hersteld is hoop ik toch nog onder de 54 minuten te kunnen blijven.
Ik ren achter Jacqueline aan. Heuveltje op, over een boomstam springen en dan dwars door het bostheater, de trap op. Ik haal haar zoals verwacht weer in en maak me klaar voor een heuvelachtig lusje door het bos. Eerst een stevige bult op en dan wat bochtjes over smalle singletracks, gevolgd door een steil klimmetje en een flinke afdaling, waarbij ik alle remmen losgooi en de loper voor me voorbij vlieg.

afdaling
Daar is de eerste doorkomst al, halverwege de ruim 100 meter over het asfalt. Ik ga het bos weer in. Vlak voor me lopen sowieso al 4 dames en ik heb eigenlijk niet opgelet hoeveel er daarvoor nog lopen. Ik weet dat hier in Nijverdal altijd meer lopers meedoen dan alleen de competitielopers en ik denk dat ik blij mag zijn als ik in de top 10 eindig.


De linten zijn nu anders gehangen en we worden een bultje op gestuurd. Een extra lus, die we in de eerste ronde niet hadden. Een tijd van 5:42 voor de tweede km valt me een beetje tegen. Eigenlijk valt deze lus wat zwaarte betreft wel mee: na het bultje mogen we nog een keer naar beneden en verder blijft het redelijk vlak. De scherpe bochtjes zijn misschien wel het meest lastig.
Op de iets bredere, rechte paden kan ik weer wat beter doorlopen en de 3e kilometer gaat in 5:29. Er komen wat natte sneeuwvlokken naar beneden. Ik trek m’n mouw over mijn horloge heen, want ik heb ijskoude handen. Het gaat zoals het gaat, ik kan er niet veel meer van maken en naar de tijd kijken helpt ook niet echt.
Hee, nog een routewijziging? Oja, hier zit ook nog zo’n extra lusje. Deze is niet zo heel lang en begint met een smal stammetje over het pad. Ik zie Johan vanaf de andere kant aankomen, terwijl ik rechtsaf ga, een bultje op. Nog zo’n stammetje over het pad en dan onderlangs weer terug, met een paar modderige stukken erin.

tweede lus
Op weg naar het bostheater kom ik een dame achterop en ik haak even bij haar aan. De muziek staat loeihard in het theater en met regelmatige stappen ren ik de trap op. Hop, naar beneden en daar haal ik de vrouw in. Nu omhoog en zien dat ik haar voorblijf. Een smal stammetje over het pad, omlaag, een bochtje door waar de sporen van de lopers inmiddels goed te zien zijn en weer het steile klimmetje op. Het gaat me voor m’n gevoel best goed af, net als die lekkere afdaling.

dame in het paarse shirt
Ik word genoemd bij de doorkomst als dame in het paarse shirt, direct gevolgd door de naam van de dame achter mij. Het regent nu gewoon. Er staan wat bikkels met paraplus langs het parcours. In de eerste lus zijn de toeschouwers die er eerder stonden in een auto gaan zitten.
Een mountainbiker komt me achterop met de mededeling dat de eerste lopers eraan komen. Het duurt even voordat er nog een mountainbiker komt en ik ben alweer aan het einde van het tweede lusje als er daadwerkelijk een hardloper langsvliegt.
Ik haal een man in een blauw shirt in en ik merk dat het oranje shirt dat ik even daarvoor in heb gehaald met me meegaat. We zetten weer koers naar het theater. Ik spring nog steeds vrij soepel over de dikke boomstam. In het theater komen de nummers 2 en 3 langs, die elkaar op de hielen zitten.

bovenaan theater
Ook in de laatste lus komt er weer een hardloper voorbij gevlogen. Ik waarschuw de man voor me, want die is net bezig aan die leuke afdaling, maar dat gaat niet zo snel als degene die ons nu op een ronde zet.
Op de klok zie ik 38 minuten met nog maar één ronde te gaan. Ik denk dat het nog ongeveer 2,5 kilometer is en kijk weer eens op mijn klokje. Dat had ik beter niet kunnen doen: ik zit nu net op 7 kilometer. De bijbehorende tijd is 5:25. Nog 3 kilometer! Pfff…
Mijn benen voelen wat zwaar als ik weer de eerste lus induik, waar Johan net uitkomt. Ik probeer me te herpakken en loop gewoon door. Ik kan mijn ademhaling aardig onder controle houden en herstel weer wat op de rechte stukken. Ik haal weer een man in met een blauw shirt op weg naar het theater. Nog een keer lekker naar beneden en dan de laatste lus weer in met het pittige klimmetje aan het eind. Het oranje shirt gaat me hier voorbij en hij neemt gelijk wat afstand.
Ik kom langs de speaker, die mij vertelt dat ik nog 467 meter moet naar de finish. Een blik op mijn klokje leert mij dat het dan waarschijnlijk zelfs lastig gaat worden om nog onder de 55 minuten te blijven, maar ik ga ervoor. Het paadje is stevig en de finish komt al snel in zicht. Ik haal eruit wat er nog inzit en knal op 54:59 langs de klok. In de uitslagen is dat precies 55:00 geworden, goed voor een 8e plekje bij de dames. Netto ben ik nog onder de 55 minuten gebleven met 54:54.

filmpje
Na afloop blijf ik maar hoesten. Kennelijk zit die verkoudheid me nog steeds in de weg. Toch heb ik wel lekker gelopen. Ik klets nog wat na, wissel mijn startnummer om voor een reep chocola en ga dan huiswaarts.
In de competitie sta ik na deze cross 4e, maar daar zou er zomaar nog eentje tussen kunnen komen. We gaan het zien!

 

Foto’s 1, 5 en 6 van Nijverdal Extra, foto’s 2, 3 en 4 van AV Atletics en foto 7 uit het finishfilmpje.

Barcelona trailtje

De dag na de Zevenheuvelenloop vertrok ik voor m’n werk naar India en daar bleef ik een weekje. Het was er druk en chaotisch. Al zou ik tijd hebben gehad om te lopen, de infrastructuur was er niet naar. Soms ontbraken er gewoon stukken uit de stoep en dan keek je zo het riool in.
Direct op de zaterdag dat ik thuiskwam, maakte ik alweer een rondje in het bos, maar dat ging niet vanzelf. In de dagen erna kwam er zo’n verkoudheid opzetten, dat ik noodgedwongen twee dagen ziek thuis bleef en dus ook niet liep.

Vrijdags heb ik vrij en aan het einde van de dag vlieg ik met manlief naar Barcelona. De volgende ochtend worden we daar wakker, ontbijten en lopen een rondje, voordat we ons opsplitsen. Mijn maatje gaat naar een voetbalwedstrijd van FC Barcelona en ik gebruik die tijd om een stuk te kunnen lopen.
Met de metro ga ik naar het eindpunt van de lijn, wat gelijk de rand van de stad is. Ik steek de straat over en zie al snel een inrit van een bedrijf, die aardig omhoogloopt. Aan het einde ervan ga ik de bush bush in.

blik achterom
Roodgele, rotsachtige grond, die zo steil oploopt dat hardlopen gelijk onmogelijk is. Wat gaaf dat ik dit soort paadjes gelijk weer gevonden heb! Als je zo’n route op de kaart uittekent, moet je altijd maar afwachten hoe het er precies uitziet.

steil omhoog
Ik heb zo hier en daar zelfs bijna mijn handen nodig om omhoog te klimmen. Een paar keer werp ik even een blik achterom: wat stijg ik snel! Ik kan het stadion al zien, iets verderop. Het loopt vol voor de wedstrijd, die zo zal beginnen.

stadion
Ik klim verder omhoog tot ik bij een groot gebouw kom met een hek eromheen. Er zitten twee mensen op een steen foto’s te maken. Langs de paden groeit een leuke soort van het Lampepoetsersgras met kleine witte aartjes.
Ik ben niet de enige hardloper, al loop ik hier niet echt hard. Ik word ingehaald door een man die er aardig de vaart in heeft en ik probeer zijn voorbeeld te volgen zolang dat gaat. De losse stenen maken het niet makkelijk, maar ook mijn luchtwegen hebben nog hun beperkingen.

hardloper
Even later weer een man die me inhaalt. Het is hier in elk geval geen verlaten gebied. Boven op de berg sta ik onder een rood-wit bouwwerk, een soort mast. Het uitzicht is vanaf hier natuurlijk het beste. De koude wind komt vanaf de andere kant van de berg vol over de bergkam heen. Het is 10 graden, maar die wind is venijnig. Gelukkig schijnt de zon er ook bij ter compensatie.

andere kant
Een breed, onverhard pad met veel losliggende stenen gaat aardig steil naar beneden. Een mountainbiker zwoegt omhoog, terwijl ik probeer zo goed mogelijk met de zwaartekracht samen te werken.

naar_beneden
Zo hier en daar pak ik een kleiner zijpaadje. Vanachter de bomen kan ik de stad mooi zien liggen.

doorkijkje
Het pad golft omhoog en omlaag. Ik wijk weer af van het grote pad om een klein paadje over een bergtop te nemen. Nu kan ik mooi zien waar ik net gelopen heb.

bergtop

trailpaadjes
Twee mountainbikers komen me tegemoet op de volgende top. Ik vind het nogal wat om hier te mountainbiken. Het zijn niet de gemakkelijkste paadjes met die rotsen.

naar de top
Mijn route gaat verder over een singletrack die aardig naar beneden loopt. Ik kan de volgende top alweer zien, maar eerst moet ik nog een stuk naar beneden. Het is best een technische afdaling en ik ben blij dat ik geen mountainbikers tegenkom.

singletrack_1

singletrack_2
Ik klim weer een stuk en zie dat ik al een uur onderweg ben, maar ik heb nog niet eens 5 kilometer gehad. Ik heb maar tot 3 uur de tijd en ik had eigenlijk 17 kilometer willen doen, maar ik vraag me af of dat er nog inzit. Voor de zekerheid heb ik in elk geval een optie om er 9 kilometer van te maken en eentje van 12 kilometer.
Dan kom ik op een bredere weg uit. Een voetgangersbrug gaat over de weg heen, die iets lager loopt. Ik kom ineens weer in de bebouwing terecht, al is het wel wat anders dan de stad beneden.

brug
Twee fietsers komen me dik ingepakt in sjaals tegemoet over de brug. Kennelijk ben ik op een geliefde hardloop-/fietsroute terecht gekomen, want op het gravelweggetje dat ik volg kom ik steeds meer hardlopers en mountainbikers tegen.
De hoogtemeters vallen in dit stuk heel erg mee: het weggetje kronkelt langs de berg, terwijl ik aan de rechterkant een mooi uitzicht heb de diepte in. Ik kan de Sagrada Familia vanaf hier ook zien: hoge torens met bouwkranen eromheen. Hier kan ik ook weer een beetje doorlopen.

kerkje
Na 6 kilometer zit ik ineens naast het lijntje waar ik op hoor te zitten. Kennelijk had ik de route hier ineens een stukje lager gelegd. Ik kijk eens naar beneden en blijf toch maar op het makkelijke pad van de fietsroute, die ook met bordjes staat aangegeven.
Niet veel later komt mijn lijntje weer samen met het te volgen lijntje van de oorspronkelijke route. Wie weet kom ik toch nog aan die 17 kilometer, al weet ik eigenlijk wel dat ik dat beter uit m’n hoofd kan zetten. Een bruggetje gaat over de rails van een funicular, een trammetje dat recht omhoog de berg opgaat. De tram zelf is nergens te zien.

Funicular
Een hardloper komt me met een stevig tempo voorbij. Het is hier net of je aan de rand van de wereld loopt met beneden een hele andere wereld.

hardloper
Het weggetje kronkelt weer terug van een uitstekend punt naar een meer beschut stuk langs de berg. Gele bloemetjes staan in de berm. Je zou zo niet zeggen dat het december is. Wel jammer dat de strakblauwe lucht die er in het begin was nu verscholen gaat achter de wolken.

bloemetjes
De bordjes langs het pad tellen af naar het beginpunt van de route. Nog 500 meter te gaan… hee, ik zit niet meer op mijn eigen route. Toch loop ik door, ik kom er zo vast weer op.
Als de lijntjes teveel van elkaar af beginnen te wijken, komt er een zijweg steil omhoog, die me weer op de route terugbrengt.
Met ruim 10 kilometer op de teller verwacht ik eigenlijk dat ik weer eens naar beneden zal afzakken, maar ik klim nog steeds omhoog. Een smal paadje loopt bijna over de top van de berg en ik kan nu ook weer naar de andere kant kijken. Mooi, die smallere trailpaadjes.

andere kant
Het bredere pad stopt bij een huis en een smal paadje gaat langs een hek verder. Er wandelt een man met twee honden. Het is flink steil naar beneden en met de losse stenen is het oppassen geblazen. Het duurt dan ook even voordat ik de man heb ingehaald.

de laatste afdaling
Eenmaal op verharde ondergrond gaat het hard: ik vlieg naar beneden. Een haarspeldbocht snijd ik af via een trailpaadje, waar ik toch nog even voorzichtig doe. En dan weer volle bak naar beneden. Dat gaat lekker!
De stad komt in no time dichterbij. Er staan auto’s langs de stoep geparkeerd. De straat wordt breder en ik kan nu ook over stoep heen vliegen. Ik mis kennelijk ergens een trap naar beneden, maar ik kom er uiteindelijk wel. Ik steek de twee rijbanen tellende weg over, waartussen een verdieping lager nog een weg loopt.
Nu moet ik een metrostation zien te vinden. Mijn route geeft de 17 km versie weer, maar daar moet ik nu van afwijken. Google Maps biedt uitkomst, ik liep toch iets te ver door op de route en moet een zijstraat in. Niet veel later sta ik bij de ingang van een metrostation. Het is 8 minuten over 3. Ik heb precies genoeg tijd om om half 4 weer terug te zijn bij de hotelkamer. Als ik daar aan kom lopen, komt vriendlief net van de andere kant aangelopen. Wat een timing!